De ontdekking van de Hema (3)

juli 13, 2009

Harry Mulisch laat de hersencellen dansen.

Een spannend feuilleton in vier delen. Deel 3. Waarin Harry Mulisch herensokken keurt en tot zijn niet geringe verbazing begint te dansen op Cheek to Cheek. (Deel 1 en deel 2.)

De muzakversie van Hello Goodbye werd onderbroken door een opgewekt fluitdeuntje. “Nu in de aanbieding”, zei een niet onsympathieke vrouwenstem, “herensokken, in diverse modellen.” Hm, bedacht Harry Mulisch zich, misschien moet ik maar eens gebruik maken van deze aanbieding. Wat extra degelijke sokken is nooit mis. Ik ben dan wel een vermogend man, waarom zou ik meer moeten uitgeven dan strikt noodzakelijk? Zijn de sokken van de juiste kwaliteit, dan zie ik werkelijk geen enkele reden om hen mijn voeten te onthouden.

Aan het einde van de roltrap stonden twee stenen tafelen met op elk een grote bak met rookworsten. Merkwaardig, bedacht Harry Mulisch zich, en liep verder. Langs eindeloze rekken truien, winterjassen, ribfluwelen broeken en sjaals, om ten slotte bij de sokken uit te komen. Het aanbod was indrukwekkend, moest Harry Mulisch toegeven. De sokken hingen in rekjes tegen een immense muur aan. 85% Katoen, las hij op het paar sokken dat hij had uitgekozen. Een donkergrijs paar met op elke sok twee donkerblauwe, nauwelijks van de antraciete basiskleur te onderscheiden ruiten die in elkaar overliepen en in hun overlapping een nieuwe ruit vormden. Klassiek motief, subtiel uitgevoerd. Harry Mulisch trok met beide handen het elastiek uit elkaar en moest tot zijn niet geringe genoegen constateren dat hij hier met sokken van hoogstaande kwaliteit te maken had. En dat voor slechts drie euro vijftig. Harry Mulisch deed nog drie paar sokken in zijn mandje, een gele, een rode en een groene, waarna hij op zoek ging naar een kassa. Hoe hij aan een mandje om z’n arm kwam, vroeg hij zich maar niet af.

Hello Goodbye ging over in Irving Berlin’s Cheek to Cheek. Tijdens het boekenbal van 1954 had Simon Vinkenoog hier onafgebroken op gedanst, schreeuwend dat hij Fred Astaire was. Echte schrijvers dansen niet, had Harry Mulisch zich toen bedacht, terwijl hij op de trap ging zitten. Maar nu voelde Harry Mulisch toch onmiskenbaar hoe zijn benen met hem aan de haal gingen. Hij deed een paar kleine pasjes, gevolgd door een sprongetje, het ene been naar achteren, het andere naar voren. Weer een serie kleine pasjes, een luchtsprong met pirhouette, weer wat kleine pasjes, gevolgd door een tweede luchtsprong met pirhouette. Harry Mulisch zwierde langs de kledingrekken, het hoofd onbeweeglijk, de neus kaasrecht vooruit, zijn lange manen wapperend in de zelfgemaakte wind. Echte schrijvers dansen dus wel, bedacht hij. Harry Mulisch gooide zijn mandje in de lucht, een grand allegro van drie felle sprongen. Hij landde na de laatste sprong op z’n knieën en ving het mandje weer op. Er klonk applaus.


(Morgen het slot.)

Advertenties

2 Reacties to “De ontdekking van de Hema (3)”

  1. Paddy said

    Als dit feuilleton bedoeld is als subliminale reclame voor de Hema dan werkt het; heb me voorgenomen mijn sokken voortaan alleen nog maar bij de Hema te kopen!

  2. Molovich said

    Geen subliminale, gewoon openlijke reclame voor de Hema. Krijg ik ook dik voor betaald hoor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: