Eric Lucassen

november 12, 2010

Eric Lucassen werd wakker met pijn in z’n harses. Voor het slapen gaan had hij nog driekwart fles Jack Daniels naar binnen gekeild. Om zijn 36e verjaardag te vieren. Stelletje teringlijers die ’m dit geflikt hebben. En Geert die maar gefocust is op die linkse honden van de VARA. Zijn het godverdomme je bondgenoten van Wakker Nederland en PowNed die je een mes in de rug steken.

Hij had tot half drie met Geert zitten praten. Geert had geëist dat hij alles zou vertellen. Nu niks meer achterhouden. Ja, hij had twee leerlingen geneukt. En goed ook. Ze hadden het zelf gewild. En ja, ze waren zeventien jaar oud geweest, geen achttien. Dat wist hij. En ja, het waren leerlingen van ’m en hij had ze beloond voor bewezen diensten. Maar het is geen 1954 meer, hoe graag Geert dat ook zou willen. Meisjes van zeventien weten precies aan te geven op welk moment ze een vinger in hun anus wilden. Dat soort details hoefde Geert dan weer niet te weten. Maar als je alles wil weten, dan moet je ook alles weten.

Dus ja, hij had dat bejaarde baasje van die schijtmachine wel eens drie kilometer hinderlijk gevolgd. Zonder iets te zeggen. Gewoon, een meter achter hem blijven lopen. En wat zwaarder ademhalen dan normaal. En ja, hij had zijn overbuurvrouw voor dikke zeug en kankerhoer en wist hij veel voor wat nog meer allemaal uitgescholden. Moet je maar niet je hond voor zijn deur laten schijten. Hij was toch duidelijk geweest? Waarom bleef ze het dan gewoon doen? En ja, hij had gedreigd door haar brievenbus te pissen. En ja, hij had veel geblowd. En ja, hij had die gast van die coffeeshop over de bar gesleurd en ’m een paar tikken verkocht. Maar hij had naar HAAR gekeken. Zijn vriendin.

Zij, die in alles zijn tegenbeeld was. Zij. Zuiverder bestaat niet. Als een bergbeekje uit een reclame voor een frisdrank. Maar ze ging bij hem weg. Haar kon hij niet slaan. Hij is geen vrouwenmepper. Dus wat moet je dan? Met je hele wezen dat uit elkaar barst van woede en frustratie. Hij was een vulkaan van haat in die dagen. Steeds balancerend op het punt van uitbarsting. Hij dacht aan vroeger. Aan zijn schooltijd. Aan zijn vader. Aan zijn moeder die de andere kant op keek. Klasgenootjes uit de wc laten drinken. Brilletjes onder je kissies vermalen. Kikkers hun poten uit hun lijf trekken en ze dan teruggooien om te kijken hoe ze verzopen. Zwerfkatten opblazen met strijkers. Zo lang hij zich kon herinneren wilde hij andere wezens pijn doen. Hij wilde ze vernederen. Ze moesten zich klein voelen, kleiner dan hij.

Maar toen kwam Geert. Bijna zonder dat je het merkte. Ineens was hij er. Zoals iemand ineens achter je kan staan. Ze hadden elkaar ontmoet bij een bijeenkomst. Het klikte. Eindelijk iemand die het begreep. Eindelijk iemand die hem begreep. Eindelijk iemand die begreep dat dit land naar de knoppen ging als je het niet met harde hand zou aanpakken. Nederland had Geert Wilders nodig. En hij, Eric Lucassen, was precies wat Geert Wilders nodig had. Hij wist van de hoed en de rand. Hij was zelf zo’n klootzak. Geert wist wat er moest gebeuren, hij, Eric Lucassen wist hoe je dat moest aanpakken. Eindelijk kon hij al die opgekropte woede voor het goede doel aanwenden. Hij wist precies wat er in de wijken aan de hand was. Je moest er met een grote bezem doorheen. Mensen op hun verantwoordelijkheden wijzen. En zodra maar even blijkt dat ze die niet wensen te nemen, meteen naar andere middelen grijpen. Wie niet luisteren wil, moet maar voelen. Zo had hij het hondenpoepprobleem in zijn wijk ook opgelost. Hij was de kwaaie boeman, maar er werd niet meer op de stoep gescheten.

Maar nu dreigde alles uit z’n godverdomde handen te glippen. Waarom hij dit allemaal niet had verteld tijdens zijn sollicitatiegesprek? Hij had niet gedacht dat het belangrijk was. Hij had niet gedacht dat die mietjes van een voormalige buren uit de school zouden klappen. Geert had zijn hoofd geschud. Een glimlach. Eric Lucassen wist niet hoe hij die moest interpreteren. ‘Ik moet je laten gaan,’ had Geert gezegd. Het was onhoudbaar. ‘Ik weet dat ik m’n zetel mag behouden,’ had hij tegen Geert gezegd. Maar hij wist ook wat hij beloofd had. En ook al had hij geen open kaart gespeeld, hij was een man van zijn woord.

Eric Lucassen ging op de rand van zijn bed zitten, pakte de fles Jack Daniels en dronk ’m in vier ferme slokken leeg. Tot de laatste druppel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: