Bijna

juli 14, 2010

Rondvaarttocht

Max J. Molovich fietste door onze geliefde hoofdstad. Binnensmonds vloekend. Daar liet hij zijn bel weer klinken. “Zo hee, daar hebtur eentje haast zekers”, zei een man van het jaar of veertig die midden op het fietspad liep. Hij had een enorme oranje pruik op. Sneijder had er achterop zijn t-shirt gestaan. Aan zijn broek hing een oranje leeuwenstaart. “Godverdomme”, mompelde Max J. Molovich, “Stelletje zwakzinnige mongolen met een geestelijke handicap, natuurlijk heb ik haast.” De heer Molovich, over het algemeen de rust zelve, wilde namelijk zo snel mogelijk deze door God verlaten oranje hel ontvluchten.

Zojuist hadden ‘onze jongens’, die tweede waren geworden op het Wereldkampioenschap voetballen dat in Zuid-Afrika was gehouden, een rondvaarttocht door Amsterdam gemaakt. Zij werden daarbij toegejuicht door honderdduizenden enthousiaste oranjesupporters. Hoewel Max J. Molovich zich op een steenworp afstand van de Herengracht had bevonden, waardoorheen de ereronde was gegaan, was hij niet gaan kijken. Hij wilde er niets mee te maken hebben. Wat zijn dat voor lapzwansen, die zich toe laten juichen terwijl ze verloren hebben? Wie verliest houdt het hoofd recht, en gaat in stilte op huis aan. Waardig. Trots. Met geheven hoofd. Maar ook met realiteitszin. Het Nederlandse elftal had zich in die laatste wedstrijd tegen Spanje nu niet bepaald van zijn beste kant laten zien.

Ja, ze waren er dichtbij geweest. Arjen Robben had de 1-0 één keer op zijn sloffen gehad, zoals dat heet, en één keer had hij ervoor kunnen zorgen dat Puyol rood zou hebben gekregen, maar voor de verandering liet hij zich een keer niet vallen. Maar los daarvan was het een vrij zenuwachtige vertoning geweest. Spannend, dat was het wel. Maar mooi niet. Vooraf had Max gedacht dat die Spanjaarden het Nederlands Elftal met speels gemak zouden wegzetten. Maar dat bleek niet het geval. Nederland had zowaar kunnen winnen. Maar dat hadden ze niet gedaan. En dat dien je te accepteren. Dat dien je, wat betreft Max J. Molovich, niet te vieren.

Anderen bleken daar anders over te denken. Die anderen leken voornamelijk uit Brabant en Limburg te komen. Tijdens zijn fietstocht naar huis werden de oren van Max J. Molovich overspoeld door een tsunami aan zachte g’s, a’s die ver achter in de keel zaten en o’s juist helemaal voor mond. En waarom waren ze hier? Omdat ze geen gelegenheid voorbij willen laten gaan om bier te kunnen hijsen? Omdat ze zo graag deel uit maken van iets groters, dat ze een verlies als dit als winst willen vieren? Omdat het kan? Omdat het hoort? Omdat onze lieve heer ons een keel heeft gegeven om bier in te gieten? Max J. Molovich moest het antwoord schuldig blijven, en de uitgelaten oranjeklanten die hij op zijn weg tegen kwam leek het niks te kunnen schelen.

Thuis plofte Max op de bank. Zijn tien maanden oude zoon deed moeilijk met het eten. Hij maakte korte kreten en zette zich fel af tegen het plateautje waarop zijn voeten rustten en strekte tegelijkertijd zijn rug. Max nam het even over van zijn lief die tijdens alle thuiswerkzaamheden enigszins oververhit was geraakt (het was om en nabij de dertig graden in huize Molovich) en een douche wenste te nemen. Max zette de televisie aan, haalde zijn zoon uit zijn triptrapstoeltje en zette hem op schoot. Terwijl hij hem zo eten gaf, keek hij naar de televisie.

Daar had je ze. Onze jongens. In een rondvaartboot. Zei Babel daar iets over poesjes? Elia moest er in ieder geval smakelijk om lachen. Stekelenburg nam een slok van een enorm glas bier. “Ja, dat was uniek”, zei Kuyt op de vraag van de verslaggever wat hij er van vond om in een helicopter aan te komen vliegen, “heel Amsterdam leek wel oranje.” Van Persie maakte opnames met zijn mobiele telefoon. Alle spelers maakte opnames met hun mobiele telefoon. Wesley Sneijder nam ook een slok uit het enorme glas bier. Van Bommel moest lachen. Jack van Gelder speelde voor Maartje Verwegen en sprak rare zinnen: “Hier doe je het allemaal voor. Straks ga je naar huis. Even niet meer trainen. Even niet meer rust. Even niet meer playstationnen.” Vooral dat ‘even niet meer rust’ vond ik raar. De man wist duidelijk niet wat hij moest zeggen. De rest van de tijd praatte hij vol met plattitudes van het soort ‘dit vergeet je je leven niet’ en ‘niemand denkt nu nog aan dat doelpunt van Iniesta’, waardoor de kijkers er in ieder geval wel aan dachten. Van Bronkhorst zei dat het uniek was. Van Persie zei dat het wel leek alsof we kampioen waren geworden. Hoe groot zou de gekte niet zijn geweest als het wel gelukt was Van Persie straalde. Terwijl hij een slecht toernooi had gespeeld. Dat vond hij zelf ongetwijfeld ook.

En ineens werd Max J. Molovich overvallen door ontroering. Ineens begreep hij het. Ze hadden het verdiend. Ze hadden hun best gedaan. Ze hadden alles gegeven wat ze in zich hadden. Ze waren bijna kampioen geweest. Ze hadden heel veel mensen heel veel plezier bezorgd. Want het is leuk om te hopen dat je wereldkampioen wordt. Om het daadwerkelijk te worden is nog leuker, maar die hoop alleen was ook leuk. Ook al strandt hij vier minuten voordat er strafschoppen zouden worden gespeeld. En dat mag best gevierd worden. De mensen willen zo graag gelukkig zijn. En al die oranje gekke zorgden er nu voor dat de mensen door wie zij even hoop hadden gekregen, zich gelukkig voelde. En daardoor werden zij zelf ook weer even gelukkig. Ondanks alle ellende. Max J. Molovich keek naar zijn zoon die met vragende ogen terugkeek. Hij wilde een hapje. Dat kreeg hij. Ook Max J. Molovich en zijn zoon waren gelukkig.

Advertenties

3 Reacties to “Bijna”

  1. Bob said

    O.K., de laatste alinea maakt het weer goed.

  2. Oud Zeikwijf said

    moeten we niet even gaan borrelen? Met simon says?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: