Getoeter

oktober 18, 2010

Reeds toen wij de brug aan het einde van de Kinkerstraat naderden, hoorde wij het al. Getoeter. Wij hadden deze schitterende zaterdagmiddag in het Vondelpark doorgebracht. Beetje kuieren. Beetje kijken naar voetballende kinderen. Beetje onze zoon in de zandbak laten spelen. Beetje babbelen over het nieuwe kabinet en de grimmige tijden die ons al dan niet te wachten staan. Beetje luisteren naar het geroezemoes. Beetje biertjes drinken. Ik niet trouwens, want ik had een kater. En als ik een kater heb, dan drink ik niet. Behalve als het moet. Maar het moest niet. U kent het soort zaterdagmiddagen wel.

Maar nu reden wij terug. En hoorden wij getoeter. Wij reden de brug over – ik voorop, vrouw en kind daar meteen achteraan. Een lange stoet toeterende BMW’s, Mercedessen, en Opels uit de laatste drie decennia reed ons tegemoet. In de verte klonk een trom. Het was duidelijk, hier werd een Marokkaanse bruiloft gevierd. Nadat wij de brug over waren, gingen wij direct naar rechts. Daar stonden al wat toeterende auto’s op het bruidspaar te wachten. Toch eens kijken hoe dat eruit ziet, dacht ik, toeterende Marokkanen. Ik keek naar de inzittenden van een BMW uit de 3-serie. Voorin twee mannen, achterin twee vrouwen. Goudkleurige hoofddoekjes van glimmend zijde.

Tot mijn verbazing zat de man voorin volstrekt emotieloos te toeteren. Ik kon werkelijk geen greintje vrolijkheid in het gelaat van de toeteraar ontdekken. Bij de rest van de inzittende ook niet trouwens. Ik was er altijd vanuit gegaan dat die toeteraars met een aan de waanzin grenzende vrolijkheid op hun toeter aan het toeteren waren. Ik was er altijd vanuit gegaan dat er uit vreugde werd getoeterd. Nooit gedacht dat het routine kon zijn. Het leek wel alsof ze er van baalde. Slaaf van je eigen tradities. De volgende auto, een Opel Corsa, gaf hetzelfde beeld. Vier mensen die zwijgend in een auto zaten. De man voorin wezenloos toeterend. Verveeld. Daar zit je dan weer, in die herrie. Maar het moet.

Wij fietsten verder, de auto’s waar wij net waren langsgereden kwamen in beweging. Iedereen sloot achter de bruiloftswagen aan die, zo bleek, vlak achter ons reed. En zo kwam het dat wij ineens een Marokkaanse bruiloftstoet aan het leiden waren. Wij gingen naar links, langs het terrein waar die omstreden moskee zou moeten komen, en de stoet bleef ons volgen. Het geluid van de trom werd luider. Een paar huizen verderop zag ik iemand op een enorme tamboerijn slaan. Een meisje stond te filmen. En ook daar zag ik louter betrokken gezichten. Onverschilligheid troef. Men was hier niet van harte. Ergens zat er iets niet goed. Wellicht hadden beide families een hekel aan elkaar.

Ik besloot breed glimlachend een soort dansje op de fiets uit te oefenen. Staat er tenminste nog één iemand op die bruiloftsvideo die uitstraalt dat het een vrolijke dag is.

Dit stukje verscheen eerder op AT5 en wel hier.

Advertenties

Eén reactie to “Getoeter”

  1. Kippfest said

    Misschien vieren marrokkannen het feest de dag voor de bruiloft, en hadden ze allemaal een kater?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: