I’ve got the fuckin’ aids tonight

januari 8, 2010

Adam Green

Het is wonderlijk hoe stil een grote stad is als het gesneeuwd heeft en iedereen in opperste concentratie probeert niet te vallen. Mijn sjaal was nat en koud door m’n eigen adem en zat slapjes tegen mijn schrale kin, maar dat maakte niet uit, want ik ging naar Adam Green, belangwekkend musicus en vermoedelijke nazaat van Jezus Christus.

Na het eerste lied deelde Adam Green aan het publiek mede, terwijl hij dramatisch kuchte, dat hij een ziekte onder de leden had, vermoedelijk AIDS. En hij verwachtte de rest van de week door AIDS geveld te zijn. “I’ve got the AIDS man”, jammerde hij, “I’ve got the fucking AIDS tonight.” En wij, brave Hollanders, kregen de schuld. Maar zoals het een vermoedelijke nazaat van Jezus Christus betaamt, vergaf hij ons onmiddellijk en schonk hij ons een minstens twee uur durend prachtconcert waarin hij met onze gevoelens pingpongden als waren onze gevoelens pingpongballetjes en hijzelf twee Chinese pingpongmeesters die alles uit de kast haalden om elkander alle hoeken van de pingpongtafel te laten zien. Wij werden heen en weer geramd van hilariteit naar ontroering naar pure bewondering naar totale ontspanning naar opperste gelukzaligheid. En weer terug.

De liedjes van meneer Green doen, qua melodieën en onorthodoxe thematiek (van de nepglimlach van Jessica Simpson tot het neuken van een meisje zonder benen) denken aan Jonathan Richman (die u wellicht kent van de titelsong van Something about Mary). Maar er is één ding dat Adam Green in ieder geval voor heeft op de met een papieren hoedje kroonde koning der muzikale sillyness en dat is een stem die tot de mooiste en zuiverste uit de moderne popgeschiedenis behoort. Ja, nee, laat daar geen twijfel over bestaan: wat mij betreft kan de stem van Adam Green zonder schroom in de hall of fame plaatsnemen naast de stemmen van gerespecteerde crooners als, pak ‘m beet, Frank Sinatra, Bill Crosby en Elvis Presley.

Tussen de nummers door kuchte Adam Green demonstratief en dronk hij Jägermeistertjes bij de vleet. Tijdens de nummers danste hij geregeld als een konijntje, waarbij zijn wijs- en middelvingers dienstdeden als oortjes. Kortom, dankzij ’s Neerlands gedoogbeleid stond er weer eens een artiest op een podium zo stoned te zijn als een Iraanse vrouw die veroordeeld is voor overspel. Maar, anders dan bij de meeste gedrogeerde artiesten die onze hoofdstad aandoen, hoe stoned Adam Green ook was, zijn timing en zangkunst bleven van een wonderbaarlijke zuiverheid.

Hij zei dat hij van Joden hield. En vroeg of wij Joden waren. En voordat wij konden antwoorden, stelde hij vast dat wij allemaal Joden waren. “An all Jewish crowd”, noemde hij ons. “I love to play for an all jewish crowd”, zei hij. En ik was trots want ik heb altijd al een Jood willen zijn, alleen ik wist nooit hoe. Al dat trouwen met een joodse vrouw en besneden worden en dat uit je hoofd leren van de thora en dat geklaag voor die muur en heel die geschiedenis van het lijden van een volk op je schouders torsen, dat is me allemaal iets te veel gedoe. Maar nu was ik dus zomaar ineens Joods vanavond en ik heb me zelden zo goed gevoeld. Of dat nu met mijn nieuw gevonden identiteit te maken had of met het onmetelijke grote talent van Adam Green om met liedjes de mensheid te verblijden, daar ben ik nog niet over uit. Maar dat gaf niet. Wij werden de nacht ingestuurd met een meesterlijke versie van ‘Kokomo’ van The Beach Boys.

En zo kwam het dat, terwijl mijn lief en ik voorzichtig naar huis schuifelden, wij de stilte waarin een maagdelijk wit Amsterdam was gehuld, verbraken met een zacht geneurie:

Aruba, Jamaica Oh I wanna take you To Bermuda, Bahama Come on pretty mama Key Largo, Montego Baby, why don’t we go down to Kokomo We’ll get there fast and then we’ll take it slow That’s where I wanna go Way down to Kokomo

(Bovenstaand stukkie schreef ik in de barre winter van 2005 toen het ook flink had gesneeuwd. Het betreffende concert kunt u hier nog steeds beluisteren. Inmiddels heeft Adam Green nieuwe plaatjes gemaakt. Zonder al te veel te veranderen. Momenteel kunt u zijn laatste proeve van kunnen beluisteren in de Luisterpaal, Minor Love heet het plaatje. Zo op het eerste gehoor voegt het niet al te veel toe aan de eerste drie platen die bestonden toen ik ‘m ontdekte.)

Advertenties

3 Reacties to “I’ve got the fuckin’ aids tonight”

  1. Bob said

    Adam Green(e?) heb ik vorig jaar ‘ontdekt’. Rustige voortkabbelende liedjes, met teksten waar af en toe je tenen krom van trekken.

    Ik was ietwat teleurgesteld toen bleek dat dit stukje al drie jaar oud is. Ik dacht een verse beleving te lezen.

    “Zo stoned als een Iraanse vrouw die voor overspel is veroordeeld”. Oef. Had een regel van Adam kunnen zijn.

  2. Bob said

    Eigenlijk kan ik wel rekenen. Mijn hersens stonden op lezen, waarschijnlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: