Trudy Dehue

augustus 10, 2009

Trudy Dehue ziet een depressieve koolmees en lacht meewarig.

Je hebt een boek geschreven dat je ‘De depressie-epidemie’ hebt genoemd. Een leuke, prikkelende titel, een tikje provocerend, maar het zou iedereen wel duidelijk zijn wat je ongeveer bedoelt. Zo niet de presentator van het programma dat jou drie uur lang centraal laat staan.

Wetenschapsfilosoof Trudy Dehue, schrijver van De Depressie-epidemie, was gisteren Zomergast. Wat het precies was, dat weet ik niet, maar het leek er op dat de gast en de presentator elkaar niet wilden begrijpen. Of dat in ieder geval de presentator geen zin had, of niet in staat was, haar gast te begrijpen. Toen presentator Margriet van der Linden voor de achttiende keer vroeg met welke argumenten Trudy Deheu haar stelling dat er een depressie-epidemie heerst wenste te onderbouwen, zag je een vlaag van wanhoop, ja zelfs van irritatie in de ogen van de zo sympathieke wetenschapper. “Nogmaals”, zei ze, “ik constateer dat er de laatste jaren een enorme toename is van het gebruik van antidepressiva. En dat probeer ik te begrijpen.” Het bleef even stil. “Punt?”, zei Margriet van der Linden. “Punt”, zie Trudy Dehue. Maar Margriet van der Linden wilde graag dat ze er nog wat zinnetjes aan wijdde.

“Wat is jou persoonlijke definitie van een depressie”, vroeg Margriet van der Linden. “Daar gaat het niet om”, zei Trudy Dehue, “het is niet aan mij om iemands depressie niet serieus te nemen.” Na een fragment van een vrouw met een post-traumatische stoornis die werkelijk geen enkele zin meer had in het leven, kwam de aap uit de mouw. Trudy Dehue had zelf een moeder die, naarmate haar kinderen ouder werden, steeds somberder werd. De moeder van Trudy Dehue had echte depressies gekend. Daar wilde Margriet van der Linden al die tijd naartoe. Alsof ze het ondraaglijk vond dat haar gast andere mensen, die er veel minder slecht aan toe zijn dan haar moeder, hun depressies gunt. Trudy Dehue, dat merkte je duidelijk, wilde er niet over praten. Margriet van der Linden wilde dat wel. En dat werd even heel pijnlijk.

Van der Linden bleek niet in staat haar gast boven zichzelf uit te laten stijgen. Omdat ze maar niet leek te begrijpen waar het haar gast om te doen was. Ik vermoedde ook een fundamentele tegenstelling in de opvattingen van de twee. Een tegenstelling die maar onderhuids bleef omdat ze allebei te beleefd waren om de ander erop aan te spreken. Trudy Dehue constateerde dat vrouwen aan te veel eisen moeten voldoen. Ze moeten niet alleen aan het traditionele ideaalbeeld van de vrouw voldoen (mooi, zorgzaam, rustig), maar ook aan het traditionele ideaalbeeld van de man (succesvol, mentaal sterk, ondernemend en controlerend). Daarnaast mag je ook niet eenzaam zijn, moet je jezelf ontplooien en wordt iedereen geacht gelukkig te zijn. Er wordt teveel gelabeld, meende Dehue.

Een deel van dat soort eisen en labels, zo meende mijn lief, wordt bijvoorbeeld ook gepropageerd door Opzij, het feministische damesblad waarvan Margriet van der Linden hoofdredacteur is. De moderne vrouw neemt haar lot in eigen handen. Dehue meende dat er niet altijd aan het lot te ontkomen valt en dat je soms moet accepteren dat het leven is zoals het is. En dat jij bent zoals jij bent, en dat het soms echt de omstandigheden zijn die ervoor zorgen dat jij in de situatie zit waarin je zit. Een bejaarde vrouw die eenzaam is, moet geen pilletje, maar moet wat vaker naar de gemeenschappelijke ruimte geduwd worden.

Het had wellicht het nodige gescheeld als Van der Linden aan Dehue had gevraagd welke rol zij Opzij toedichtte in de ‘depressie-epidemie’. Dat soort kleurbekennen vond niet plaats, en wellicht daardoor kon de discussie over de maakbaarheid van het individu versus de maakbaarheid van de samenleving maar niet op het scherpst van de snede gevoerd worden, waardoor de uitzending uiteindelijk een onbevredigend gevoel opleverde.

Ik hield me maar vast aan de wijze woorden van Karl Popper, die in een schitterend, veel te kort fragment doceerde dat de mens moet accepteren dat niet alles zeker is en dat je niet over alles controle moet willen hebben.

Advertenties

6 Reacties to “Trudy Dehue”

  1. Arduenn said

    *falsifieert die Karl Popper helemaal de grond in*

  2. Rigo Reus said

    Dat nonverbale van Van der Linden: die recherche blik, die verhoorhouding. Daar ga je vanzelf ongemakkelijk door voelen. Aan de andere kant, die vraag naar de persoonlijke motivatie van Trudy – ik moest onwillekeurig denken aan die interviews met Jeroen Brouwers na het verschijnen van zijn roman Datumloze dagen. Die handelt over een vader/zoon relatie, zoon en vader zien mekaar lange tijd niet, zoon wordt ziek en gaat dood. Vader is er net op ’t laatst nog bij. Laat Jeroen Brouwers in het echt nou ook een zoon hebben die hij lange tijd – precies. Maar ook Brouwers ontkende de overeenkomst of de invloed in de interviews, dat moest je toch los van mekaar zien.

  3. jan said

    Ik heb de uitzending uitgekeken omdat ik hoopte dat het gesprek een wending zou krijgen. Achteraf had ik het gevoel dat het programma elk uur opnieuw begon en zichzelf steeds herhaalde. Dehue is een buitengewoon interessante gast met dito opvattingen. Bovendien formuleert ze helder, maar het punt waar het drie uur over ging had ook in een uur gemaakt kunnen worden. Dat lag volgens mij aan de interviewer danwel de redactie die de interviewer stuurt.

  4. Eindelijk had Margriet een interessante gast. Zou het niet heerlijk zijn als we de Zomergasten voortaan uitsluitend lieten bevolken door Nederlandse wetenschappers? Er zijn vast nog wel honderd interessante wiskundigen, fysici, getalstheoretici, genetici, biologen en noem maar op te vinden.
    Een interessante gast dus, Trudy Dehue. Helaas wordt het nooit een goed programma als de interviewer zo droogkloterig is als Margriet. Steeds stelt ze als eerste vraag: hoe heb je de avond aangepakt? Dat is een vraag van een soort die je niet moet stellen.
    Haar verdere vragen waren van dezelfde soort. Wat er goed was aan het programma kwam van Trudy Dehue, wat er slecht en tenenkrommend aan was, kwam van de interviewer.
    Margriet was gisteren trouwens nog goed, vergeleken met eerdere weken. Maar ze kán het gewoon niet.

  5. earlybird said

    Je slaat de spijker op de kop! Goed stuk. Margriet kan het niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: