Haagse Perikelen (3)

maart 4, 2010

Haagse perikelen 3

Het was tijdens de huldiging van de Olympiërs dat JP van Bob ineens te horen kreeg wat er gebeurd was. Ze liepen terug uit de Ridderzaal en haalden herinneringen op uit de eerste week van de Olympische Spelen, toen JP het Olympisch dorp had bezocht en schaatscommentatrice Ria Visser had ‘geprikt’, om het in de wat ordinaire bewoordingen van Bob te zeggen. Een hete nacht op het ijs van Vancouver. Toen Wouter dit hoorde, was hij door het lint gegaan. Het was immers Wouter geweest die, vol bewondering, JP op de erotiserende kwaliteiten van Ria had gewezen. Uiteindelijk leidde het gedoe dat hierop volgde tot de val van het kabinet, nu alweer anderhalve week geleden. JP was daarna in therapie gegaan om van zijn seksverslaving af te komen. Maar tegen Bob deed hij alsof hij nog steeds diezelfde player was die in Vancouver met Ria de Zamboni had bereden.

Haagse perikelen 3

Het verhaal dat Bob vervolgens vertelde, liet JP de rest van de dag niet meer los. Nadat JP uit Vancouver was vertrokken, zo vertelde Bob, had de nymfomane Ria warmte gezocht bij schaatscoach Gerard Kemkers. En Gerard Kemkers, JP kon het bijna niet geloven, bleek de beste vriend van Wouter! Nu wilde het toeval dat Wouter precies had gebeld op het moment dat Ria zeg maar troost had gezocht bij Gerard. JP verslikte zich in zijn bitterlemon. Wist JP dat niet? Nee, dat wist JP niet. O, had Bob gezegd, misschien heb ik nu m’n mondje voorbij gepraat. Waarna hij in een bitterbal hapte en dat voorbijgeprate mondje van ‘m aan de gloeiendhete ragout verbrandde. Verdomme, dacht JP, heeft Wouter tot twee maal toe een dolk in zijn rug gekregen. Eerst van mij, en toen van zijn beste vriend Gerard. JP voelde ergens ter hoogte van het sternum een kille vlaag van schuldgevoel zich vermengen met de warme gloed van medemenselijkheid. Zijn hele lichaam begon te tintelen.

Haagse perikelen 3

Ondertussen, elders in het land, probeerde de peptalker van de PvdA zijn baas moed in te praten. Het leven gaat door, had de man gezegd. Zit niet bij de pakken neer. Vandaag is de eerste dag van de rest van je leven. Er zijn nog vrouwen genoeg. Et cetera. Stoplappen. Wouter kende ze wel. Geluk is een keuze. Je moet het een plekje geven. Verlies is een kans. Elk nadeel heb z’n voordeel. Hij had genoeg van dit soort groene thee-taal. Hij zat in zak en as. Mocht hij! JP had hem laten stikken. Gerard had ‘m laten stikken. Ria had ‘m laten stikken. En vervolgens had het lot hem laten stikken. Door Wouters fout had Gerard namelijk een fatale fout gemaakt, die ervoor zorgde dat Sven Kramer een zekere gouden medaille misliep. Waardoor Gerard op zijn beurt weer heel erg boos was geweest op Wouter. En nu zou de kiezer hem ook wel laten stikken. Die kloteverkiezingen ook. Laat me met rust, dacht Wouter. Laat me met rust.

Haagse perikelen 3

Piekerend liep JP het stemhokje in. Het tintelende gevoel had hem niet losgelaten. Hij moest iets doen voor Wouter. Maar wat? Zou ik op zijn partij gaan stemmen. Dat zou hij wel leuk vinden. Maar het kan net zo goed dat Wouter het verkeerd zou opvatten. Als een belediging. Het blijft een complexe jongen. Veel complexer dan JP. Maar ja, JP was een selfmade man, een jongen van de straat. Voor JP was het leven simpel: het bestond uit jagen en verzamelen. JP keek naar boven en zag toen, tot zijn vreugde, een oude verkiezingsposter van Wouter. Wouter was het stralende middelpunt van een kleine menigte n stond daar met een bos bloemen in zijn hand. JP belde bloemenbezorglijn Fleurop (Met Je Bloemen). Nadat hij zijn bestelling had gedaan en de instructies had gegeven, belde hij met de AIVD voor een lijst met Wouters al dan niet geheime voorkeuren. En daarna belde hij Geert. Die is goed in dit soort dingen.

Haagse perikelen 3

Eerst leek het nog een aardigheidje van een attente kiezer. Een kiezer die met hem meeleefde. Maar nu Wouter voor de zeventiende keer van een wildvreemd man een roos kreeg aangeboden, begon hij te vermoeden dat er iets anders aan de hand was. Iemand had dit georganiseerd. En die mysterieuze Kapitein Rob die steeds achter hem aan liep en bij elke overhandigde roos ‘het komt uit een goed hart’ mompelde… Hier zat niet zomaar iemand achter, hier zat iemand achter die Wouter door en door kende. Dat de rode roos zijn lievelingsbloem was, wisten meer mensen. Maar zijn sentimentele, nostalgische bewondering voor Kapitein Rob, daar wist toch niemand iets vanaf? Op een heel select gezelschap na. Wie zou het zijn? Hij moest weg nu. Naar het debat met Geert. Wouter had er weinig zin an.

Haagse perikelen 3

Het debat met Geert verliep iets anders dan Wouter had voorbereid. Men bleek de stelling te hebben bedacht dat vrouwen manipulatieve wezens zijn. Wouter had gezegd dat hij niet zo goed wist wat deze stelling met politiek te maken had. Vrouwen zijn wonderschone wezens, zei Wouter, daar moet je met respect over praten. Waarop Geert furieus had gereageerd. Dat Wouter ontkende dat alle vrouwen erop uit zijn mannen kapot te maken. Dat het gevaarlijk is, de feminiene maatschappij die dreigt te ontstaan. En het ergste is, zo had Geert gezegd, dat vrouwen er maar al te vaak op uit zijn om een wig te slaan tussen twee vrienden. “En dat weet jij maar al te goed, Wouter”, had Geert gezegd en hij had naar hem gewezen met zijn priemende worstenvingers. “Je moet je afvragen of het dat allemaal waard is.”

Haagse perikelen 3

De presentator begon a-capella You’ve got a friend van Carole King te zingen. Het kwartje viel. De rozen. Die Kapitein Rob. Dit lied. Er was maar één vriend die dat allemaal kon weten en dat was Gerard Kemkers. Nadat hij een brok in zijn keel had weggeslikt, zei Wouter dat hij de boodschap had begrepen. Een vrouw mag nooit tussen twee vrienden in komen te staan. Hij zou er alles aan zou doen om de breuk weer te lijmen. Hoe moeilijk het ook was na alles wat was gebeurd. Het publiek barstte los in een wild gejuich.

Haagse perikelen 3

Na afloop van het debat werd Geert van alle kanten gefeliciteerd. Wat kon hij dit soort dingen toch goed. Mensen bij elkaar brengen. De lieve vrede stichten. Daar zou hij iets mee moeten doen. Geert nam de felicitaties en de waardering zonder valse bescheidenheid in ontvangst. Ondertussen werd Wouter naar een apart kamertje geleid waar ‘iemand’ op ‘m zat te wachten.

Haagse perikelen 3

Het bleek Gerard Kemkers helemaal niet te zijn. Maar die smerige hond van een JP. Wat dacht ie wel niet? Dat je met een paar rozen en een liedje alles kon lijmen? Zo makkelijk was dat niet. En hoe was hij eigenlijk achter Wouters waardering voor Kapitein Rob gekomen? Had JP soms weer de AIVD ingeschakeld. Hij is er gek genoeg voor. JP had ooit trots verteld dat hij de AIVD had laten uitzoeken waar Mabel Wisse Smit allemaal van hield. Van welke chocola, van welke bloemen, van welke kleur, van welke geur, van welke muziek, van welke dieren. En elke keer dat hij haar zag vertelde hij terloops dat hij bijvoorbeeld zo graag naar Bartok luisterde, en dan vooral naar de stukken uit diens laatste periode. En langzaam maar zeker wist hij Mabel zo voor zich te winnen. Wat dan weer had geleid tot een paar wilde nachten in Londen, zo mocht JP graag vertellen.

Haagse perikelen 3

Hier zat hij dan. Tegenover JP. Diezelfde JP, die hem keer op keer had verraden. En nu zat die JP iets te wauwelen over wederzijds respect. En over jarenlange vriendschap. Hypocriet gelul. Je weet niet wat vriendschap is, dacht Wouter. Maar hij zei niks. Hij zweeg alleen maar. Hij liet JP praten. En JP die praatte. Hij praatte en hij praatte. Maar de woorden vlogen langs Wouter heen, kwamen niet aan, ketsten op hem af alsof hij en de woorden magneten waren die nooit bij elkaar konden komen. Hoe meer JP zich probeerde te verzoenen, hoe groter de haat die Wouter voelde. Er vormde zich een alles verslindend zwart gat in de ziel van Wouter.

Advertenties

5 Reacties to “Haagse Perikelen (3)”

  1. KO said

    Sándor Márai: Gloed

  2. Rigo Reus said

    Rigo Reus: Goed

  3. Rigo Reus said

    Maar nu even serieus, wat een vondst, om Wouter rozen te laten verzamelen. Als er nog 1 tikje meer absurditeit/bizarriteit aan dit verhaal zou zijn toegevoegd, was het geexplodeerd.

  4. Molovich said

    Ja, dat vond ik zelf ook wel aardig, dat van die rozen verzamelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: