Inception

augustus 10, 2010

Inception

Vanaf de openingsscène waarin Leonardo DiCaprio en hoe heet dat ventje van Third Rock from the Sun een afbrokkelende droom proberen te rekken, zat ik dusdanig op het puntje van mijn bioscoopstoel dat ik op driekwart van Inception, op het moment dat Leonardo besluit om zijn overleden vrouw naar de vierde droomlaag te volgen (de limbo heet die laag, een droomlaag waarin de tijd zo langzaam gaat dat een minuut een kleine eeuw lijkt te duren), van mijn bioscoopstoel flikkerde, waarvan de zitting tegen mijn achterhoofd knalde, zodat ik zelf in een droomlaag terechtkwam waarin ik en Leonarda DiCaprio onder het genot van een piña colada met een vlaggetje op een vervuild strand ergens in het door bosbranden geteisterd Oost-Europa een beetje zaten te babbelen over die film waarin hij een debieltje speelt, waarna er een piano op mijn hoofd viel, met als gevolg dat ik in de tweede droomlaag terechtkwam, waarin ik Le Corbusier was die een nieuw ruimteschip voor Admiral William Adama van Battlestar Galactica moest bouwen, een opdracht die werd gesaborteerd door eerder genoemde Leonardo DiCaprio die in mijn droom Leonardo da Vinci bleek, een jonge architect die graag de opdracht had gekregen, maar deze aan zijn neus voorbij zag gaan omdat ik veel meer talent bleek te hebben en bovendien geen alcoholprobleem had, waarna Leonardo mij in de val lokte door mij in de afvoerruimte te lokken met de belofte dat daar een piña coladafeestje gaande was. Eenmaal in de afvoerruimte bleek het feestje een 3D-projectie waarvan het geluid veel te hard stond. Ik hoorde langzaam aanzwellende violen en de vertraagde stem van Edith Piaff die zong dat ze nergens spijt van had. Het zwelde aan tot oorverdovend volume. Ik bedekte mijn oren en zag Leonardo grijnzend een hendel overhalen, waarna ik het luchtledige in werd geschoten. De ouwe, afbrokkelende Battlestar Galactica werd heeeeel snel heeeeel erg klein. Een speldenprik en toen niks meer.

Ik zweefde door. Een jaar of twee. Ik ontdekte de oorzaak van alle dingen. Ik hield het stevig vast, maar raakte het toen weer kwijt. Ik kwam mezelf tegen. Wij konden het goed met elkaar vinden. Onze wegen scheidden ergens ter hoogte van een planeet die op Saturnus leek. Ik botste tegen een maan en belandde op de markt van Barjac (Zuid-Frankrijk) waar ik samen met vrouw en zoon op zoek was naar een geschikte zonnebril. Mevrouw Molovich had op de markt een jurkje gekocht. Het stond haar goed. Mijn zoon had een rood houten oortje in zijn handen dat toebehoorde aan een houten hondje op wieltjes met een xyolofoon. Dat hondje hadden wij de week daarvoor op de markt gekocht, maar op de camping gekomen bleek één oortje ervan af te zijn gevallen, waardoor het hondje geen oortje meer had en op een hondje leek dat een heel erge ziekte onder de leden had zitten. Gelukkig had de marktkoopman, die verdacht veel op dat ventje van Third Rock from the Sun leek, het oortje bewaard.

Nadat ik een zonnebril had gevonden, reden wij terug naar de camping. Daar bleven wij een jaar of veertig. Elke dag was het zonnig en zwommen wij in het riviertje. Mijn vrouw en zoon werden niet ouder. Ik wel. Ik wilde terug, maar ik wist niet hoe. Totdat er op een dag een storm begon te waaien die onze caravan optilde en deze in de rivier plaatste. Langzaam stroomde het water naar binnen. Wij bleven rustig wachten. Iemand klopte aan. Ik deed het deurtje open. Een man in duikerspak en met een rood mutsje op kwam binnenzwemmen. De kikvorsman gaf ons één voor één een teugje van zijn zuurstof. Mijn zoon moest lachen. Er kwamen luchtbelletjes uit zijn mond. De kikvorsman deed zijn masker af. Het was Leonardo DiCaprio in zijn veelgeprezen rol als Jacques Cousteau. Hij knipoogde en melde ons met zwaar frans accent dat het volbracht was. Hij knipoogde weer en excuseerde zich voor het knipogen. Hij had een klein garnaaltje in zijn oog dat maar niet te pakken was. Of we nu met ‘m mee wilde gaan. Ik pakte zijn hand. Mijn vrouw pakte mijn hand en klemde onze zoon tegen haar borst. Wij zwommen de caravan uit en zwommen naar boven, naar het licht toe. Bovengekomen bleek het pikdonker. Wij haalden diep adem in het holst van de nacht.

Op het scherm zag ik hoe Leonardo di Caprio met zijn kinderen werd herenigd. De muziek van Hans Zimmer vulde op oorverdovende wijze de zaal. Daar rolden de eindtitels over het scherm. Naast mij zat mijn lief, die graag meteen de zaal wilde verlaten.

Volgens mevrouw Molovich viel de ontknoping tegen. Het was een aaneenschakeling van actie geweest, maar het verhaal was te rechtlijnig. Zij dacht bovendien te hebben gelezen dat er een verrader in het spel was en zat derhalve de hele tijd te kijken in de veronderstelling dat de boel verraden werd. Maar dit gebeurde niet, waardoor zij op een heel ander spanningsniveau zat, een spanningsniveau dat niet werd ingelost en derhalve in een anticlimax eindigde.

Buiten scheen de zon. Mijn oren piepten. De luidsprekers van het iMax-theater van Pathé Arena hadden veel te hard gestaan. Zo belachelijk hard dat ik permanente gehoorbeschadiging vrees. Wij gingen naar de Villa ArenA om te kijken of we voor een redelijke prijs een bank konden vinden. De Villa ArenA, ook zo’n gebouw waarin je niet vast wil komen te zitten op limboniveau.

Advertenties

11 Reacties to “Inception”

  1. Ik heb de film een tijdje geleden ook gezien en vind jouw verhaal geloofwaardiger.
    De limbo als ultra trage droomlaag, dat vind ik dan weer wel geniaal gevonden.
    De regisseur is vast op vakantie geweest in Schin op Geul of zo.

  2. Max J. Molovich said

    Ja, de nobelprijs voor geloofwaardigheid zou Christopher Nolan wel niet winnen met Inception. Maar ging je ook in de film niet mee?

  3. Nee. Niet zoals ik gehoopt had.
    Ik ben niet zo gemakkelijk te overtuigen. Dat wicht welke binnen 3 minuten het hele fenomeen schijnt te snappen bijvoorbeeld, eigenlijk niet eens echt verbaasd is. Dat gaat er bij mij moeilijk in.

    Daarnaast was ik erg afgeleid door het (ook in de bioscoop te Sneek) tegen de pijngrens aanschurkende volume.

    Ik kwam niet van het gevoel af dat de regisseur een nieuwe effectenmachine voor zijn verjaardag had gekregen en daar zo blij mee was dat hij er een hele film omheen heeft gebouwd.

    The Matrix vond ik als concept, maar ook in de uitwerking stukken beter.

  4. Molovich said

    Ik vond dit een erg goed artikel, waarin op overtuigende wijze wordt gesteld dat de hele film een droom is, en bovendien een allegorie op het filmmakersproces en de filmkunst (film als gedeelde droom die een idee in je hoofd plant): http://www.chud.com/articles/articles/24477/1/NEVER-WAKE-UP-THE-MEANING-AND-SECRET-OF-INCEPTION/Page1.html

  5. Als ik dit artikel lees, inderdaad sterk, dan bekruipt mij de angst dat ik heb zitten slapen.

  6. Molovich said

    Ik moest van mijn lief overigens nog even benadrukken dat Joseph Gordon-Levitt, die ik zo badinerend ‘dat ventje van Third Rock from the Sun’ heb genoemd, een briljant acteur is. En dat is hij.

  7. Kippfest said

    Krijg nou tieten!! Daar was die gast van! Ik herkende em al ergens van. Joahhhhhh en de rest… Ik vond de film wel aardig.
    Maar ik denk als die regisseur een stempel mee zal krijgen na zijn dood dan zal het “Gemakzucht” zijn. Meneer heeft twee coole ideeen, “Lekker gekke joker” of “vechten terwijl de kamer rondjes draait” en braakt daar dan lafjes wat film omheen. Oeh het zou cool zijn als de joker batman een patstelling geeft met een boot vol explosieven!! Hoe krijgen we die boot vol explosieven? Dat gebeurd gewoon. MOET JE KIJKEN DIE JOKER MAN ZOOOO DIE GAST IS GEK EN NOG DOOD OOK, WAT TRAGISCH SMUL SMUL SMUL!
    Inception idem dito, lekker vet in een droomwereld met lagen in lagen en hoe zien die lagen eruit? Als de fucking echte wereld. In een echte wereld. Op een beetje stedenvouwen en cirkelende gangen na gebeurt er niets wat ik in een gemiddelde droom zie of wat u zo treffend in dit stuk beschreef: gave random shit! Je onderbewuste trainen in de vorm van commandos KOM OP ZEG. Zeg dan gewoon dat je Heat 2 wil maken ofzo. Of de sneeuwscene uit True Lies deel 2 of whatever. Nee prima vermaakt maar het is gewoon een kutfilm.

  8. Max Molovich said

    Daar heb je een punt. Het moest op de echte wereld lijken zodat de slachtoffers van DiCaprio cs niet door hadden dat ze in een droom zaten. Maar in dat sneeuwlandschap weet inmiddels iedereen dat ze in de droomwereld zaten dus had het zich inderdaad net zo goed in het paradijs kunnen afspelen waarbij de vader van Fischer werd verzorgd door een eenhoorn. Dat vechten terwijl de kamer rondjes draait verzon Nolan, naar eigen zegge in een veel later stadium. Hij is er al sinds z’n achttiende mee bezig, meneer.

  9. Bob said

    Dat iedereen wist dat ze in een droomwereld zijn in de sneeuwwereld, dat was niet gepland. Tenminste niet voor Robert Fischer. Dat hij wist dat hij droomde was geimproviseerd door Leonardo, om de projecties van Fischers onderbewustzijn, – zijn lijfwacht -, die Leo niet had verwacht, te omzeilen. De droomwerelden waren al voor die tijd ontworpen door het wicht, en zoals Max zegt, moesten te realistisch zijn zodat Fischer niet achterdochtig zou worden.

    Goeie film, met iets te veel knal-effecten, maar dat geldt voor de Matrix ook.

  10. Kippfest said

    Ja maar daar vind ik em dus gemakzuchtig: hoeveel mensen hebben uberhaupt lucide dromen? Ik kan vliegend over een piratenschip zwoepen en nog heb ik niet door dat ik droom. Het had mij gaver geleken als hij zou inbreken in geesten zoals geesten werken: een element van vastigheid in een freaky wereld van chaos. Een beetje als the cell alleen niet zo klinisch en saai.
    Nee, ik vind dit maar het zwakke gehandicapte incesteuze kindje van the Matrix en the cell waarvan iedereen eigenlijk het bestaan wil vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: