Haagse Perikelen (5)

maart 22, 2010

Haagse Perikelen aflevering 5

There’s a new kid in town. Nadat Wouter besloten had uit de politiek te stappen, mocht Job zijn plaats innemen. Het werd al vrij snel duidelijk dat er eigenlijk maar één reden voor Job is om een gooi te doen naar ‘het hoogste ambt’: de vrouwtjes. Jaja, JP had er een geduchte conculega bij, zoals Jack het altijd noemde. En JP wist het.

Haagse Perikelen aflevering 5

Na afloop van het officiële gedeelte, babbelden Job en Wouter nog wat na. Job had z’n stropdas inmiddels afgeworpen en legde aan Wouter uit wat er zo onweerstaanbaar was aan de bilpartij van oud nieuwslezeres Noraly Beyer. Wouter, die niet achter wenste te blijven in macho-praat, dacht een duit in het zakje te doen door te bekennen dat hij Guusje ter Horst wel zag zitten. Job keek zijn gesprekspartner vol afschuw aan, met die enorme wenkbrauwen van ‘m hoog opgetrokken: “Guusje ter Horst? No way man. Way too skinny voor mij. Ik hou van een beetje houvast, weet je.” Wouter zag ogenblikkelijk z’n fout in en probeerde zich te herstellen: “O, ging het erom wie je lekker vindt? Ik dacht juist dat je bedoelde met wie je het nooit zou doen. Nee, ik hou ook juist zo van een beetje vlees in de kuip. Annemarie Jorritsma bijvoorbeeld.” Job had net een slokje van z’n biertje genomen, waarvan de inhoud nu in het gezicht van Wouter zat.

Haagse Perikelen aflevering 5

Ondertussen, een paar kilometer verderop, zat JP na te denken over de stappen die hij moest ondernemen. Alles was immers anders geworden. Wouter was weg. Camiel was weg. Bas was weg. Pieter was weg. En Jack? Waar was Jack eigenlijk. Jack had al een tijdje niet van zich laten horen. Die regelde altijd alle chicks, maar kennelijk had hij wat anders te doen. Er dreigde een machtswisseling. Het waren Geert en Job die ineens in de schijnwerpers stonden. En waar de schijnwerpers zijn, daar zijn de vrouwtjes. JP moest wat doen.

Haagse Perikelen aflevering 5

Ver weg in Limburg volgde Camiel een cursus Voortplanten Voor Beginners. Hij had immers gezegd dat hij een gezinnetje zou gaan stichten. Maar aangezien Camiel zich sinds zijn achtste full time met politiek had bezig gehouden, had hij niet de flauwste notie hoe dat dan moest, een gezinnetje stichten. De cursusleider vertelde over de kunst van het verleiden. Dat kende Camiel wel. Hij had niet voor niets een beeldschone vriendin. Maar hoe je daar een gezinnetje mee stichtte was een vraag van een geheel andere orde. De wereld van de kilometerheffing kende geen geheimen voor Camiel, maar die van de liefde… Ja, die wel.

Haagse Perikelen aflevering 5

JP nam het applaus met gemengde gevoelens in ontvangst. Het had niet vanuit alle hoeken even hartelijk geklonken. Hij wist dat het volk morde. Er was kritiek op zijn manier van leiding geven. Men vond dat hij zich niet zoveel met de vrouwtjes moest inlaten. “De lijsttrekker van het CDA moet waardigheid uitstralen”, had iemand gezegd, “het moet geen slettenbak zijn.” JP had gezegd dat hij dat onzin vond. Het CDA hamert immers altijd op de keuzevrijheid van mensen. JP deed niets anders dan het goede voorbeeld geven. “Bovendien”, had JP gezegd, “these are the zero’s. Dit is nieuwe politiek.”

Haagse Perikelen aflevering 5

JP wist zeker dat hij haar kende. Maar waarvan? Zij was degene geweest die JP openlijk had bekritiseerd. Zij had gezegd dat het CDA een andere leider nodig had, dat JP zijn beste tijd had gehad, dat het volk niet meer geloofde in een womanizer als JP. Zij was degene geweest die het vuurtje had aangestoken. Zij was degene geweest die in die cocktailbar de ene na de andere Flügel naar binnen werkte. Het kwartje viel. Ach. Natuurlijk. Een paar maanden geleden, tijdens een werkbezoek naar de Italiaanse Alpen waren JP en Annie Schreijer-Pierik (ja, zo heette ze, alles kwam weer terug, “hoi, ik ben Annie Schreijer-Pierik”, had ze gezegd terwijl ze knipoogde) als laatste overgebleven tijdens de après ski, die geen echte après ski was, omdat er helemaal niet was geskied, maar goed. Die nacht hadden JP en Annie het bed gedeeld, maar sindsdien had JP niks meer van zich laten horen. Kennelijk was het payback time.

Haagse Perikelen aflevering 5

“Nadat u het vrouwtje hebt gedrogeerd, kan het prikkelen der zinnen beginnen”, vertelde de cursusleider die een vreemde gloed in zijn ogen kreeg. “Zoek met uw lippen toenadering tot de lippen uwer partner en knoop met een uwer vrije handen het broekwerk open of stroop het rokje op tot boven de navelgrens.” Camiel vond het maar rare instructies, maar deed evenwel wat hem opgedragen werd. Camiel ten voete uit.

Haagse Perikelen aflevering 5

In een tweegesprek met Annie kreeg JP een lading stront over zich heen zoals hij niet meer over zich heen had gekregen sinds die dag in 1993 dat een horde woedende boeren uit protest tegen de aangekondigde mestquota een substantieel deel van het mestoverschot over de toenmalige minister van Landbouw Gerrit Braks wilden storten, die echter, in plaats van als eerste zelf naar buiten te gaan, de deur had open gehouden voor JP, die die dag op werkbezoek was. Dat was toen. Dit was nu. JP zou te lomp zijn geweest in bed, alleen maar aan zichzelf hebben gedacht en niet hebben geweten hoe snel hij weg moest zijn toen hij al zijn kruid verschoten had. Maar het ergste van alles had Annie de in de sneeuw met urine geschreven woorden gevonden die zij aantrof toen zij twee uur later haar blokhut verliet: “JP WAS HERE.” JP stamelde een krachteloos ‘dat is niet waar, dat is niet waar’, maar hij wist dat dit een verloren zaak was. Die zeikwijven ook, met hun hysterische emoties.

Haagse Perikelen aflevering 5

Ondertussen, ergens in Amsterdam Noord, wees de directrice van kinderopvang Het Vossenholletje Wouter erop dat dit helemaal niet zijn gezin was en dat het kind bij hem op schoot niet zijn dochter was, wat hij wel scheen te denken getuige het herhaaldelijk gebruik van vaderlijke zegswijzen als ‘zou papa dit even doen’ en ‘zou papa dat even doen’. Wouter lachte al te nadrukkelijk en zei dat hij ‘dat ook wel wist’. Waarna hij kind en boek opzij gooide en richting uitgang snelde. Buiten klonk een schreeuw.

Haagse Perikelen aflevering 5

Camiel had alles gedaan wat de cursusleider hem gevraagd had. Nu keek hij naar de zwangerschapstest voor hem. Hij had er maar zelf overheen geplast, omdat hij Enikö niet had willen wekken. Hij hoorde haar zachtjes snurken in de kamer ernaast. Zijn Hongaarse horlepiep. Een diep gevoel van verbondenheid welde er in hem op. Op de zwangerschapstest was evenwel niets te zien.

Advertenties

19 Reacties to “Haagse Perikelen (5)”

  1. Kwam ze vandaag toevallig tegen, moest zelfs opzij om ze te laten passeren, onze aanstaande premier met onze ex aanstaande premier en een paar anderen achter hen aan. Ik moet een ontzettend vuile blik in mijn ogen hebben gehad want ik zou zweren dat Wouter ietwat verschrikt opkeek. Ik was inderdaad verbolgen: “Jij! Schoft die je bent, wat doe jij hier? Je zou toch bij de koters blijven?”

  2. Molovich said

    Ja, maar hij dacht natuurlijk geschrokken, toen hij je woedende tronie zag: “Maar Oud Zeikwijf had toch gezegd dat alleen al het noemen van dat ik bij m’n gezin wilde zijn, genoeg was?”

  3. Oud Zeikwijf said

    Pienter opgemerkt, Molovich. Hij mag alleen niet zo makkelijk (en vooral zo snel na zijn uitspraak) door de mand vallen!

  4. U komt toch wel op het Blogbal, hoop ik? Als eregast. U krijgt tzt een echte uitnodiging.
    Ik heb een optie op De Balie op zaterdag 12 maart 2011.

  5. Oud Zeikwijf said

    Dan kondig ik u aan op Blogbal.nl, als u het goed vindt.

  6. KO said

    Wouter “net niet” Bos …

    Daar herken ik me wel in. Best slim zijn enzo, en de boel wellicht ook wel doorhebben, maar, belangrijker, daar niet naar kunnen handelen.

  7. Molovich said

    Hij is een beetje de Joost Zwagerman van de Nederlandse politiek. Wil te graag een bepaald beeld van zichzelf ophangen, een beeld dat echter net niet klopt met wat hijzelf nu precies is.

  8. Rigo Reus said

    Kun je nog een beetje dansen Max, je staat nu al aangekondigd als eregast van het BlogBal.

  9. Molovich said

    Dansen is een tweede natuur voor mij. Ik dans zoals ik adem. En ik adem virtuoos. Tot nu toe.

  10. Molovich said

    Maar waarom ben ik eregast? Ik wil helemaal geen eregast zijn. Dadelijk verwachten de mensen nog iets van me. Ik heb niet voor niets niet voor een groots een meeslepend, maar voor een klein en zich voortslepend leven gekozen, Oud Zeikwijf.

  11. Oud Zeikwijf said

    Heeft Oxysept je soms gebeld? Je begint zoals hem te klinken.

  12. Molovich said

    Dankzij diens Dagje naar de bank zit ik wel al sinds een paar dagen in een soortgelijke wat stelt het leven nu eigenlijk voor kinda mood.

  13. Anoniem said

    al ik de “ere” eraf halen dan?

  14. Oud Zeikwijf said

    Dat was ik

  15. Max J. Molovich said

    Uitstekend. Maar zijn er geen andere gasten dan?

  16. Molovich said

    Hm. Moeten is een groot woord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: