Where The Wild Things Are

januari 19, 2010

Where The Wild Things Are

Het was gisteren naar verluidt Blue Monday, de somberste dag van het jaar, de dag dat de diepte van het ravijn het meest aanlokkelijk is. Maar ik voelde me kiplekker. Ik had m’n portie neerslachtigheid denk ik al gehad op zaterdag na het zien van Where The Wild Things Are van Spike Jonze.

U heeft het vast gelezen (misschien heeft u de film al gezien), Where The Wild Things Are is de verfilming van het gelijknamige kinderboek uit 1963 (hier een downloadbare pdf) van illustrator Maurice Sendak. In Nederland is het vertaald als Max en de Maximonsters. Het telt een pagina of 40 en bevat geloof ik negen zinnen. Na wat onbetamelijk gedrag wordt Max, die gekleed gaat in een wolvenpakje, zonder eten naar bed gestuurd. Op zijn kamer zeilt Max weg naar een eiland waar hij koning wordt van een stel monsters. Nog een hele tour om daar een volwaardige speelfilm van te maken.

Naar het schijnt liep regisseur Spike Jonze al sinds zijn achtste rond met het idee om Where The Wild Things Are te verfilmen. Zo’n verpletterende indruk had het boek destijds op hem gemaakt. Omdat hij nog nooit zelf een scenario had geschreven, riep hij de hulp van dat andere Amerikaanse wonderkind in, Dave Eggers die zich, zoals bekend, heeft gespecialiseerd in hartverscheurende verhalen van duizelingwekkende genialiteit. Toevallig had Where The Wild Things Are ook op Eggers zijn uitwerking niet gemist. Wat zo’n indruk had gemaakt, zo las ik in interviews met Jonze en Eggers, was het gebrek aan een terechtwijzend vingertje. Max deed vervelend, werd naar zijn kamer gestuurd en was, toen hij terug kwam van zijn avonturen, nog steeds vervelend. Zijn vervelende gedrag werd niet expliciet veroordeeld. Uniek in de Amerikaanse kinderliteratuur.

Overal las ik dat Where The Wild Things Are een ode aan de kinderverbeelding was. Dat was echter niet wat ik zaterdag zag. Volgens mij ging het meer over hoe moeilijk het leven is als je een kind bent. Hoe bedreigend de wereld kan zijn. Hoe onrechtvaardig het leven. En dat je soms kunt schreeuwen om aandacht wat je wilt, maar dat je die niet krijgt. Spike Jonze en Dave Eggers hebben het leven van Max wat aangekleed. Een zusje dat zichzelf te oud vindt om zich met Max bezig te houden. Een gescheiden moeder wier baan op de tocht staat en die een nieuwe vriend probeert te veroveren. Het vertrouwde wereldje van Max brokkelt af. Op een zeker moment slaan de stoppen een beetje door en vlucht hij het huis uit. Hij dwaalt wat door de buurt, stapt in een bootje en komt uit op een eiland waar louter monsters leven uit zijn verbeelding.

De monsters verwelkomen Max als hun koning. Ze dollen wat, vernielen het een en ander en ze hopen dat hun nieuwe koning hen geluk en geborgenheid biedt. Wat Max hen had beloofd. Maar uiteindelijk lukt het Max zelfs in zijn fantasie niet om een wereld te schapen waarin hij de liefde krijgt die hij vindt dat hem toekomt. Ook in zijn fantasie lopen zijn robuuste spelletjes uit de hand. Ook in zijn fantasie laten jaloezie en afgunst hun lelijke koppen zien. Ook in zijn fantasie is uiteindelijk iedereen eenzaam en droevig. Ook al zijn er momenten van gemeenschappelijke gelukzaligheid.

Het deed me denken aan een van de eerste werkjes die ik van Spike Jonze kende, de videoclip voor Da Funk van Daft Punk. Waarin ook een tere ziel (een hond met een radio) naar warmte hunkert in een onverschillige wereld. Toen ik de bioscoop uit kwam stond daar een acht- of negenjarig neefje van mij. Hij was met een verjaarspartijtje naar Where The Wild Things Are geweest. Wat vond je er van, vroeg ik. Mwah, zei hij. Een beetje saai. Anders dan het boek is Where The Wild Things Are niet echt voor kinderen. Het is meer voor volwassenen die zich weer even kunnen herinneren hoe het was om kind te zijn. En dat dat helemaal niet zo leuk was als iedereen altijd zegt. Want de wereld is groot, onbegrijpelijk en angstaanjagend, en als vanzelf worden je fantasieën dat ook.

Toen ik gisteren met de Nuon belde voor het een of ander, kreeg ik als beloning voor mijn geduld tijdens het wachtenAcda & De Munnik te horen die zongen dat het zonnestralen regende. Buiten was het grauw en druilerig. De zomer was ver weg. Kreeg Blue Monday me toch nog even te pakken. Lekker wel, eigenlijk. (Mocht u zich nog even in dat blauwemaandaggevoel willen wentelen, raad ik u aan naar het nieuwe plaatje van Eels te luisteren.)

Advertenties

3 Reacties to “Where The Wild Things Are”

  1. oz said

    Mijn twee jongens vonden het schitterend.

  2. Max said

    Ah, da’s mooi om te horen.

  3. Bob said

    Detail: De video van DaFunk “is niet beschikbaar”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: