Schaduwzomergasten met Jeroen Krabbé (4)

juli 20, 2009

Schaduwzomergasten banner

Omdat de heer Molovich een weekje op vakantie is, verschijnt hier de komende dagen een herhaling van de schaduwzomergasten met Jeroen Krabbé. Zie hier deel 1. Vandaag deel 4. Waarin de immer bescheiden Jeroen Krabbé een hele trits van zijn beroemde kennissen noemt.

MolovichLaten we het over The Discovery of Heaven hebben, jouw tweede film als regisseur.

KRABBÉ: Een ongelooflijke prestatie.

MOLOVICH: Ik vond het een van de grootste gedrochten die ik ooit heb mogen zien.

KRABBÉ: Na afloop van de première kwam Stephen (Fry, die Onno speelt in de film, red.) naar me toe om me speciaal te bedanken voor deze kans. Hij wist dat hij aan iets heel bijzonders had deelgenomen. Voor mij was het draaien van de film gewoon het uitwerken van m’n draaiboek. Ik had elk beeld helemaal uitgetekend. 2065 tekeningen waren dat geworden. Ik wist dus precies hoe het eruit zou komen te zien. Wat dat betreft, heb ik dezelfde werkwijze als Alfred (Hitchcock, red.). Maar de acteurs hadden geen idee. Kun je nagaan hoe bijzonder dat moet zijn geweest om die film op het grote scherm te zien. De scène die we nu gaan zien, vind ik zelf een van de hoogtepunten uit de film. Steven vond dat ook. Zo’n scène hoop ik ook ooit nog eens te draaien, zei hij nadat hij ‘m gezien had.

MOLOVICH:
Steven Fry zei dat?

KRABBÉ: Nee, haha, Spielberg natuurlijk. Ooit heb ik nog auditie gedaan voor Indiana Jones, maar Steven vond dat mijn hoofd iets te veel karakter had. Ontzettend jammer, maar ja, c’est la vie. We hebben wel contact gehouden. Ik ben een beetje zijn kunstadviseur geworden. Is zo gegroeid. Ontzettend aardige man trouwens, heel erg down to earth gebleven. Dat trekt ons denk ik ook zo in elkaar aan.

MOLOVICH: Aha. Wat is er zo bijzonder deze scène van The Discovery?

KRABBÉ:
Het einde van de scène, als Max en Onno erachter komen dat ze een kosmische tweeling zijn. De opbouw is nagenoeg perfect, en dat komt dan tot een hoogtepunt in het shot dat ze aan weerszijden van een sproeiwagen staan. Van achteren belicht. Als een ets van Rembrandt. Magisch moment.

MOLOVICH:
Laten we gaan kijken.

Jeroen Krabbé zet z’n leesbril op en draait geïnteresseerd naar het scherm.

Het duurt even voordat Jeroen Krabbézijn bril afzet. Hij blijft een tijdje naar het scherm staren.

KRABBÉ: Ongelooflijk toch, hoe alles op z’n plaats kan vallen. Alles wat ik ben komt daar samen. Acteur, schilder, regisseur. Laatst heb ik ‘m nog eens bekeken in het bijzijn van Willem (Nijholt, red.) en die zei na afloop dat het waarschijnlijk de beste Nederlandse productie ooit is. Heel aardig van je, zei ik daarop, maar dat is natuurlijk ontzettend overdreven. O ja, zei Willem toen, noem dan eens een Nederlandse productie die er bovenuit stijgt?

MOLOVICH: En?

KRABBÉ: Nou, eerlijk gezegd moest ik hem het antwoord schuldig blijven.

MOLOVICH: Misschien de film die we nu gaan zien?

Ga verder naar deel 5.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s