Limbo

augustus 12, 2010

Villa ArenA

Wij kuierden door meubelparadijs Villa ArenA, op zoek naar een bank. Daarvoor hadden wij het duizelingwekkende Inception gezien, van regisseur Christopher Nolan. Daarin doet Leonardo DiCaprio aan bedrijfsspionage door in de dromen van zijn slachtoffers in te breken om zo achter diep weggestopte geheimen te komen.

Ik zal u verder niet vervelen met het verhaal. Daarvoor gaat u maar naar de bioscoop. Of leest u het script. Of de samenvatting op Wikipedia. Of op IMDB. Of op welke andere site dan ook die een samenvatting van Inception heeft gepubliceerd. Of in een krant. Die bestaan nog. Misschien is er zelfs wel iemand bereid om met een stok tijdens eb een samenvatting in het natte zand van Zandvoort tot IJmuiden te schrijven en dat u dan een vliegtuigje huurt en dat u langs de kust vliegt en zo leest waar Inception over gaat terwijl de woorden vervagen door uitlopers van het opkomende zeewater. Wat ik maar wil zeggen: op deze plek leest u verder niks over het verhaal.

Ik wil het wel graag hebben over een concept dat een belangrijke rol speelt in Inception, en dat limbo wordt genoemd. Limbo komt van limbus dat rand of grens betekent in het latijn. In de middeleeuwen werd het woord gebruikt om de rand van de hel mee aan te duiden. In Dante’s Goddelijke Komedie heet de eerste kring van de hel, het voorgeborchte, limbo. In Nolan’s Inception is limbo een droomlaag. Om dit concept uit te leggen moet je eerst weten dat droomtijd veel trager gaat dan de reële tijd. Wie vijf minuten droomt, denkt in zijn droom dat er een uur verstreken is. Nu kan het voorkomen dat je in je droom droomt. In deze droom in een droom duren die vijf minuten een week. Ook in die droomlaag kun je dromen dat je droomt. En ook in die droom kun je dromen dat je droomt. In deze droom in een droom in een droom in een droom staan die vijf minuten gelijk aan, zeg, 80 jaar. Deze tergend trage droomlaag heet limbo.

Stel je nu eens voor, zo bedacht ik me terwijl ik met mevrouw Molovich door Villa ArenA kuierde, dat je op deze plek terecht komt nadat je in limbo bent beland. Het was de tweede keer dat ik Villa ArenA bezocht. De sfeer was precies hetzelfde. In de winkels is het donker, quasiknus, in de gemeenschappelijke ruimte heerst klinisch licht. Villa ArenA heeft geloof ik nooit goed gelopen. Het is nooit echt druk in Villa ArenA. Desondanks hebben de meeste winkels meerdere mensen rondhangen die de godganse dag niets anders doen dan pretenderen met iets bezig te zijn en die met een zo goed mogelijk verborgen verlangen naar potentiële klanten glimlachen in de hoop dat ze ook maar de geringste aanstalten maken ergens in geïnteresseerd te raken zodat ze er zo achteloos mogelijk op kunnen springen om nooit meer los te laten. Het is als klant zaak om zo ongeïnteresseerd mogelijk langs alle meubelen te lopen.

Er heerst een eigenaardige rust in Villa ArenA. Alles lijkt hetzelfde tempo te hebben. De muzak, de rondlopende mensen, het geroezemoes, de roltrappen. De roltrappen zijn overigens een apart verhaal. Niet elke roltrap rolt naar de volgende verdieping. Sommige roltrappen slaan een verdieping over. Ga je daarop staan, dan word je niet naar de eerste maar meteen naar de tweede verdieping gebracht. Wil je naar de eerste verdieping, dan moet je eerst de verleiding van ik weet niet hoeveel winkels op de tweede verdieping weerstaan, eer je aan de andere kant de roltrap hebt bereikt die naar de eerste verdieping leidt. Een waar doolhof. In limbo, zo stelde ik mij voor, zouden er geen roltrappen zijn die je weer naar de begane grond brachten, zodat je nooit beneden kwam en daarmee nooit uit Villa ArenA. Denk je dat je naar beneden gaat, blijk je op een verdieping erboven terecht te komen.

En daar zouden wij dan door Villa ArenA kuieren, mijn lief en ik. 80 jaar lang. Onze wanhoop zou transformeren in paniek die zou transformeren in gelatenheid. Zo nu en dan zou de wanhoop weer zijn kop opsteken. Wij zouden onze zoon missen die op deze eeuwig wederkerende dag op de kinderopvang zou zitten. Wij zouden alle banken, tafels en bedden op alle mogelijke manieren proberen. Wij zouden een dagelijks babbeltje maken met de verkoper van Sanders Meubelstad en elke keer zou hij dezelfde stomme grap vertellen om ons over te halen een tafel te kopen. Wij zouden zo nu en dan een espresso van het merk Segafredo drinken. Wij zouden de roltrappen op en af gaan. En op een gegeven moment, na een jaar of 80, zouden wij besluiten om ons met het hoofd naar beneden van de bovenste verdieping af te storten en wij zouden wakker worden en precies weten welke bank wij moesten kopen.

Dit stukkie verscheen ook op AT5.nl en wel hiero.

Advertenties

4 Reacties to “Limbo”

  1. Bob said

    Het heeft wel indruk gemaakt he, die film. Ik zal er ook maar eens naar toe gaan.

  2. Molovich said

    Ja, ik vond ‘m erg goed, mijn lief vond ‘m tegenvallen, maar die zat, zoals ik al had uitgelegd, met een andere spanningsverwachting naar de film te kijken. Dat had ik bijvoorbeeld bij Inglorious Bastards, waarbij ik geen seconde met de mogelijkheid rekening hield dat Adolf Hitler kon komen te overlijden en dus maar zat te wachten hoe hij zou ontsnappen en hoe de hoofdrolspelers hun plannetje in duigen zagen vallen. Maar dat gebeurde niet, met als tragisch gevolg dat die hele shoot-out bij mij als een tang op dirk sloeg, zeg maar.

    Overigens had ik zelf ook wel graag gehad dat er nog een extra conflict in het verhaal had gezeten. Het verhaal was, daar moet ik mijn lief gelijk in geven, nogal rechtlijnig. Men heeft het hier en daar dat het verhaal razendsnel ging en dat het niet meer te volgen was als je even met je ogen knipperde, maar dat vond ik eerlijk gezegd wel meevallen. Het is gewoon een bijzonder intelligente actiefilm. Bovendien is het leuk om over na te denken.

  3. Kippfest said

    Bij mij voelt winkelen standaard al aan als limbo. Uw schets van die villa arena doet mij denken aan het product van een marketing guru met een hersentumor. “Lok ze overal heen en laat ze verdwalen dan MOETEN ze uiteindelijk wel kopen kopen uuhaaaaaa brrrrblblblblbllluuu!”
    Misschien wel diezelfde gast als die dude in Rusland die het een goed idee vond een ezel aan een parachute de lucht in te lanceren die gillend van angst kleine kinderen aan het janken bracht. Haha om reclame te maken voor een strand! Well ain’t no thing such as bad press.
    Ik weet mezelf wel weer dagen te vermaken door me voor te stellen hoe ANDERE mensen in de loopingchain reageren op zo’n fruitmand. Dat een directeur van dat strand dat verhaal aanhoort en denkt, ja, verdomd, goed idee zo’n vliegende ezel.
    Of dat een dude in een motorboot zit, achterom kijkend naar een ezel met een parachute die wordt vastgebonden aan de boot, en dat zo’n gast aan de kade roept “Ok gaan” en je dan gas geeft en dat beest bijna zijn poten breekt en zeker de wilde paniek in, en dat je dan vaart en af en toe achterom kijkt, wat zou er door zo’n gast zijn hoofd heen gaan?

  4. Oud Zeikwijf said

    Eindelijk een goed stuk over de Arena Boulevard. Heel erkenbaar.

    Ik loop daar wel eens, op weg naar de Decathlon, of, idd, de film. MG wat een treurnis. Een overaanbod aan nieuwe bankstellen. Alsof de wereld schreeuwde om nieuwe bankstellen. Voor iemand die nog nooit een bankstel van haar leven heeft gekocht (bankstellen raap je toch van de straat op?), en ook niet van plan is om dat ooit te doen, is het raar lopen daar. Tussen al die klantenloze ruimtes. Bevreemdend idd.
    Die hele arenaboulevard is te groot. Het is gemaakt voor buitenmaatse dinosaurussen, niet voor mensen. Als je daar tussen die onafgebroken gevels loopt, grijpt de niettigheid van de mens je bij de keel. Dat ze dat niet beseffen als ze een ontwerp maken. Dat ze daar niet om geven.
    Daar is ook een café! Met tafeltjes buiten met parasolletjes: quasigezelligheid. Je krijgt subiet meelij met de gasten die daar zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: