Van vader tot zoon

september 15, 2009

De kleine profeet

M! Zoon van me. Ik heb getwijfeld of ik je naam op deze plek zal prijsgeven. Maar de mensen die ‘m moeten weten, die weten het wel. En de rest doet er niet toe. Da’s trouwens les één van je oude wijze vader: de rest doet er niet toe. Helemaal waar is dat niet, want je krijgt nu eenmaal heel veel met de rest te maken. Waarmee we bij les twee zijn: bijna niks is helemaal waar.

De naam die je draagt, heb je van je ouders gekregen omdat ze het een mooie naam vonden. Om redenen die altijd wel in duisternis gehuld zullen blijven, zijn je ouders maar heel oppervlakkig op zoek gegaan naar de oorsprong van je naam. Maar toen je grootouders je naam te horen kregen, wisten zij na een kleine zoektocht te vertellen dat een van de kleine profeten uit het Oude Testament dezelfde naam had als jij. De kleine profeet, ik vond dat wel bij je passen.

Je naamgenoot van eeuwen her was een onheilsprofeet. Je moet beloven dat nooit te worden. Het is nogal makkelijk, een onheilsprofeet te zijn. Je kunt altijd wel zeggen dat de wereld in verval is en dat het alleen maar slechter zal worden. Maar dat is nog niet het vervelendste aan onheilsprofeten. Het vervelendste is dat zij menen als enige de waarheid te kennen. Daar zijn ze overigens niet uniek in. De meeste mensen denken dat ze als enige gelijk hebben. Daarom is er ook zoveel verongelijktheid in de wereld. De mensen die het minst gelijk hebben, zijn vaak het meest overtuigd van hun eigen gelijk. En daar komt ellende van, van mensen die overtuigd zijn van hun eigen gelijk. Eigenlijk zouden meer mensen les twee van je vader ter harte moeten nemen. Dat niets helemaal waar is.

Je bent geboren op zaterdag 5 september 2009, om 12.36 uur in de middag. Je woog 3,46 kilogram en je had een rochelend jammerhuiltje. Echt aangenaam vond je het niet, de overgang van baarmoeder naar wereld. Aan het eind van de rit had je ook nog eens in je vruchtwater gepoept. Het is ook niet niks. Je wordt ongevraagd op de wereld gezet en het trauma van de geboorte is het eerste dat je meekrijgt. Het past een kleine profeet om met een rochelend jammerhuiltje zijn ongenoegen kenbaar te maken.

Alleen deed dat rochelende jammerhuiltje de dokter vrezen dat je vruchtwater had ingeslikt en wellicht een stukje poep in je longen had, wat ontstekingsgevaar met zich meebracht. Gevolg van deze vrees was dat je een etmaal in de couveuse moest doorbrengen. Een hele schrik voor je ouders die jou het liefst zo snel mogelijk naar huis hadden meegenomen. Terwijl we je moeder achter lieten in de ruimte waar ze van jou bevallen was, liepen jij en je vader met de dokter mee naar de couveuseafdeling. Jij lag in een plexiglazen ziekenhuiswieg je ogen uit te kijken, je vader liep er grienend achteraan. Ja, je vader heeft wel wat afgejankt die eerste uren van je leven. Er werd hem ook een hoop duidelijk.

Zo begreep je vader ineens waarom mannen vaak zulke uitslovers zijn. Waarom er macho’s bestaan. Waarom er onheilsprofeten zijn. Waarom mannen oorlog voeren. Waarom ze kunst maken. Waarom de angst voor de anonieme passage zo wijdverbreid is. Waarom mannen altijd moeten laten merken dat ze bestaan. Het is allemaal ter compensatie van een gemis. De man zal nooit een kind kunnen baren en zal nooit de pijn ervaren die dat met zich meebrengt. Hij kan er naast staan, hij kan zich proberen in te leven, hij kan zijn hand door zijn vrouw laten fijnknijpen, maar de prestatie die de barende vrouw verricht, de barrières die ze beslecht, de bergen die ze verzet, de pijn die ze doorstaat, het blijft voor de man onbereikbaar. Hij is op de keper beschouwd volkomen nutteloos. Het enige wat hij kan doen is met zijn aanwezigheid een beetje steun en wellicht wat troost bieden. En daarna ter compensatie en erkenning van zijn bestaan dingen kapot maken of dingen scheppen. De man zal nooit in gelijke mate als de vrouw begrijpen hoe kostbaar leven is.

De aanwezigheid van mannen bij het baren is trouwens relatief nieuw. Dat werd je vader pijnlijk duidelijk toen op een gegeven moment vier vrouwen rond je moeder stonden te roepen dat het nog maar heel even duurde, dat je er bijna was, dat ze je hoofdje al zagen, dat je zwart haar had en dat je moeder ‘door die pijn heen’ moest persen. Dat deed je moeder dan ook, door die pijn heen persen. (Ze klonk daarbij als Harvey Keitel die aan het slot van Reservoir Dogs ontdekt dat Tim Roth een verrader is.) De pijn deed niet meer ter zake, was een abstract begrip geworden, iets uit een ver verleden waaraan gerefereerd werd bij gebrek aan een beter woord. En je vader probeerde mee aan te moedigen, maar zijn aanmoedigingen misten de overtuiging van die van de vier vrouwen om ons heen. Bovendien was hij hard bezig een oncontroleerbaar snikken te onderdrukken. Nergens voor nodig natuurlijk, om dat te onderdrukken, maar ook je vader is een man en ook je vader heeft een lichaam dat nooit de pijn van het baren zal ondervinden en is derhalve voorgeprogrammeerd om al te zichtbare zwakheden als snikken in het openbaar te onderdrukken. Hoewel het middenrif hard zijn best deed de snikken op te vangen, faalde de dictatuur van de mannelijkheid. Naarmate jouw komst dichterbij kwam, werden de snikken langer en dieper en toen jij er eenmaal was, hoorde je vader zichzelf hikkend huilen. Op een foto die vlak na je geboorte is gemaakt, zijn jij en je vader elkaars huilende spiegelbeeld.

Je moeder heeft toen geen traan gelaten. Zij kon alleen maar lachen. Het zijn altijd mannen die huilen bij de geboorte van hun kind, vertelde een van de vier vrouwen aan het kraambed. De tranen van de moeder komen later. Er is een Joods gezegde dat luidt als volgt: God telt de tranen van vrouwen. Aan de hoeveelheid vrouwentranen kan God namelijk afleiden hoe goed of slecht het met de wereld gesteld is. Op zaterdag 5 september 2009 om 12.36 uur werd op heel de wereld geen vrouwentraan geplengd. De enige tranen die God kon tellen waren de tranen van je vader.

Advertenties

35 Reacties to “Van vader tot zoon”

  1. Ah, het mysterie is opgelost. Daarom was het hier zo stil. Omdat je ergens anders aan het janken was.
    Moeder had geen tijd om te huilen. Zij moest werken.

    Van harte gefeliciteerd en heb een prachtig leven samen!

  2. Horst said

    Ik had een heel sentimenteel verhaal geschreven, maar mijn reactie verdween toen je site het begaf. In elk geval gokte ik op Zefanja en wenste ik je/jullie allerlei hele fijne zaken toe en was mijn emotionele kant zowaar geraakt.

  3. Kittekat said

    *slikt traantjes weg*

    Gefeliciteerd, Meester Max, vader van M. Schitterend geschreven stuk.

  4. Molovich said

    Dank. Ja, sentimentele verhalen, daar kan deze site niet zo goed tegen. Nog een wonder dat bovenstaand verhaal blijft staan.

  5. Gefeliciteerd Max! Ook mevrouw Molovich natuurlijk. Oplettende lezers wisten al wat er aan de hand was, maar hoe het nu verder zou gaan hè? Je kon niet zomaar een stukje over politiek gaan schrijven alsof er niets gebeurd was, zoveel was duidelijk. (Politiek is hoe dan ook een slecht onderwerp. Het is moeilijk er iets over te zeggen wat nog niet gezegd is, en chicks don’t go for it.) Mooi hoor, zo. Ik voorzie voor de nabije toekomst meer diepgang en minder hard cynisme.

  6. Kippfest said

    “Het is allemaal ter compensatie van een gemis. De man zal nooit een kind kunnen baren en zal nooit de pijn ervaren die dat met zich meebrengt.”

    Ja maar hoo eens… U heeft dat kind er wel ingeplopt! Zonder uw zaad geen boom, en met bomen hebben mannen geen problemen omdat WIJ hem er niet vaginaal uit hoeven te poepen. Daarom denk ik dat onsch mannen creeeren en ons doen gelden en oorlog voeren omdat we hem er gewoon graag inhangen en we geen fuck benul hebben van de gevolgen.
    Vrouwen weten wel beter. Ach, het heb allemaal z’n charme. Zo lang ik maar niet hoef te baren ARF ARF ARF!

  7. Kippfest said

    Welke profeet eigenlijk? Mohammed?

  8. Max said

    Bedankt, Kippfest. Ik was het een beetje vergeten en probeerde al schrijvend mijn gedachten vlak na de bevalling te reconstrueren. Dat van dat doen gelden bij wijze van compensatie was slechts één kant van het verhaal. De andere kant ging over hoe eenvoudig het aandeel van de man is in het creëren van een nieuw leven. Zo eenvoudig dat je er ook niet al te moeilijk over hoeft te doen om het te beëindigen. Zouden alle mannen ter wereld een keer bij een bevalling aanwezig zijn, dan zou er een hoop minder ellende in de wereld zijn. (Nu zit u hier misschien niet op te wachten, omdat ellende de brandstof is van de motor waar uw kunstenaarschap op draait, maar dan zoekt u maar wat andere thema’s dan bloed, zaad en cirkelzagen.) Ik zou zeggen: zet het op de agenda van de volgende VN-vergadering. Ter bevordering van de wereldvrede moet elke man bij een bevalling aanwezig zijn. Je zult altijd sicko’s hebben die dan nog moorddadiger worden, maar het gros van de mannen zal in nederigheid het hoofd buigen en al het menselijk leven op aarde met andere ogen bekijken. (Van dieren hoeven zij zich niks aan te trekken, die komen immers veel eenvoudiger ter wereld.)

  9. Steven said

    Max,

    Van harte en ik wens het gezin Molovich het allerbeste.
    Prachtige laatste zin, al moest ik hard lachen om deze :

    “Ze klonk daarbij als Harvey Keitel die aan het slot van Reservoir Dogs ontdekt dat Tim Roth een verrader is.”

    In Bad Lieutenant klonk ie ook al zo gekweld en dierlijk.

  10. Max said

    Ja, dat is zeer correct verwoord: ‘gekweld en dierlijk’.

  11. Max, gefeliciteerd met de geboorte van Amos.

  12. Max J. Molovich said

    Dank u.

  13. Micha, bedoel ik. Stond die M er gisteren al?

  14. Molovich said

    Ja, die stond er toen ook al.

  15. Horst said

    Die M was me ook niet eerder opgevallen. Enige vraag die rest: hoe ga je het uitspreken? Met een g, of met sj?

  16. Horst said

    Mijn broeder M. Grogmuller heeft de g-variant, en die heb ik altijd wel gemogen.

  17. Molovich said

    Als broeder Grogmuller idd.

  18. mescaline said

    De autist van bijzinnen liep ook al te snotteren bij de geboorte van zijn dochter. Het moet dus wel diep zitten. Alhier kwam 8.5 jaar geleden eerst het kereltje. Niks aan de hand. En toen een beeldschoon en bebloed dochtertje. En dan ga je. In haar eerste minuut bracht ze al een traantje teweeg. Maar geen peristaltiek in het middenrif, kom op zeg.

  19. mescaline said

    Maar Max, is hij dus een kandidaat bar mitzva qua afkomst ?

  20. Molovich said

    Nee, dat is hij niet. Maar zijn naam inderdaad wel. Dit allemaal in het kader van de algehele integratie der wereldbevolkingen.

  21. Horst, oom said

    Mijn broeder M. is trouwens vanochtend vader geworden van de tevens bijbelse Jonathan Jacob. Wellicht komen ze later wel in de klas met elkander. Of vechten ze om dezelfde deerne.

  22. Molovich said

    Het is ook iets nieuws, snotteren. Ik kan er niks aan doen, Mescaline. Maar ik schrijf het op zoals het was. Dat is mijn plicht.

  23. Molovich said

    Of worden ze verliefd op elkaar, Horst (gefeliciteerd trouwes met je oomschap). Als ze maar gelukkig zijn. Waar woont JJ Grogmuller?

  24. Horst said

    Dank je, M! JJ woont nu nog in Purmerend. Ik hoop voor je dat je daar nooit zal belanden, maar ja, op een bepaalde leeftijd gaan de jongeren uit Purmerend toch uit in A., en je weet maar nooit hoe het dan loopt. Als ze elkander maar niet met ijzeren staven gaan bewerken.

  25. cole said

    Ik geef het op. PF-moderatoren weigeren stelselmatig onderstaand reaguursel de toegang tot de salon. Gelukkig is er dan nu het parallelle groothartig milddadige onbekrompen favoriete plek des hoogverraads Chimsky. Gaat zo door !!!

    Jip liep in de tuin en hij ver-veel-de zich zo. Maar kijk, wat zag hij daar?. Een klein gaat-je in de heg. Wat zou er aan de an-de-re kant van de heg zijn, dacht Jip.
    Een paleis? Een hek? Een ridder?
    Hij ging op de grond zit-ten en keek door het gaat-je. En wat zag hij? Een klein neus-je. En een klein mond-je. En twee blau-we oog-jes. Daar zat een meis-je.
    Zij was net zo groot ais Jip. “Hoe heet je?” vroeg Jip. “Na-tas-ja” zei het meis-je.
    “Ik woon hier.” “Gis-teren woon-de je nog niet hier” zei Jip.
    “Van-daag woon ik hier” zei Na-tas-ja. “Kom je met mij spelen?”

    Bovenstaande Jip-en-Janneketaalsectie is slechts een poging tot het foppen van de PF-moderator.

    “Maleachi, waarom lachie; Habakuk zijn broek is stuk” volgens het zondagsschoolrijmpie.

    Na een kleine uitbreiding van de zoektocht is het meer waarschijnlijk dat M! een in lichtblauwe kleine-profeet-kleren verborgen aartsengel is. “Hij die is als God” wat een gepaste naam is voor een Godenzoon. De vlak na de geboorte gemaakte foto van M! toont al de karakteristieke compassievolle blik met mededogen voor zijn snikkende vader.

    Past op!, aartsvader. Stopt met snotterend genieten en voeden om niet; vangt onverwijld aan met opvoeden, want hoeveel verwende beloftevolle Godenzonen eindigden niet reeds als aartsondeugend, aartsleugenaar, aartsdeugniet, aartsvijand, aartshuichelaar, of AARTSLUI !

    “Terwijl we je moeder achter lieten in de ruimte waar ze van jou bevallen was,…”
    Hier ligt de crux van uw –tijdelijke – disordelijke desorganisatie en ontredderde ontsteltenis,: het grote schisma en de eerste – we- zielsverbondenheid met uw mannelijk nageslacht.

    Voornoemde foto toont ook wonderbaarlijk TALENT!: fijne vingermotoriek zoekend naar de toets van een viool of piano.
    Mogelijk ook bovengemiddeld ruimtelijk inzicht met correct scherpgestelde ogen; sluit dus in dit stadium zeilen en/of tennis nog niet uit.

  26. cole said

    Ik geef het op. PF-moderatoren weigeren stelselmatig onderstaand reaguursel de toegang tot de salon. Gelukkig is er dan nu het parallelle groothartig milddadige onbekrompen favoriete plek des hoogverraads Chimsky. Gaat zo door !!!

    Jip liep in de tuin en hij ver-veel-de zich zo. Maar kijk, wat zag hij daar?. Een klein gaat-je in de heg. Wat zou er aan de an-de-re kant van de heg zijn, dacht Jip.
    Ene paleis? Een hek? Een ridder?
    Hij ging op de grond zit-ten en keek door het gaat-je. En wat zag hij? Een klein neus-je. En een klein mond-je. En twee blau-we oog-jes. Daar zat een meis-je.
    Zij was net zo groot ais Jip. “Hoe heet je?” vroeg Jip. “Na-tas-ja” zei het meis-je.
    “Ik woon hier.” “Gis-teren woon-de je nog niet hier” zei Jip.
    “Van-daag woon ik hier” zei Na-tas-ja. “Kom je met mij spelen?”

    Bovenstaande Jip-en-Janneketaalsectie is slechts een poging tot het foppen van de PF-moderator.

    De rest heeft helaas verloren moeten gaan in de moderatief sterk gekromde cyberspace.

  27. Molovich said

    Ik zal eens kijken wat ik op kan doen om u alsnog toegang tot de salon te verlenen, cole. Verders: dank maar weer. Ik geniet met volle teugen.

  28. cole said

    Wat een wonderbaarlijke vangst !! Zou mn gaye Zomergastbijdrage daar ook nog rondzwerven?
    Ik ga gewoon hier door.

    Je had ook in de Ik-vorm kunnen blijven met zoiets als:
    “Je moeder napuffend achterlatend werd jij door de dokter naar de couveuseafdeling ontvoerd zodat ik in de achtervolging rustig de tijd had om de emoties weg te spoelen.”
    Die we is mooi: “Kom op M!, nu lang genoeg onder moeders rokken, de schaar derin; we gaan een ommetje maken”.
    Die enige van belang zijnde taak van de bevalman, die heb ik gemist, maar je hoeft hem ook niet alles te vertellen.

  29. Molovich said

    Die taak heeft enkel symbolische waarde. Ik neem aan dat men de navelstreng ook wel doorknipt als de bevalman niet aanwezig is. De taak van de man bij de bevalling is die van lintjesknipper. Zijn aanwezigheid geeft het nieuwe leven wat extra glans. Precies dus de taak die ons koninklijk huis heeft heeft wanneer er weer iets geopend moet worden.

  30. smeets said

    Max,

    Gefeliciteerd,

    Ben zelf precies een jaar geleden vader geworden van een zoon..Kon me erg in je verhaal thuis voelen. Er zijn van die momenten dat je als man je bek moet houden en je plaats moet kennen. En het kraambed is zo,n moment..
    Nogmaals feleliciteerd en het wordt iedere maand leuker…

    Frans

  31. cole said

    Aha, dat is het: u had zich onvoldoende rekenschap gegeven van en zich voorbereid op deze levensgrote symboliek. Hier zullen we later op terugkomen.

  32. Molovich said

    Dank Smeets. Dat is fijn om te horen.

    En Cole. Ik was inderdaad volkomen onvoorbereid. Ik kreeg ineens een schaar in mijn handen gedrukt en die werd naar de streng geleid en toen zeiden de vrouwen: knip maar. Dus ik knippen en dat was het dan.

  33. jan said

    Ontroerend mooi verhaal.

  34. Rena said

    Van Harte, mooi geschreven! vind ik (als moeder van David en Gabriel) Het is terugdenkend nog steeds wonderlijk, dat kinderen baren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: