Moderne problemen: pestkoppen met een kunstgebit

oktober 5, 2009

bejaarden

“Huize Avondrood heet het hier, maar ik spreek liever van huize schaamrood.” Bejaardenverzorgster Liesbeth Lohuis bolt haar wangetjes en laat een zucht ontsnappen. Aanleiding van ons gesprek is het nieuws dat bejaarden steeds vaker het slachtoffer zijn van pesterijen.

“De middelbare school is er niets bij”, aldus Lohuis. “In het begin had ik niets door. Elke dag zag ik mevrouw Steenhuis huilend in haar eentje haar doperwtjes naar binnen werken, terwijl men een tafel verderop gezellig zat te kakelen. Kunstgebitjes naast het bord. De nat gesabbelde etensresten vlogen je om de oren, maar er heerste een opgewekte sfeer. Afijn, op een dag dacht ik, laat ik eens vragen of mevrouw Steenhuis niet mocht aanschuiven. Gegiechel en gemurmel. Dus ik vraag het recht op de man af, in dit geval een vrouw, mevrouw Ootmayer. Dus ik zeg, mevrouw Ootmayer, zeg ik, mag mevrouw Steenhuis misschien bij jullie komen zitten?”

Mevrouw Ootmayer mompelde iets wat kennelijk zo grappig was, dat de rest van de tafel moest grinniken. Lohuis: “Ik wist niet zeker of ik het goed had gehoord, maar ik meende te ontcijferen dat de broer van Steenhuis ‘haar hond moest pakken’. Mevrouw Steenhuis had helemaal geen broer, en ook geen hond, dus ik begreep er niks van en vroeg wat mevrouw Ootmayer precies bedoelde. Bleek dat ze had gezegd dat ‘die hoer van een Steenpuist in de stront kon zakken.’ Ik was perplex.”

In de dagen erna werd haar veel duidelijk. “Ik begreep ineens waarom de rolstoel van mevrouw Steenhuis om de haverklap een lekke band had en waarom ze elke week wel een keer de verkeerde pillen inneemt. Of waarom ze zo vaak een volle bingokaart heeft terwijl ze die dan niet heeft. Met terugwerkende kracht moest ik mijn excuses aan mevrouw Steenhuis maken. We hadden haar tot een week na Oud & Nieuw huisarrest gegeven omdat ze de kerstboom met ondergepoept toiletpapier had versierd. Omdat een spoor van toiletpapier en poep naar haar kamertje leidde, wilden wij haar niet geloven toen ze bij hoog en bij laag beweerde alleen maar bezit te zijn geweest met het vouwen van kerstservetten.”

Naar alle waarschijnlijkheid had de directie van Huize Avondrood ook onterecht mevrouws telefoon afgenomen nadat de telefoonrekening aangaf dat mevrouw Steenhuis elke werkdag rond 16.30 uur een sekslijn belde. Lohuis: “We vonden het al zo vreemd, omdat ze op dat tijdstip altijd naar de vijver gaat om de eendjes water te geven. Maar goed, de feiten waren meedogenloos. Dat medebejaarden zich toegang verschaffen tot de kamer van hun huisgenoot om haar een dergelijke loer te draaien, daar sta je niet bij stil.”

Tot slot moest Lohuis ook toegeven dat mevrouw Steenhuis kennelijk de waarheid had gesproken toen ze vier weken geleden bleef volhouden dat zij het niet was geweest die de kaars op haar nachtkastje had aangestoken die ervoor zou zorgen dat haar haar in de fik vloog.

Gedurende het hele gesprek dat ik met Liesbeth Lohuis heb, kijken de leden van de ‘groep Ootmayer’ zwijgend naar de grond. Op de vraag waarom ze mevrouw Steenhuis zo hard moeten aanpakken, durven ze uw verslaggever niet aan te kijken. Mevrouw Ootmayer haalt haar schouders op als Lohuis het haar direct vraagt. “Gewoon”, antwoordt ze. “Hoezo gewoon”, vraagt Lohuis. “Gewoon gewoon”, antwoordt mevrouw Ootmayer. Haar vingers friemelen aan haar parelketting.

Hoofdschuddend kijkt Lohuis uw verslaggever aan. “Zo gaat het nu altijd.” Tot de groep: “Jullie maken me misselijk. Ik zie geen andere mogelijkheid dit aan jullie kinderen te vertellen.” Meneer Vleutjes kijkt verschrikt op: “Asjeblieft mevrouw Lohuis, niet tegen m’n zoon.” Mevrouw Ootmayer kijkt meneer Vleutjes verwoestend aan. “Vuile lafaard”, sist ze, “jou pak ik nog wel.” Meneer Vleutjes krimpt ineen. Waarop mevrouw Rompaert aan mevrouw Ootmayer vraagt of ‘ze wel kan’ tegen iemand die ‘tien jaar ouder is en op de drempel van dementie staat’.

Briesend staat mevrouw Ootmayer op om mevrouw Rompaert met haar wandelstok op het hoofd te rammen. Mevrouw Rompaert is mevrouw Ootmayer echter te snel af en weet de wandelstok vast te pakken om deze in het oog van mevrouw Ootmayer te prikken. Het glazen oog van mevrouw Ootmayer stuitert over het tapijt van huize Avondrood richting de rolstoel van mevrouw Steenhuis die al die tijd zwijgend heeft toegekeken. Ze pakt het glazen oog op, legt het op haar schoot en rijdt richting mevrouw Ootmayer. “Asjeblieft”, zegt ze tegen mevrouw Ootmayer terwijl ze het glazen oog aanreikt. Aarzelend buigt mevrouw Ootmayer voorover en steekt ze haar hand uit. Maar vlak voordat ze het oog kan pakken, trekt mevrouw Steenhuis haar hand terug, spuugt ze op het oog, en ramt deze razendsnel in de lege oogkas van een beduusde mevrouw Ootmayer. Even later liggen de twee bejaarde vrouwen rollebollend op de grond te krijsen.

Terwijl hij nog net hoort hoe mevrouw Ootmayer mevrouw Steenhuis ‘terminale tyfus’ toewenst ‘met die paarse kutpruik’ van d’r, verlaat uw verslaggever het zo vredig aandoende bejaardentehuis. De feloranje zon verdwijnt langzaam achter de flats aan de overkant van de Vecht.

Advertenties

3 Reacties to “Moderne problemen: pestkoppen met een kunstgebit”

  1. Paddy said

    Walgelijk! In plaats van dat je de gemoederen daar tot bedaren probeert te brengen, loop je het bejaardentehuis uit, weg van je verantwoordelijkheid. En waarheen? Naar de dichtstbijzijnde slijter waarschijnlijk, om onder het genot van een flesje Leffe aan de waterkant naar de ondergaande zon te kijken!

  2. A. said

    Is het u duidelijk geworden, Molovich, waarom mevrouw Steenhuis het doelwit werd van deze pesterijen?

  3. Molovich said

    @Paddy, ik was hier in de hoedanigheid van uw verslaggever ter plaatse. Dat de journalistieke normen niet meer zijn wat ze ooit geweest waren, hoeft nog niet te betekenen dat ik mee ga in deze vrije val. Ik beschrijf wat er gebeurt, en meen er het beste aan te doen mij niet te mengen in het beschrevene. Dat zou me een mooie boel worden! Dan kun je van verslaggevers van de hongersnood wel gaan vragen om hun water te delen met een stervend fotomodel!

    @A., Nee, daar kwam ik dus niet achter. ‘Gewoon’ was het enige antwoord op de waarom-vraag. En mevrouw Steenhuis zelf had ook geen flauw idee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: