Agnes

maart 5, 2010

Agnes heeft de blues

Agnes Kant keek naar Troelstra. De Franse Langoor lag uitgeblust in z’n kooi. De enorme oren gespreid naast het hoofd. Alsof hij het dag in dag uit geprobeerd had, maar nu de moed had opgegeven ooit nog weg te kunnen vliegen. Hij staarde voor zich uit, leek zich bij gebrek aan alternatieven bij zijn lot te hebben neergelegd. Agnes nam een slok van haar thee. Het was elf uur en ze had haar ochtendjas nog aan.

Heel even overwoog ze de waarheid te vertellen. Dat zou wel het definitieve einde van haar carrière als politica betekenen. Het journaille zou verbijsterd zijn. Jan zou verbijsterd zijn. Ze zouden haar voor gek verklaren. Dat kon ze de SP niet aandoen. Misschien was het toch beter om het soort verklaring af te leggen waar iedereen begrip voor zou kunnen opbrengen. Ze had het immers ook zwaar te verduren gehad.

Zij miste zijn humor, zij miste zijn vermogen om te relativeren, zij miste zijn gevoel voor de onderbuik, zij miste zijn gezag, zij miste zijn talent om dezelfde boodschap eindeloos fris te laten klinken, zij miste zijn charisma, zij miste alles waarmee hij de SP groot had gemaakt. Dat was haar voortdurend onder de neus gewreven. Vanaf het begin van haar voorzitterschap. Ze had nooit de tijd gekregen om te groeien. Bovendien werd ze belemmerd in haar groei. Door al die mannetjes. De Ruttetjes, de Pechtoldjes, de Bosjes, maar vooral ook de Pauwtjes, de Wittemannetjes en de Van Nieuwkerkjes. En, als ze eerlijk was: Jan zelf hielp ook niet bepaald mee, hoe goed hij het ook bedoelde. Zijn natuurlijke overwicht verdween als sneeuw voor de zon als hij kritiek op haar probeerde te weerspreken.

Gisteren, tijdens het slotdebat, zaten Pechtold en Rutte hardop grapjes met elkaar te maken als zij aan het woord was. En Bos had afwezig voor zich uit gestaard toen zij Balkenende verweet dat hij vier kabinetten lang niks had gedaan. Hij gaf zelfs toe dat hij even met z’n gedachten elders was. En wat had Witteman gedaan, de slappe zak? Niks. Die liet de klas doelbewust vliegtuigjes gooien terwijl zij haar spreekbeurt hield.

Ze was weggepest. Daar kon ze het op gooien. Zonder het expliciet te zeggen. Maar de boodschap zou duidelijk zijn. Men zou haar begrijpen. Men zou haar besluit misschien zelfs moedig noemen. Maar wat ze er ook van zouden vinden, ze zou de waarheid tenminste voor zichzelf kunnen houden.

Agnes Kant hees zichzelf uit haar stoel en liep naar de cd-speler. Ze zette de koptelefoon op, drukte op play en ging op de bank liggen. Ze deed haar ogen dicht om zich het komende uur terug laten voeren naar die wonderschone wereld waar ze elke seconde van de dag naar terug verlangde. Ze besloot Troelstra mee te nemen om op zijn rug de Na’vi te bezoeken.

Daar vlogen ze, door de overweldigende groene wouden van Pandora. Hier hoorde ze. Eindelijk was ze thuis.

Advertenties

3 Reacties to “Agnes”

  1. Oud Zeikwijf said

    ja sneu voor arme Agnes. ze was leuk.

  2. Escobar said

    je moet je beperkingen kennen, ze had er nooit aan moeten beginnen. En dat haar!

  3. Molovich said

    Wat zo authentiek was aan Agnes Kant, was de worsteling die ze had met haar onvermogen authentiek over te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: