Joran en Joran

juni 8, 2010

Joran van der Sloot

“Joran van der Sloot bekeek de spin die in de hoek van zijn cel in Lima een web aan het bouwen was.” De zoveelste beginzin van zijn nog te schrijven autobiografie. Niet dat er een spin was. En niet dat hij in een cel zat. (Hij zat in de verhoorkamer. Alleen, met de handen achter de rug geboeid. Zijn verhoorders hadden de ruimte verlaten. Om een kop koffie te drinken of zo.)

“Nu zult u denken”, dacht Joran bij zichzelf, “waarom schrijft Joran zijn autobiografie in de derde persoon enkelvoud? Een terechte vraag, meneer Witteman. En het antwoord is even eenvoudig als complex: omdat Joran van der Sloot eigenlijk zelf niet precies weet wie Joran van der Sloot is.”

Zo lang Joran zich kon herinneren had hij het gevoel dat hij uit twee verschillende delen bestond. Joran van der Sloot was een lichaam en nog iets anders, laten we het gemakshalve zijn geest noemen. Twee onafhankelijke entiteiten die tot elkaar veroordeeld waren. Het lichaam van Joran deed wat de geest van Joran hem opdroeg. Het lichaam deed dat niet altijd van harte, getuige de eigenaardige reacties die zijn lichaam soms had.

Joran ging in gedachte verder met zijn autobiografie: “Zoals een spin een web bouwt, zo had Joran zelf een web van leugens gesponnen. Maar nu, na al die jaren, was hij vast komen te zitten in het web dat hij zelf had gebouwd. Joran keek naar zijn benen. Ze trilden niet meer. Hij had zojuist de moord bekend. Omdat ze aan zijn laptop had gezeten. Ze had er het recht niet toe, had hij gezegd. Laat ze maar denken dat hij volslagen gestoord is. Later zou hij wel weer alles ontkennen.”

Van daaruit zou hij terug gaan naar zijn vroegste herinneringen, om langzaam alles weer op te bouwen, zich elk detail proberen te herinneren in de hoop zichzelf op de waarheid te betrappen. Want als hij eerlijk was, wist hij niet eens zeker dat hij het was die haar gedood had. Hij had met haar aan de pokertafel gezeten, samen met Elton. Zij had 5000 dollar gewonnen, had een rijke vader, zij was met hem meegegaan naar zijn hotelkamer, hij had de hele nacht met haar gepraat over over zijn moeder, over Aruba, over haar vader, over Peter R. de Vries, over zijn vader, de lapzwans, die er tussen uit was gepiept door te sterven. En over Natalee Holloway. Ja, over haar hadden ze ook gepraat. Het was de verjaardag van haar dood geweest. (Dat had hij haar niet verteld.) Hij had de waarheid beloofd als zij hem die 5000 dollar geld zou geven. Zij weigerde. De waarheid was overrated, dat had hij haar zelf verteld. Hij had seks met haar willen hebben, zij weigerde. Ze kregen ruzie. Hij was naar de wc geweest en toen hij terug kwam lag zij levensloos naast het bed, haar benen op een onnatuurlijk wijze onder haar lichaam gevouwen.

Hij had zijn laptop gepakt, die paar duizend dollar uit haar jaszak gehaald en de kamer uitgewandeld. Buiten hield hij de eerste de beste taxi aan. “Just drive”, had hij tegen de taxichauffeur gezegd. “Where?”, vroeg de taxichauffeur. “Chili”, had Joran gezegd. Bij een tankstation kocht hij vijf pakjes Marlboro die hij achter elkaar oprookte. “You smoke much”, zei de taxichauffeur. Hij had daar niet op geantwoord. Meer woorden hadden ze niet gewisseld.

Hoe lang had het geduurd voordat ze hem hadden gevonden? Hij wist het niet. Drie dagen, vier dagen? Het lichaam van Joran van der Sloot was totaal van slag. Zij handen trilden, zijn poriën zweetten, zijn darmen bezorgden hem diarree. Zijn geest zweefde er echter fier boven, onaangetast, de kalmte zelve. Ook toen ze hem te pakken hadden. De geest van Joran van der Sloot voelde zich oppermachtig. Zijn lichaam toornde boven iedereen uit. Zoiets hadden ze hier niet vaak gezien. Ze waren hier aardig wat gewend. Ontvoeringen en seriemoorden behoorden tot de orde van de dag. Maar zo’n reus van een gringo die een moord had begaan op de dochter van een geliefd burger, dat was iets anders.

Diep van binnen grijnsde Joran terwijl hij door het niemandsland liep richting de mensen die bij de grens van Peru klaar stonden om hem met tassen en koffers meppend welkom te heten. De meute was weer eens op de been. O, wat vonden ze het fijn om met elke klap die ze hem gaven hun morele superioriteit bevestigd te zien. Wat had hij ze een dienst bewezen. Wat had hij Peru een dienst bewezen. Wat had hij Zuid-Amerika een dienst bewezen. Zijn handen trilden nog heviger, hij voelde het zweet langs zijn slapen parelen, hij hoorde zichzelf fluitend door zijn neus ademen. Hij zou de Zuid-Amerikanen geven wat ze wilden. Hij zou de moord bekennen en hij zou ze misschien zelfs vertellen wat er nu werkelijk met Natalee Holloway was gebeurd. Hier zou hij de gevangenis in gaan. De ergste gevangenis die je je kon indenken. De hel op aarde. Het lichaam van Joran zou elke nacht verkracht worden, elke dag in elkaar gebeukt, het zou in de stront moeten slapen, het zou zich moeten voeden met maden en langs de wand kruipende insecten, het zou wellicht voortijdig ophouden te bestaan.

De geest van Joran van der Sloot kon zich er niet druk om maken. Daar kwamen zijn verhoorders weer binnen. Ze hadden een ernstige blik in hun ogen. Joran kreeg het gevoel alsof de kamer omkantelde en hij elk moment van de aarde kon glijden, om in een eindeloze val terecht te komen.

Advertenties

7 Reacties to “Joran en Joran”

  1. Paddy said

    Het komt allemaal door dat pokeren. Verderfelijk spelletje met een verderfelijke invloed. Ernst Hirsch Ballin, DOE ER WAT AAN!!!

    Verders natuurlijk een bijzonder puik inkijkje in de ziel van Joran. Alleen dat spinnenweb, zo’n vergelijking heeft zo’n jongen toch niet nodig?!

  2. Molovich said

    Joran zelf vond van wel.

  3. Bob said

    “in de hoop zichzelf op de waarheid te betrappen”
    Mooie samenvatting van een verwarde geest.

  4. David said

    Geweldig stuk, Molo, u is een weergaloze sschrijver.

  5. […] vol bewondering (en ok, een gezonde dosis jaloezie) een link dumpen. Dat doen we dan maar. Hier, lees dit. Mogelijkheden tot spam: These icons link to social bookmarking sites where readers can share and […]

  6. Balzakius said

    @Paddy,

    Lees de tekst nog een keer, en vraag je af waar het nu eigenlijk écht om gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: