Bernhard, schlemiel van Oranje (2)

januari 28, 2010

Bernhard, schlemiel van Oranje.

Nog even vlug iets over Bernhard, Schlemiel van Oranje. Ik weet niet of u na mijn vernietigende oordeel nog verder hebt gekeken naar deze alom geroemde televisieserie (hoe het kan dat ie zo alom geroemd is, begrijp ik eigenlijk niet. Zou het een soort complot zijn? Of zou men elkaar maar napraten? Zoals je vroeger ook de mening over de nieuwste muziek van het populairste jongetje van de klas napraatte? Is de wereld eigenlijk één groot schoolplein?), maar ik heb de serie afgekeken.

Even, halverwege aflevering 3, dacht ik dat ik te streng was geweest. Na de sneltreinvaart waarmee De Avonturen van P.B. in W.O. 2 waren afgeragd, verminderde men wat vaart. De zogenaamde Greet Hofmans-affaire werd wat rustiger verteld. Het grote probleem van Bernards leven is dat vier aflevering veel te weinig zijn om het een beetje recht te kunnen doen. Maar de Greet Hofmans-affaire is overzichtelijk. En wat in het voordeel van de serie werkte, is dat men louter vanuit Bernards perspectief hoefde te kijken. Men hoefde niet zo heel diep in Greet Hofmans zelf te duiken. Bernard zag het allemaal van op een afstandje gebeuren en probeerde vooral z’n oudste dochter voor zich te winnen. Wat hem aardig lukte. Zoals Beatrix langzaam in de rol van vaderskindje werd geduwd, was een van de aardigere dingetjes. Dat ze tussen de bedrijven door flink rookte, vond ik ook wel leuk. Dat schijnt namelijk zo te zijn, dat onze Vorstin rookte als een schoorsteen, zodra de camera’s weg zijn.

Maar goed. Die episode in Bernards leven was dan aardig neergezet, toen in de volgende aflevering de Lockheed Affaire aan de beurt was, vloog men weer gigantisch uit de bocht. P.B.-style. Maar waar Prins Bernhard altijd zonder kleerscheuren uit z’n bolide stapte wanneer hij ‘m weer eens in een sloot had geparkeerd, daar heeft de televisieserie het er niet levend vanaf gebracht. Ik zal u weer even een scène schetsen die tekenend was voor de klunzigheid:

We bevinden ons in zo’n soort leegstaande klaslokaal van een of ander provincieschooltje. Zo’n klaslokaal waar je naartoe moet als er verkiezingen zijn. Er hangt een grote kaart in het midden van het zaaltje. Een rij tafels in het midden. Daarvoor staan, zo zal al snel blijken, de heer Luns (toenmalige minister van BuZa) en Robert Kennedy (broer van JFK). “Take a Deventer cook”, zegt Luns tegen Bobby terwijl hij een schaal Deventer koeken voor z’n neus houdt. Bobby kijkt minachtend naar het aangebodene, maar neemt er toch één. “It’s delicious”, zegt Luns. Bobby neemt een hap, spuugt het nog net niet uit en propt de rest van de koek in z’n kopje lauwe koffie. Waarna hij ter zake komt. Nederland moet Nieuw-Guinea opgeven. Had Luns op een stoel gezeten, dan was hij er vanaf gevallen. Wat? Nieuw-Guinea opgeven? Dat nooit! Het moet, zegt Kennedy. Zie je Nederland, zegt hij terwijl hij op de kaart wijst. En zie je Indonesië? Ja, zegt Luns. Zie je het verschil? Indonesië wil Nieuw-Guinea? Indonesië krijgt Nieuw-Guinea. Maar… maar…, zegt Luns. Niks maar, zo is het, ik ga weer. En dan komt Bernard binnen. Robert Kennedy is verheugd zijn goede vriend te zien: “Piebie, you old scoundral!” Bernard begroet de broer JFK joviaal: “Bobby, how delighted to see you. You remember my daughter.” Glunderend schudt Beatrix de hand van Kennedy, die meteen maar vraagt of ze al een mannelijke partij gevonden heeft. Nee? Jammer dat ik al getrouwd ben. Zeg, P.B., vertel jij even tegen Luns waarom ie Nieuw-Guinea moet opgeven. I’ve got a plane to catch. Doe ik, zegt Bernard. Kennedy is nog maar net de deur uit of Bernard begint Luns uit te foeteren met dat geknepen stemmetje dat Daan Schuurman ‘m heeft meegegeven. God almighty, Luns, waar ben je mee bezig? De wereld staat in brand en jij blijft je vast houden aan Nieuw-Guinea. Haal je domme klompen toch eens uit die Hollandse klei! En volgende keer, als je wat van Bobby gedaan wil krijgen, biedt ‘m dan een brandy aan, dan maak je nog een kans. En weg is ie.

Waarom stoort mij dit zo? Ik denk dat komt door de gemakzucht waarmee hier een belangrijke rol van Prins Bernard wordt gesuggereerd. Die rol had hij naar alle waarschijnlijkheid ook. En wellicht heeft hij Robert Kennedy ook geholpen toen deze op bezoek was in Nederland om onze regering duidelijk te maken dat ze Nieuw-Guinea uit hun hoofd moesten zetten. Maar je gaat mij niet vertellen dat zulks eventjes gebeurde op een vrijdagnamiddag, zo’n vrijdagnamiddag waarop de conciërge de verwarming iets te hoog heeft gezet en iedereen langzaam indommelt en snel naar huis wil. En dat Prins Bernard nog even komt aanwaaien met zijn dochter. En van je hé hoi hoe is ie, lang niet gezien, we moeten nodig weer eens bijkletsen, nou tschüsch en wil jij die lapzwans van een Luns nog even vertellen hoe of dat het haasje hoest. Doe tenminste een beetje moeite om mij te laten geloven dat het zo is gegaan en niet anders.

Advertenties

9 Reacties to “Bernhard, schlemiel van Oranje (2)”

  1. cole said

    Tu, tu, tu.. jij hebt deel 4 niet bekeken, merk ik al. Daar zat de clou. In de analyse van Bea in gesprek met Max.
    Jammer, een hele goede onnederlandse TV-serie.

  2. Molovich said

    Ik heb deel 4 wel bekeken. De clou had ik zelf al na de tweede aflevering bedacht, dat Prins Bernhard een fantast was (waarom zou Ros hem anders zo’n heldenrol hebben toebedeeld). En dat is clever verzonnen. Maar ook een beetje lafjes.

    Bovendien: ook een fantast dient de nodige moeite te nemen om zijn verhaal geloofwaardig te maken. Dat zou me nogal wat worden.

  3. Molovich said

    Het had veel beter gekund, Cole. De serie had minstens tien afleveringen moeten duren. Als het er niet twaalf zijn.

    Ik wil de makers aanraden opnieuw te beginnen. En dit keer de tijd te nemen voor alle episodes uit P.B.’s leven. En om P.B. met het accent te laten spreken dat hij had.

    Prins Bernhard geen Duits accent meegeven blijft een doodzonde, waarvoor de makers hard gestraft dienen te worden.

  4. anoniem said

    Wat een raar mannetje, die jonge Bernhard. Een schertsfiguur.

    Je ziet een zeker amateurisme wel vaker bij VPRO-drama. Zo’n Kees Prins als Johnny Jordaan was toch ook tenenkrommend?!

  5. Brrrrrrrrrrrrrrrrr,de laatste aflevering heb ik echt niet kunnen afkijken. Het was tenenkrommend. Was dit nou serieus drama, of een parodie op Bernhard?

  6. Molovich said

    De crux zat ‘m dus in de allerlaatste scène (een crux die je op zich al op je oer-Hollandse klompen had kunnen aanvoelen): Bernhard was een fantast. Het kan allemaal zo gebeurd zijn, maar helemaal waarschijnlijk is het niet. Het gaf Ros wel de mogelijkheid om P.B. vriendelijker te maken dan hij was. Om van hem een opportunistische schavuit te maken, in plaats van een opportunistische schoft.

  7. anoniem said

    Even iets anders:

    Vandaag een woordvoerder-dame van de PvdA op radio 1 horen zeggen:

    “Het verbod op bestialiteit heeft geen betrekking op de activiteiten van veehouders, want het gaat ons er puur om die gevallen te verbieden, waarbij lustbeleving een rol speelt.”

    Dat is nou master/ koning! Ik houd van die vrouw!

  8. cole said

    Nee, Molo, de kern van deel 4 en Bea’s speech was dat Bernhard een grote loser en fantast was die zijn hele leven door iedereen is misbruikt.

  9. Molovich said

    Nu je het zegt. Maar dan had de titel dus eigenlijk echt Bernhard, schlemiel van Oranje moeten zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: