’s Avonds een Hero, ’s ochtends een Hero

september 25, 2009

Het leven is hard na een avondje zuipen.

Nu wij weten dat de sympathieke Hero Brinkman een drankprobleem heeft, komen zijn uitspraken uit het verleden ineens in een heel ander daglicht te staan.

Een daglicht dat pijn aan je ogen doet. Een daglicht waarvan je verstoken probeert te blijven door de gordijnen in je kamer zo lang mogelijk dicht te laten. Maar als die gordijnen dan uiteindelijk kordaat open worden gerukt door een veel te frisse moeder die vindt dat je deze zaterdag lang genoeg in je bed hebt liggen rotten terwijl het buiten zulk mooi weer is, dan laat dat daglicht niet alleen op pijnlijke wijze de lichamelijk ravage zien die de avond ervoor heeft aangericht – daar zou nog wel mee te leven zijn. Met dat daglicht komen ook ineens de herinneringen aan de avond ervoor binnen druppelen. De felle zonnestralen belichten genadeloos je miezerige bestaan, dat in zulk schril contrast staat met je superieure zelfbeeld van de avond ervoor. Toen kon je heel de wereld aan.

En ineens hoor je jezelf weer ‘lul toch niet’ roepen tegen een Arubaan die in jou nabijheid uiting gaf aan zijn liefde voor het eiland waar hij geboren was. Er was iets in hem wat je mateloos stoorde. De manier waarop hij keek of zo. Of hoe hij van zijn colaatje nipte. “Lul toch niet”, zei je dus, “al die godverdomde eilanden, het is één groot corrupt roversnest.” Dat vond de man niet leuk om te horen, maar hij bleef beleefd. En het stoorde je dat hij beleefd bleef. Dus je bracht het gesprek op de zaak Holloway. Hoe het precies zover kwam, weet je niet meer, maar even later stond je met ontbloot bovenlijf op een tafel te schreeuwen dat de Arubaanse minister van Justitie Croes een ‘lafaard’ was. “LAFAARD!!”, schreeuwde je naar het plafond, alsof die Arubaanse Minister van Justitie daar in een kroonluchter hing.

De Arubaan schudde meewarig het hoofd en draaide zich om. En dat werkte als een rode lap op een stier. Godverdomme, dacht je bij jezelf, het zal toch niet gebeuren dat de grote Hero Brinkman hier genegeerd wordt! Je stapte van de tafel op een stoel, de stoel begon te wiebelen en jij viel bovenop de tafel waaraan de Arubaan met zijn vrienden zat te drinken.

Een toegesnelde barman hielp je overeind. En terwijl je je aan hem vastklampte bestelde je nog een Duveltje. Je twaalfde alweer. Of dertiende. Nee Hero, zei de barman, jij hebt genoeg gehad. En terwijl je ‘lafaard’ schreeuwde en tegelijkertijd je evenwicht probeerde te houden, gaf je met je zwaaiende armen de barman per ongeluk een tik voor z’n neus. Terwijl de barman naar z’n neus greep, probeerde jij door het hele café zwierend om achter de bar te komen. Maar voordat je daar was, werd je door twee man bij je lurven gepakt en uit het café geknikkerd. Je beste vriend Geert hobbelde er achteraan en schreeuwde tegen het barpersoneel dat dit ‘ondemocratisch’ was. Jij was alweer in een lantaarnpaal geklommen en schreeuwde dat ze heel die Nederlandse kut-Antillen op Marktplaats moesten zetten.

Luid zingend dat Maurice de Hond oké olé was, zwalkten jullie door de verlaten straten gearmd naar huis. Daar gingen jullie… de koningen van de nacht. Maar nu, nu het alweer twee uur in de middag is en de kater zich in al zijn glorie aan je openbaart, nu word je gestraft voor je zelfoverschatting. It’s payday today, just for having a good time. Speciaal voor Hero Brinkman, het beste nummer dat ooit over katers is geschreven. It’s The Little Things We Do van The Zutons:

Advertenties

15 Reacties to “’s Avonds een Hero, ’s ochtends een Hero”

  1. Het is nu tenminste mogelijk Wilders te interrumperen met: ‘Houd in Godsnaam op met die dronkemanstaal!’

  2. Molovich said

    Of: “Wat een bezopen idee, Geert!”

  3. Of: “Hero weg, scheelt een slok op een borrel.”

  4. Paddy said

    Hehe, of als de PVV weer een Kamervraag indient: “Ik denk dat de heer Brinkman wel genoeg heeft gehad!”

  5. Molovich said

    Ober, vier bier voor de PVV graag! En doe d’r een zondebokje bij.

  6. Molovich said

    De PVV heeft zo te zien een katerig gevoel aan de Algemene Beschouwingen overgehouden.

  7. Molovich said

    Wilt u geloven dat ik zelf ook wat biertjes op heb?

  8. Rigo Reus said

    Hero heeft dus een gat in zijn ziel dat steeds gevuld (of gedicht, of verdoofd) moet worden met alcohol. Beeje dom dat hij dat uitgerekend moet doen in Nieuwspoort. Of zijn drankprobleem moet eergisteren pas zijn ontstaan, dat kan ook natuurlijk.

  9. Wie vormt nou echt een probleem: Bacchus of Allah?

  10. Rigo Reus said

    Het heeft echt h e l e m a a l niks met dit stukje te maken maar dit gdicht van dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr, daar kon je deze week toch niet omheen.

    mi have een droom

    (Rotterdam, 2059)

    wullah, poetry poet, let mi takki you 1 ding: di trobbi hier is dit
    ben van me eigen now zo 66 jari & skerieus ben geen racist, aber
    alle josti op een stokki, uptodate, wats deze shit? ik zeg maar zo
    mi was nog maar een breezer als mi moeder zij zo zei: “azizi
    doe gewoon jij, doe je gekke shit genoeg, wees beleefd, maak geen tsjoeri
    toon props voor je brada, zeg ‘wazzup meneer’, ‘fawaka’ – en duh
    beetje kijken op di smatjes met ze toetoes is no trobbi
    beetje masten, beetje klaren & kabonkadonk is toppi
    aber geef di goeie voorbeeld, prik di chickies met 2 woorden”
    zo deed mi moeder takki toen & boem tranga! kijk, hier staat ik
    hand in hand, harde kaas, api trots op di belanda, niet dan?
    now dan, want mi lobi roffadam & deze stitti is mi spanga

    ja joh, tantoe bigfoot long ago, toen was geluk gewoon da shit
    wij rampeneerden & met mate, heel di hoed was 1 famiri
    weinig doekoe, aber boieee: keek me gaan, keek me lopen
    met me broekoe, keek me clippen met me ketting, wullah
    mi was di grote otochtone condoekoe van vele boezoemies
    op leip lauwe pattaas kwam ik vet binnensteppen van pompi doppe
    loperdelopi door di stad, dat met ze gebouwen botertje bats
    aan di bigtime poenani-master ze voets lag
    & keek ze now leggen:
    moeilijk lekker roffadam, met ze amperbroeki an, heet & klaar
    in spleetlauwe stegies & zij zo: “kom kill, wandel dan, moeni worri
    tab je lippi, play mi down op plattegrond, breek mi billen, gimmi bossi”
    & bakoekoe jawohl, daar gingen wi dan, mi & di stitti, kierend
    van mond tot mond – mi schudde di doesji, zi schudde mi hard
    terug & lang & op & down tot binnen in ons (oh blueberry yam yam)
    di zon lijk een smeltende bal naar omhoog kwam: knetter & glowy
    opende zich di stitti ze eigen, rees op & kwam roze rondom mi te leggen
    dát was roffadam: wi wandelden strak & di regen was gone

    zo ging dat dan, in di goeie ouwe klok van glim & gouwe tiffies
    aber now wullah, now dat ik old & bijna didi, now zit ik hier
    game over te kniezen op me stoeroe, in een kapot veranderde stitti
    word ik remi da rimpel, weke pampa achter glas & ik zweer je gast
    deze land is niet meer wat ze was – sjoef dan habibi, sjoef door di ruiten
    al di toelies, al di tuigkoppen uit di tegenwoordige tijd, oyooo
    di playen biggi pompoe pompoe, aber komen niet van hiro & di zuigt maar
    & di praat maar habbi dabbi & di doet maar takki takki poep & ik zeg you
    di bokitoos hebben geen props of respect, di hebben da dockz in da fitti gezet

    dus poetry poet, kijk me ogen, luister me oren, want hier is mi torri
    hardcore & luid: mi have een droom, vol is vol, belanda boven
    sluiten di shit & alles wordt wider basis controller, luchtdicht lijk da weerga
    terug naar di wortel – vóór alle stitties zwaar paraloezoe & dikke ruïna
    ja mi have een droom, dat me matties & ik ooit di zon wider clearly
    omlagi zien komen, groter & groter, om dan benoekoe vaarlijk & slow
    hier boven di straties, di cribs & di homies van roffadam nider te dalen
    lijk een warme babeloeba in me gezicht – mi have een droom vandaag
    lang bewaard & opgezwollen, dat heel di stitti wider lijk vroeger
    over mi komt & mi wegpakt, in ze wreed tedere vel van di nacht
    & vroeger nog, toen di dag nog niet dwars door mi heen kwam gewaaid
    lijk gruis in me wijdopen hart – tantoe vroeger, daar have ik een droom
    blakka-zwart & wit lijk snow, want daar bleef alles lijk het was
    daar zijn da pieps nog keurig & strak – mi have een droom van brekend glas
    ik droom achteruit, van een stittie die stilstaat & thuis op mi wacht

    -Ramsey Nasr-

  11. Paddy said

    Waar blijft mijn (ja: míjn) stukkie?!?!?!

  12. Molovich said

    Waar heb u het over? Heb ik iets gemist?

  13. Paddy said

    Nou gewoon, het werkdagelijkse stukkie hiero, bedoel ik. Ik heb daar als lezer recht op. Tenminste, zo voel ik dat.

  14. Molovich said

    O ja. Dat. Het lukte niet. Was te druk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: