De Cock en de moord op de horecagigant

juli 1, 2010

De Cock stapte het immense penthouse aan de Zuidas binnen. Een pianostuk van Rachmaninov vulde de woning. “Welke gek heeft die muziek opgezet”, zei De Cock nors. “Dat was Van Vleuten”, zei Windjes die geen gelegenheid voorbij liet zijn collega te verraden.
“Waarom?”, vroeg De Cock. Van Vleuten kwam als een aarzelende breedbekkikker op hem afgelopen, de nekpezen gespannen, de armen wijd uit elkaar, de handpalmen verontschuldigend naar boven gericht: “Ik stootte per ongeluk tegen de vleugel en toen begon ie te spelen. Uit zichzelf. Het duurt nu al anderhalf uur.”
“Hmm”, zei De Cock, “anderhalf uur. Dat duurt dan minstens nog eens anderhalf uur. Rachmaninov kennende. Praat me even bij. Dan ben ik weg hier.”

Voordat de begintitels waren begonnen, was in zijn woning in het Gelderse Ubbergen het lijk van horecagigant Sjoerd Kooistra gevonden. Alle tekenen hadden op zelfmoord gewezen. Kooistra had een zakelijk conflict met diverse bierbrouwers, waaronder Heineken. Kooistra was hen nog een kleine vijftig miljoen euro schuldig. Een kleine vijftig miljoen die Kooistra niet kon betalen. Met name Heineken had hem onder druk gezet. Kooistra stond op het punt ten onder te gaan aan machten die groter dan hemzelf waren. En Kooistra, toch al niet moeders vrolijkste, had de hand aan zichzelf geslagen. Een goede vriend van Kooistra, de bekende advocaat Oscar Hammerstein, had op de avond van Kooistra’s dood op de radio gezegd dat Heineken bloed aan z’n handen had.

De Cock keek uit het raam. Het uitzicht was fenomenaal. Door een verrekijker die op het hoofdkantoor van ABN Amro stond gericht, zag De Cock Gerrit Zalm die hard moest lachen om iets wat hij op zijn computer aan het bekijken was. “Waarschijnlijk zijn eigen bankafschrift”, mompelde De Cock.
“Wat zei u?”, vroeg Van Vleuten.
“Is er nog iets gevonden?”, vroeg De Cock.
“Niet iets wat zou kunnen wijzen op een misdrijf, inspecteur.”
“Wat zei je?”
“Ik zei: niet iets wat zou kunnen wijzen op een misdrijf, inspecteur.”
“Ik versta je niet. Wacht even.” De Cock pakte een marmeren dalmatiër die naast hem stond, liep er mee naar de vleugel en ramde er net zo lang op totdat de vleugel ophield met Rachmaninov spelen. De dalmatiër had het avontuur evenmin overleefd en lag in stukken op de grond.
“Wat zei je nu?”, vroeg De Cock aan Van Vleuten, die enigszins bedrukt naar de kapot geslagen vleugel keek. De Cock knipte met zijn vingers voor de ogen van Van Vleuten. Van Vleuten herpakte zich: “We hebben niets gevonden wat zou kunnen wijzen op een misdrijf, inspecteur. Maar voorlopig sluiten we niks uit.”
“Niets wat uit de toon viel?”, vroeg De Cock.
“Niets”, zei Van Vleuten. “Behalve deze oude lekke voetbal.”
De Cock kreeg een lekke voetbal in zijn handen gedrukt. Het was een zeer oude lekke voetbal. Wat men wel een leren knikker pleegt te noemen. De Cock rook eraan. “Emmenthaler”, zei hij.

“Was Kooistra een voetballiefhebber?”, vroeg De Cock aan Vledder terwijl ze terug liepen naar het bureau aan de Warmoestraat.
“Hij was homo”, zei Vledder, die daar heel hard om moest lachen.


Bureau Warmoestraat, rond een uur of half twee in de middag

Op het politiebureau kreeg De Cock een uitbrander van commissaris Buitendam, die het ongehoord vond dat De Cock een automatische vleugel naar z’n grootje had geholpen. Of hij wist hoeveel zo’n ding kostte? “Geen flauw idee”, had De Cock tegen Buitendam gezegd, “maar weet je wat jij kan?” “Nou”, had Buitendam gevraag. “Je kan m’n kloten kussen”, had De Cock gezegd terwijl hij met zijn hand in zijn kruis greep. Waarna Buitendam in woede was ontstoken en De Cock zijn kantoor had uitgestuurd met de woorden: “D’r uit, De Cock.”

Café Lowietje, een uur of twee in de middag
De Cock dronk een ouwe klare, Vledder een priklimonade van het merk Coca Cola. Zwijgend staarden de twee helden naar het televisiescherm waar een aantal mannen zich in herhaling kwaad maakte over een beslissing tijdens het wereldkampioenschap voetbal, dat ten tijde van de dood van Kooistra in Zuid-Afrika werd gehouden. Tijdens een wedstrijd tussen Engeland en Duitsland werd een zuiver doelpunt van de Engelsen afgekeurd door de scheidsrechter, omdat de lijnrechter niet had gezien dat de bal die na een afstandsschot tegen de lat kaatste, achter de doellijn terecht was gekomen. De camera’s hadden dat duidelijk geregistreerd. Echter, de organisator van het kampioenschap, de FIFA, had het verboden gebruik te maken van iets anders dan het menselijk oog om dergelijke oordelen te kunnen vellen. Voetbal was van de mensen, fouten hoorden erbij. De commentatoren vonden dit standpunt niet van deze tijd. Het was niet de eerste keer geweest tijdens dit toernooi, dat men fouten makkelijk had kunnen voorkomen als men maar bereid was geweest camera’s te raadplegen.

De commentatoren waren het er over eens dat de hoofdschuldige in dezen de heer Sepp Blatter was, de oude voorzitter van de FIFA. De man werd door de commentatoren gekenschetst als een regelrechte dictator. Op de televisie liet men een persconferentie zien. In plaats van Sepp Blatter kreeg het aanwezige journaille een persvoorlichter voorgeschoteld die niks mocht zeggen. Sepp Blatter zelf was nergens te bekennen. “Zal wel ergens lintjes aan het doorknippen zijn”, stelde een van de commentatoren schertsend.
“Een politielint”, zei Vledder grinnikend.
“Hmm”, zei De Cock. En opeens had hij het.

Kaapstad, de volgende dag
In Zuid-Afrika stelde De Cock zich aan Sepp Blatter voor als De Cock met C-O-C-K. Vleddder stelde zich voor als Vledder. En Blatter als Blatter. De Cock vertelde dat hij tot de conclusie was gekomen dat Sepp Blatter, de baas van de FIFA, Sjoerd Kooistra had vermoord. Blatter ontkende. De Cock begon zijn reconstructie.

Door alle scheidsrechterlijke dwalingen waren Sepp Blatter en de FIFA in een dusdanig slecht daglicht komen te staan dat in Nederland ernstige twijfel was ontstaan omtrent de vraag of het verstandig was om in 2018 het Wereldkampioenschap binnen te halen. Terwijl zijn perschef de journalisten te woord stond, was Blatter naar Amsterdam gereisd om daar Sjoerd Kooistra op te zoeken. De horecagigant kon een cruciale rol spelen in het naar Nederland halen van het WK. Hij had connecties en wist aan welke touwtjes hij moest trekken. Blatter en Kooistra waren gaan kaasfonduën in Kooistra’s penthouse in Amsterdam. Blatter stelde voor om alle schulden van Kooistra af te lossen als hij er voor kon zorgen dat Nederland het WK wilde organiseren. Kooistra was afhoudend geweest. Hij had niks met voetbal. Daarna waren ze naar Ubbergen gereisd om wat slaapmutsjes te drinken. Uiteindelijk besloot Kooistra dat hij niks met de FIFA te maken wilde hebben, waarna Blatter Kooistra dronken had gevoerd en hem afscheidsbrieven had laten schrijven. Vervolgens had hij Kooistra zodanig vermoord dat het op zelfmoord leek.

Blatter lachte hard. Vledder lachte mee, van de zenuwen. Of De Cock nog enig bewijs had voor deze kolder. De Cock glimlachte en haalde de oude, lekke voetbal uit zijn tas. Blatter verstarde. Het waren de overblijfselen van de eerste voetbal die hij ooit had gekregen. Hij nam het overal mee naar toe. Het was een soort mascotte, die hem eraan herinnerde waar het allemaal om draaide: om dat mannetje van zes jaar dat betoverd was geraakt van het voetbal. Tijdens het etentje met Kooistra had hij zijn gesprekspartner de lekke voetbal getoond, om te laten zien hoe groot zijn liefde voor de voetbalsport is. “Dit is waar het om draait”, had Blatter gezegd, “dit is mijn drijfveer.” Kooistra vroeg of hij de bal even van dichtbij mocht zien. Blatter gaf de bal aan Kooistra, maar beide mannen droegen uit ijdelheid geen bril. Kooistra greep mis, de voetbal viel in de pan gesmolten Emmethaler. Kooistra had de bal vervolgens zo goed en zo kwaad als dat ging schoongemaakt met wat water, waarna hij hem te drogen had gelegd op het aanrecht. Daarna waren ze naar Ubbergen gegaan. Blatter was helemaal vergeten dat die bal daar te drogen lag en kon niet anders dan De Cock gelijk geven. “De waarheid zal altijd zegevieren”, zei De Cock plechtig, “zolang ik het voor het zeggen heb.” Voor deze ene keer liet hij Blatter gaan, als deze beloofde zijn malle romantische ideeën omtrent het gebruik van camera’s bij voetbalwedstrijden te laten varen. Blatter beloofde het hoofdstuk technologie op de agenda te zetten.

Advertenties

Eén reactie to “De Cock en de moord op de horecagigant”

  1. Oud Zeikwijf said

    Die Blatter gaat over lijken! Wat een schoft! En dat je hem laat lopen Molovich… In het gevang! Met een kogel aan zijn poot. En dat de Gedupeerden (scheidsrechters die zijn instructies moesten volgen op straf van het ombrengen van hun familieleden, fans van teams die van hem moesten verliezen) hem dagelijks mogen komen kwellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: