De ontdekking van de Hema (slot)

juli 14, 2009

Harry Mulisch denkbaar, denkbaar Harry Mulisch

Een spannend feuilleton in vier delen. Deel 4 (slot). Waarin Harry Mulisch weigert zich erbij neer te leggen dat hij is overleden. (Deel 1 en deel 2 en deel 3.)

Achter de kassa zat een man die onmiskenbaar op Jeroen Krabbé leek. Hij klapte nog steeds in zijn handen, zij het steeds trager zodat elke klap een lading sarcasme meekreeg. Vreemd toch, bedacht Harry Mulisch zich, hoe iets wat oorspronkelijk bedoeld is als uiting van waardering, juist zo pijnlijk iemands misprijzen kenbaar kan maken. “Dank u”, zei Harry Mulisch stoïcijns.
“Graag gedaan”, zei de man, “maar laten we ter zake komen. Ik neem aan dat u weet waarom u hier bent.”
“Nee”, zei Harry Mulisch, “ik heb werkelijk geen flauw idee.”
“U bent dood”, zie de jongeman.
“Is het heus?”, zie Harry Mulisch, oprecht verbaasd.
“Het is heus”, zei de jongeman.
“Dan moet er sprake zijn van een misverstand”, zei Harry Mulisch, “want ik voel mij springlevend.”
“Dat is slechts schijn, uw tijd is gekomen, anders zou u hier niet zijn. U bent 81, meneer Mulisch.”
“Leeftijd zegt mij niks, het is dat u nu een getal noemt. Ik ben allang opgehouden met tellen. Weet u dat er primitieve volken zijn die zo tellen: één, twee, drie, veel.”
“Dat weet ik, meneer Mulisch. Er gaat geen interview voorbij met u waarin u dat niet vertelt.”
“Is dat zo? Ik hou het allemaal niet meer zo bij. Ik wilde enkel deze sokken afrekenen.” Harry Mulisch toonde de jongeman de sokken in zijn mandje.
“Die sokken mag u houden, hoewel u er niets aan heeft, zodra u die deur doorgaat.” De jongeman wees naar een deur achter hem.
“Dan ga ik die deur niet door”, zei Harry Mulisch. Als hij altijd gedaan had wat anderen hem zeiden, was hij nooit geworden wie hij was. Hij zag geen enkele reden om nu wel te doen wat hem opgedragen werd.
“U moet”, zei de man, terwijl hij opstond en achter zijn kassa vandaan kwam. Harry Mulisch keek naar de voeten van de man en zag afzakkende witte sokken in sandalen gestoken.
“Pak eens vast”, zei Harry Mulisch tegen de man en gaf hem zijn mandje met sokken. Nadat de jongeman het mandje had gepakt, stak Harry Mulisch razendsnel zijn pijp in het rechteroog, gaf een schop tegen het scheenbeen en zette het op een lopen. “Houd de dief”, hoorde hij achter zich. Een alarm ging af. Van alle kanten klonken dreunende voetstappen. Harry Mulisch rende zo hard hij kon, langs de huishoudspullen, langs de kantoorspullen, langs de keukenspullen. De voetstappen kwamen dichterbij. Langs de muur van sokken, langs de kledingrekken met jassen, sjaals en truien. Tijdens het rennen gooide Harry Mulisch de kledingrekken achter zich in het gangpad. Hij hoorde gepiep van remmende zolen, geschreeuw en gekletter van mensen die over de kledingrekken vielen. Bij de roltrap aangekomen verzamelde Harry Mulisch al zijn kracht om de twee stenen tafelen met daarop de rookworsten om te gooien. De rookworsten stuiterden over de geboende vloer. Harry Mulisch zag hoe zijn achtervolgers uitgleden over de sappige vleeswaren. Niet aarzelen nu, bedacht hij zich, nagenieten doe je later maar. Met grote sprongen sprong hij de naar boven rollende roltrap af. Alsof zijn leven ervan af hing. En dat hangt het natuurlijk ook, bedacht Harry Mulisch zich.

De zinderende zomerzon deed zijn ogen knipperen. Twee vrouwen stonden over Harry Mulisch heen gebogen en keken hem vol ongeloof aan. De hoofden van de vrouwen werden omringd door een rode halo. Harry Mulisch probeerde te focussen. De rode halo vormde langzaam het woord HEMA. De twee vrouwen vloeiden samen tot één. “Meneer Mulisch”, zei de vrouw, “we dachten dat u er geweest was.”
“Ik ben er ook geweest”, zei Harry Mulisch, “maar het is toch niet mijn soort winkel.”
De vrouw hielp Harry Mulisch overwind. Ze klopte wat stof van zijn schouders en van zijn rug. Harry Mulisch bedankte de vrouw en nodigde haar uit om eens een kopje koffie bij ‘m te komen drinken. Ze namen afscheid. Hij haalde een kammetje uit de binnenzak van zijn jas. Hij kamde zijn haren, verwijderde met duim en wijsvinger enige grijze haren, stak de kam weer in zijn binnenzak en liep fluitend verder, zo nu en dan tevreden trekjes nemend van zijn fantoompijp.

(Einde)

Advertenties

Eén reactie to “De ontdekking van de Hema (slot)”

  1. mescaline said

    overwind

    Hemel, Hema, wat je noemt. Een onontkoombaar stukje @Molovich-Mulisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: