Victor en Rolf

juli 27, 2009

Victor en Rolf

Terwijl Victor en Rolf in het knusse Zomergastendecor werden blootgesteld aan het vragenvuur van Magriet van der Linden, liep ik, op zoek naar wat te eten, met mijn lief over het Westergasterrein waar een of ander fashion-event gaande was.

Wij werden getroffen door de verpletterende uniformiteit die modebewustheid met zich meebrengt als je ze allemaal bij elkaar zet. Met name bij de mannen is het schokkend. Allemaal dezelfde sjofele jasjes, allemaal een somber gekleurd sjaaltje om de hals, allemaal hetzelfde nonchalante haar, sommigen met een kek gleufhoedje er bovenop, allemaal een zomerse broek, allemaal dezelfde stoppelbaardjes en allemaal met blote voeten in hun bootschoentjes. Bij de vrouwen is er iets meer variatie, maar dat wordt allemaal in één klap teniet gedaan doordat ze werkelijk zonder uitzondering met dezelfde grote zonnebril zeilloos naar een imaginaire einder staren en tegelijkertijd naar binnen waar het leeg is als de Gobi-woestijn.

Waar ze ook naar keken, het waren in ierder geval niet naar hun collega’s Victor en Rolf. Uiteindelijk belandden mijn lief en ik op het terras van café Amsterdam, waar een paar van de modeslachtoffers naar waren uitgewaaierd, om met Tourverslaggever Maarten Ducrot te spreken. Naast de ingang zaten vier mannen, waarvan er één een vlinderdasje om had. Toen ik naar de wc ging, hoorde ik hem zeggen: “O, maar dat is een losertent, voor losernichten. Van die armoedige.” Hij zei het op een toon waarbij vergeleken de manier van spreken die, zeg, Albert Verlinden erop nahoudt, het toppunt van heteroseksuele mannelijkheid is. Hier zat het cliché van de hautaine modenicht.

Een uur of wat later lieten Victor en Rolf tijdens hun ideale televisieavond een commercial zien waarin het pinnen van kleine bedragen werd aangemoedigd. In deze commercial figureert het cliché van de hysterische, zichzelf veel te belangrijk vindende nichterige stylist. Victor en Rolf lieten dit zien omdat ze het kwalijk vonden hoe hier met een stereotype werd gewerkt. In de hedendaagse populaire cultuur, zo stelden de couturiers, wordt de homo enkel als hofnar gebruikt. De homo wordt daarmee ‘ontsekst’ en daarmee ontmenst, stelde Victor of Rolf, en dat is een kwalijke zaak.

Een interessant punt, vond ik. Want ik denk dat ze gelijk hebben. En dat terwijl bijvoorbeeld Gordon in elke zin die hij uitspreekt een seksuele toespeling maakt. Maar juist doordat hij het zo overdrijft, is het weer volkomen onschuldig en zul je niet echt aan twee neukende mannen denken wanneer Gordon weer eens keihard begint te lachen als iemand hem in alle onschuld vraagt wat voor sapje hij wil. Ik begrijp dat Victor en Rolf zich storen aan de commercial van Klein Bedrag Pinnen Mag. En dat zij zich storen aan de eendimensionale manier waarop de homo in onze beeldcultuur voor het voetlicht wordt gebracht. Maar wat ik wel graag had vernomen was een antwoord op de vraag in hoeverre de hedendaagse homo hier zelf mede debet aan is. En of er verschil is tussen de pinnende modenicht en een toespelende Gordon. En wat ze bijvoorbeeld vinden van Brüno. En waarom al die fashion victims die ik eerder die avond in het Westerpark had gespot, slachtoffers van de branche waarmee Victor en Rolf hun geld verdienen, waarom zij zo hun best doen dat eendimensionale beeld van de modenicht in stand te houden. Want er liepen nogal wat stereotype modenichten rond. Of huppelden, moet ik zeggen. Onderwijl driftig met hun handjes wapperend en elkaar luchtkusjes gevend. Helemaal enig. Daar had ik graag wat meer over vernomen, maar Margriet van der Linden had het liever over het al dan niet zelfgekozen isolement van de kunstenaar en in hoeverre het creëren van een eigen werkelijkheid een poging is te ontsnappen aan de alledaagse saaiheid. Ook wel interessant hoor, daar niet van, maar daar hadden Victor en Rolf dan weer niet zo veel spannends over te melden.

Advertenties

9 Reacties to “Victor en Rolf”

  1. Ik vond Victor en Rolf beestachtig (ik heb net Paddy’s stuk op Panzerfaust gelezen) oninteressant. In het begin zeiden ze al dat ze het een uitdaging vonden om drie uur lang te worden geïnterviewd. Ze zeiden ook dat het ze er om te doen was, MOOIE dingen te vertonen en ze begonnen geluidloos met een filmpje uit 1922. Een oerlelijk wanprodukt. Daarna was er nog een stukje film, alleen geschikt voor homoseksuelen. Ik heb de tv meteen maar uitgezet.

  2. Molovich said

    Ik heb alleen de laatste anderhalf uur of zo gezien, beginnend bij het fragment van Ludwig, waarin Romy Schneidert minutenlang in een zwarte jurk door een leeg paleis waadt. Daarna kwam nog een zeer interessant stukje film over The Carpenters, het afstudeerproject van de inmiddels bijzonder gevierde filmer Todd Haynes, een film waarin barbiepoppen de hoofdrol spelen, wat een door geldgebrek geboren gelukkige keuze is, aangezien Karen Carpenter aan de gevolgen van extreme anorexia is overleden (Barbie = ideaalbeeld). Daarna kwam nog een mooi stukkie documentaire over een zwarte homoseksuele undergroundscene in New York. En daarna kwam nog het een en ander en vroeg Margriet van der Linden over de moeilijkheid anders te zijn in een verpletterend gewoon dorp in Brabant en zo kabbelden we richting het einde. Ik vond het wel aangenaam.

  3. Johan said

    Mooi stukje over V&R. Net zo genuanceerd als de zomergasten aflevering zelf was.
    Het begin was inderdaad wat lastig, men moest wennen aan elkaar, aan het nieuwe decor, aan de stoelen en elkaar. Achteraf bezien was het een mooie en genuanceerde uitzending waarin twee verhalen zaten: het verhaal verteld in de zorgvuldig uitgekozen fragmenten (geweldige cinema, siert V&R) en het interview wat soms de chemie miste maar daardoor niet minder interessant werd.
    Deze uitzending was waarschijnlijk enkel weggelegd voor hen die het geduld kunnen opbrengen en bereidt zijn zelf na te denken over wat zij zien op televisie.

  4. Beste Johan,
    Ik mag weinig geduld hebben, maar ik ben zeker bereidt om zelf na te denken zelfs vóórdat er iets te zien is op de televisie.
    Zo vind ik het al belachelijk om drie uren achtereen te gaan kijken naar twee modekoninkjes en een niet-geïnteresseerde interviewer, die niet eens de vraag stelt: wat stellen jullie nou eigenlijk voor, jongens?
    Het obligate gelul van de twee over die uitdaging die zo interessant was en over het silhouet, wat een zo belangrijke plaats in hun werk innam — het is toch te erg voor woorden!
    Wie zulke verschrikkelijke dingen hoort, weet toch dat hij andere en interessanter dingen kan doen dan te blijven kijken naar zulk geoudewijf! Ik heb die zondagavond nog gekeken naar een stukje film over de PA 1950.

  5. Johan said

    tsja…
    misschien zit ’t dan toch in het geduld-gedeelte. Het tweede deel was aanzienlijk kijkbaarder en daardoor misschien ook interessanter, waardoor het eerste deel zeker in een bepaalde context gezet kon worden.

    En wellicht is nadenken vóórdat men iets gaat zien ook niet helemaal goed, zeker wanneer men niet flexibel genoeg is om die gedachte bij te kunnen stellen tijdens het kijken.
    Overigens, als de gedachte vooraf aan een programma is: “belachelijk om drie uren achtereen te gaan kijken naar twee modekoninkjes en een niet-geïnteresseerde interviewer” dan zou ik niet de moeite nemen om überhaupt te gaan kijken, mits ik wil dat die gedachte omgevormd kan worden. En daarnaast zou ik dan ook niet de moeite nemen om te reageren op een column die iets over dat programma zegt. Vooral niet als ik het programma niet in z’n geheel had gezien.

    Maar goed, waarschijnlijk denkt niet iedereen daar zo over.

  6. Ik heb inderdaad niet de volle drie uren van dat programma gezien, ik heb slechts de eerste twintig minuten gezien. Eén ding was mij al na één minuut duidelijk: hier zal niet worden gelachen! Want lachen is, volgens dit soort ‘kunstenaars’, ongezond. Het leven op deze aarde is namelijk ernstig.
    Wat deze flapdrollen niet weten, en ik wel weet, is dat lachen juist zéér gezond is.
    Nu moet ik bekennen dat er in dat filmpje over de PA 1950 ook niets grappigs zat. Maar dat heb ik toch van begin tot eind uitgekeken, omdat het een interessánt filmpje was.
    Een boek, een film, een televisieprogramma moet interessant en/of grappig zijn. Zo simpel is het eigenlijk. En Victor en Rolf waren het geen van beide.

  7. Johan said

    Heeft Victor af en toe zien lachen… (geweldig gebit!)

    En ik hoop dat de criteria voor een goed boek/film/programma nooit zo beperkt worden dat ze enkel interessant en/of grappig mogen zijn. (Sterker nog: Ik pleit voor saaie langdradige televisieshows waarin lange shot’s van zwijgende mannen en zwijgende vrouwen worden afgewisseld met zwart wit films zonder audio!!)

    Maar goed, op naar Prem. Hopelijk heb je nog geen gedachte over wat voor eikel Prem is met zijn holle retoriek en schreeuwerige gedrag waar niks achter zit dan een slechte jeugd en misplaatste geldingsdrang. Anders zou het programma wel eens flink kunnen tegenvallen.

    Wellicht tot een volgende keer op deze of andere blog in de reacties.

    Met groet,
    Johan

  8. Is afgesproken, Johan. Over die Prem, dat zou misschien een minder ijdel programma kunnen worden. Afwachten.
    Ik heb nog een stukje geschreven over onze discussie op mijn blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: