Rouwenden raken slaags

april 9, 2010

Sugar Lee Kousbroek en Rudy Hooper

In Beach Club ’t Peukie te Scheveningen zijn gisteren aanhangers van Sugar Lee Hooper en Rudy Kousbroek met elkaar slaags geraakt. Onder aanvoering van columnist Theodor Holman was een groepje Amsterdamse Kousbroek-fans naar de stamstrandtent van Hooper afgereisd om orde op zaken te stellen.

Een zwaar gehavende Holman legt uit: “De woede begon zondagavond. Ik was, nadat ik het droeve nieuws van Rudy’s dood had vernomen, de hele dag in zo’n aangenaam melancholische bui. Ik herlas wat van mijn favoriete Kousbroek-teksten, ik haalde een schoenendoos met correspondentie van zolder. Ik belde met gemeenschappelijke vrienden. Ik knuffelde de katten nog eens extra. Die bleken daar echter helemaal geen zin in te hebben, dus zette ik om acht uur, licht nieuwsgierig naar het in memoriam van Rudy, het journaal aan, toen ik daar die afzichtelijke tronie van Sugar Lee Hooper mijn scherm zag vullen!”

Sugar Lee Hooper. De naam alleen al doet een rilling door het lichaam van Holman trekken. Holman: “Sugar Lee Hooper is alles waar Rudy zijn hele leven tegen heeft gestreden. De vleesgeworden wansmaak die steeds maar weer komt boven drijven, als een drol in de zee. Ze kan zo goed als niks, maar wat ze dan kan, dat mag ze overal doen. Een ploeteraar die haar bekendheid enkel en alleen aan haar afwijkende verschijning te danken heeft. Een freak, maar dan geen echte freak zoals de elephant man of de vrouw met de baard, maar een kale, dikke lesbo die een liedje kan zingen en keihard kan lachen en alleen al daarom interessant genoeg wordt geacht om zo nu en dan plaats te nemen in de stoelen van Waku Waku of Boggle of Koffietijd of weet ik veel welke triomfen der middelmaat onze nationale televisie in het recente verleden de huiskamers van matig geïnteresseerde kijkers heeft weten in te slingeren.”

Van de opwinding springt er een krammetje uit Holmans wenkbrauw. “En als je dan ziet dat het NOS-journaal wel aandacht besteedt aan Suger Lee Hooper, maar niet aan de dood van een van onze sierlijkste intellectuelen, ja, dan krijg ik het te kwaad. Terwijl het juist zo mooi was: Rudy die sterft op de dag dat Jezus volgens de overlevering uit de dood opstond. Maar Sugar Lee Hooper en het Achtuurjournaal moeten het zo nodig weer verpesten. De hele week zat ik me al op te vreten. Je wijdt er een column aan. Je hebt het er met vrienden over. Je drinkt wat. Je drinkt nog meer. Je kijkt naar je hond die je met z’n onvoorwaardelijk trouwe ogen aankijkt. Je gaat naar buiten om vrienden te vergezellen die een peuk gaan roken. En zo kom je ineens op het idee naar Scheveningen te gaan om die zogenaamde vrienden van Sugar Lee Hooper een lesje te leren. Misschien wat overdreven. Maar het lucht wel op.”

En zo kwam het dat de drie aanwezige vaste klanten van Beach Club ’t Peukie gisteren tot hun stomme verbazing een handjevol Amsterdamse mannen van middelbare leeftijd op zich af zagen stormen, gewapend met stoelen, die ze niet schroomden te gebruiken in het koelen van hun woede. “Het vreemdste van alles”, zegt vaste klant Erwin terwijl hij een sliert bebloede watjes uit zijn neus haalt, “het vreemdste vind ik nog wel dat dit geweld afkomstig was van mensen die menen de reputatie te verdedigen van een man wiens essays juist zo veelvuldig blijk gaven van een afschuw van het soort holbewonersgedrag waaraan wij nu ten prooi zijn gevallen. Waar gaat het heen met deze wereld, meneer?”

Ja, waarde lezer, waar gaat het heen met deze wereld?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: