Carice van Houten

augustus 17, 2009

Carice van Houten zit aan d'r haar.

Intimiteit, intimidatie”, zong Raymond van Groenewoud. De twee kunnen heel dicht bij elkaar liggen, vooral als de intimiteit in handen ligt van de Tsjechische tennisleraar Martin Simek, die ik gisteren de tragisch verscheiden psycholoog Piet Vroon zag interviewen in de Zomergastenavond van Carice van Houten.

Martin Simek is een emopornograaf, een term die mijn gewaardeerde collega Willem Bever in het leven geroepen had om de levenshouding van Leon de Winter te duiden. Leon de Winter bedreef emoporno door z’n eigen emo-orgasmes te beschrijven, Martin Simek probeert zijn gesprekspartners tot een hoogepunt te dwingen. Een hele tijd geleden had ik een abonnement op Canal+. Na twaalven werden daar wel eens pornofilms op uitgezonden. Zo nu en dan waren dat pornofilms van een gonzopornograaf die zichzelf Handyman noemde. Handyman was een klusjesman die eigenlijk maar één stuk gereedschap hanteerde. Met dat stuk gereedschap slingerend zocht hij ‘geile sletjes’ op, die hij opdroeg om zichzelf en vooral hem voor de camera te bevredigen. Zijn gezicht zag je nooit, zijn stem hoorde je wel. En die stem had het dan over dingen als ‘wat een geil sletje ben jij’ of ‘laat me je kutje eens zien’, dat soort dingen. Martin Simek is de handyman van de emopornografie. Met dit verschil dat je bij Simek niet altijd het gevoel hebt dat zijn slachtoffers er plezier in hebben om hun belager te bevredigen. Dan wordt het een soort emoverkrachting.

Wat mij verder altijd zo stoort aan Martin Simek is de les die ik denk dat hij me probeert te lezen. Hij lijkt, met dat accent van ‘m, het idee van de nobele wilde te exploiteren. Hij probeert ons, kille, gesloten Hollanders, zijn idee van emotionele openheid op te dringen. Ook (of juist) als hij naast Piet Vroon staat die daar duidelijk moeite mee heeft. Dan wordt de intimiteit die Martin Simek nastreeft intimidatie. Carice van Houten zei met Piet Vroon mee te leven. En zei bovendien de hele avond te proberen die intimiteit op afstand te houden, en de Martin Simek in Margriet van der Linden af te remmen.

Dat lukte niet helemaal, want Margriet van der Linden wilde maar al te graag door het pantser van Carice van Houten heenbreken. Als een slang kronkelde Carice van Houten zich daar dan weer uit door bijvoorbeeld te antwoorden als een Amsterdams volksvrouwtje. Zodra Margriet van der Linden te dichtbij probeerde te komen, zorgde Carice van Houten dat de afstand bewaard bleef. Accepteer dat dan, wil ik op zo’n moment Margriet van der Linden toeroepen. Accepteer het, en ga ander soorten vragen stellen. Maar voor de zoveelste keer weigerde Margriet van der Linden haar plan te wijzigen en dacht ze continu dat ze beet had. Waardoor het een vrij vermoeiende avond werd, zo’n avond die van horten en stoten aan elkaar hing en veel ongemakkelijke stiltes kende die loodzwaar bleven hangen in dat toch al niet zo toegankelijke zomergastendecor.

En dat terwijl het zo’n leuke avond leek te worden toen Carice van Houten bekende dat ze ooit verliefd was op Paul de Leeuw, en dat zij erotische dromen over hem had die hieruit bestonden dat de kleine, lieve, moedige Carice in slowmotion naar Paul de Leeuw rende onderwijl ‘Wibaut’ roepend, omdat Paul de Leeuw voor haar symbool stond voor Amsterdam en omdat de Wibautstraat de enige straat was die zij in Amsterdam kende. Toen Carice van Houten een paar jaar later auditie deed voor de kleinkunstacademie en Paul de Leeuw in de jury aantrof, meende zij er goed aan te doen deze erotische dromen te bekennen, een stukje intimiteit dat Paul de Leeuw als intimiderend ervoer. Desondanks werd zij aangenomen. Wij kregen vervolgens een glimp te zien van een jonge Carice van Houten die als een immer half verzopen zwerfkatje eenzaam door de verlaten straten van een nachtelijk Amsterdam, op zoek naar zichzelf en naar warmte en geborgenheid die zij had hopen te vinden in de armen van Paul de Leeuw, maar daar niet gevonden had, want Paul de Leeuw vond haar maar een vreemd meisje, zoals iedereen op de kleinkunstacademie haar maar een vreemd meisje vond.

Hier portretteerde Carice van Houten zichzelf zoals ze zichzelf graag portretteert. Als een chaotisch, licht wereldvreemd meisje. Ik had haar wel vaker zo gezien. Bij Raoul Heertje sprak ze over haar angst voor duiven. In de studio van Barend en Van Dorp sprak ze, terwijl ze handenvol pinda’s naar binnen werkte, over de hoeveelheid urine die er in een gemiddeld bakje pinda’s zit. Misschien speelt Carice van Houten zichzelf op zulke momenten, maar het is wel leuk om te kijken naar Carice van Houten die Carice van Houten speelt. Helaas probeerde Margriet van der Linden daar doorheen te breken. Carice van Houten had fragmenten uitgekozen die vrijwel zonder uitzondering over intimiteit en kwetsbaarheid gingen, en over de zoektocht daarnaar. Juliette Binoche die in de krachtige armen van Daniel Day-Lewis ligt, Anthony die Crazy van Beyoncé vertolkt, twee vrijende slakken in de film Microcosmos, de hoofdpersoon uit Das Leben der Anderen die geraakt wordt door een pianosonate, Bette Davis die spreekt over het eenzame bestaan van een actrice met passie voor haar werk, een ontwapenend meisje dat met hulp van Irene Moors de band tussen haar moeder en haar zus probeert te lijmen, Meryl Streep die in Adaptation als enige passie het verlangen naar passie kent. Enzovoorts en zo verder. En steeds maar weer probeerde Margriet van der Linden de fragmenten op Carice van Houten te projecteren. En steeds maar weer zag je Carice van Houten twijfelen wat ze nu over zichzelf zou loslaten. Het ware mijns inziens interessanter geweest als Margriet van der Linden geprobeerd had om aan de oppervlakte te blijven. Om bijvoorbeeld na die twee vrijende slakken naar Carice van Houtens fobie voor dieren te vragen. Ik noem maar iets.

Advertenties

12 Reacties to “Carice van Houten”

  1. jan said

    Mee eens. Vorige week bleef MvdL ook alsmaar om een thema draaien waardoor het niet opschoot. Ik noem dat altijd would-be-jaren-zeventig-Vara-gedoe

  2. maurice said

    De vraag is: op grond van welke vermeende kwaliteiten is Carice van Houten gekozen als zomergast? Haar acteertalent, haar uiterlijk? Dat lijkt me onwaarschijnlijk, want deze kwaliteiten maken haar niet per definitie een interessante persoonlijkheid. Zou het zo kunnen zijn dat Carice gewoon weinig te melden heeft en buiten de filmset maar een doorsnee persoon is ?

  3. Rigo Reus said

    … de patient bij de psychiater op de divan, de werknemer bij een functioneringsgesprek – een ongemakkelijk gevoel in een ongemakkelijke situatie. Waarom dat borende, waarom dat doorvragende, zowel van Simek als van Van der Linden. Wat denken ze ermee te bereiken, een kijkje wellicht in hun eigen ziel? Maar misschien is Zomergasten een compleet eigen genre, met niks te vergelijken, binnen de interview-niche.

  4. […] von Houten: Bij Raoul Heertje sprak ze over haar angst voor duiven. http://chimsky.nl/?p=1011 […]

  5. Een mening van iemand die het hele programma niet gezien heeft. Carice van Houten interesseert me totaal niet. De diverse recensies maken me duidelijk dat Margriet van der Linden ook niet de goede interviewer is. Sommige recensies vonden zelfs Martin Simek een betere interviewer. Raar. Ik vind jouw opvatting beter, Max.

  6. Molovich said

    Carice van Houten gaat Hollands meest succesvolle exportproduct worden sinds kaas, Ben. Zij is gemaakt voor het witte doek en het is nog maar een kwestie van tijd of ze zal geschaard worden onder het rijtje Greta Garbo, Ingrid Bergman, Grace Kelly en Marilyn Monroe. Ik noem er maar een paar. Tenzij ze het in Hollywood niet met me eens zijn, natuurlijk. Maar die kans lijkt me vrij klein. Wel jammer dat ze nu zowel in Komt een vrouwtje bij de dokter als in De vervelende huisvrouw gaat spelen. Dat kan nooit goed gaan.

  7. Molovich said

    Een uitstekend idee. Jammer dat het destijds niet is doorgegaan.

  8. Lola said

    Martin Simek is een Tsjech! Dat hoor je toch aan de naam?

  9. Wat een mensenkennis komt ook in dit artikel aan het licht. Prachtig, ik geniet.

    Carice wil graag de rol van het kindvrouwtje blijven vertolken.

    Ja, die Simek benauwt mij. In het begin was dat gebroken Nederlands nog wel leuk. Simek heeft het tot een cult verheven. Hoogst irritant.

    Mijn zwager is in ’68 gevlucht uit Tsjechoslowakije. Hij spreekt accentloos Nederlands.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: