De ontdekking van de Hema (2)

juli 10, 2009

Harry Mulisch denkt na over het vooruitzicht van een sokloze maatschappij. Het stemt hem niet gelukkig.

Een spannend feuilleton in vier delen. Deel 2. Waarin Harry Mulisch op een oneindige roltrap mijmert over de onderschatte rol van de sok als sluitsteen van een gezonde samenleving. (Hier deel 1)

Een roltrap. De ruimte waarin Harry Mulisch zich bevond was helwit, maar niet zo dat je je ogen moest dichtknijpen. Een muzakversie van Hello Goodbye van The Beatles klonk ergens ver weg. Nergens hingen boxen, nergens liepen mensen, Harry Mulisch was zielsalleen in deze totale leegte. En toch voelde hij zich volkomen op z’n gemak. Niet zo gek, dacht Harry Mulisch bij zichzelf, want Harry Mulisch voelt zich altijd en overal volkomen op z’n gemak. Dat was nu net een van de grote voordelen van het Harry Mulisch zijn. Hij wist niet eens wat het precies betekende, je ergens niet op je gemak voelen. Hij zag het wel eens bij andere mensen gebeuren, vooral bij ontmoetingen met mannen die hem niet mochten. Hij was wel bekend met het fenomeen, maar het wezen ervan was hem vreemd.

De roltrap kwam uit het niets en eindigde in het niets. Hoe hij hier verzeild was geraakt, en waar de roltrap hem naar toebracht, het interesseerde Harry Mulisch niet zoveel. “Ik volg het verhaal, en niet andersom”, mompelde hij tegen zichzelf, “daar moet je niet te angstig in opereren.” Hij zette z’n rechtervoet twee treden hoger dan z’n linker en deed z’n broekspijp omhoog. De bordeaux rode sok zat bijna nog even strak rond zijn kuiten als toen hij de sok die ochtend had aangedaan. Sokken vormen de sluitsteen van een gezonde samenleving. Er zijn mensen die rondlopen met sokken waarvan het elastiek het reeds begeven heeft. Deze mensen, zo wist Harry Mulisch al sinds hij zich kon heugen, deze mensen beseffen niet dat ze zichzelf buiten de maatschappij plaatsen. Ook al zie je er niks van omdat de broek de sok aan het gezicht onttrekt, wie afzakkende sokken draagt ontzegt zichzelf het recht op geluk.

Wanneer Harry Mulisch tijdens een of andere bijeenkomst werd voorgesteld aan een seksegenoot, probeerde hij altijd eerst te achterhalen hoe deze persoon zijn sokken droeg. Meestal nodigde Harry Mulisch zijn gesprekspartner dan uit om eventjes tegenover elkaar in een fauteuil te gaan zitten. Bij het plaatsnemen sloeg Harry Mulisch zijn linkerbeen over zijn rechterbeen, een voorbeeld dat altijd werd nagevolgd. Zo zijn de mensen. Ontdekte Harry Mulisch vervolgens een stukje ontblote huid tussen de sok en de broekspijp van de linkerbeen, dan deed hij geen enkele moeite meer om de persoon tegenover hem serieus te nemen. Op die manier had hij al vele parvenu’s ontmaskerd. Wim Kok was iemand met korte sokken, W.F. Hermans was iemand met korte sokken, Youp van ’t Hek was iemand met korte sokken, Harry Mens was iemand met korte sokken. De lijst van mannen met korte sokken was eindeloos.

Ooit woonde Harry Mulisch een bijeenkomst bij (eigenlijk was het andersom natuurlijk, de bijeenkomst woonde Harry Mulisch bij, maar goed), waar Rob Oudkerk sprak. Terwijl de toen nog vrij onbekende huisarts/politicus iets aan het vertellen was over sociale problemen rond de grootstedelijke huisartspraktijk, dwaalde Harry Mulisch’ blik onwillekeurig af naar de voeten van Rob Oudkerk, die sokloos in een paar witlederen bootschoenen bleken gestoken. Niet te vertrouwen, wist Harry Mulisch toen. Tegenwoordig kwam hij wel vaker mannen tegen die hun voeten sokloos in hun schoenen staken. Mits het weer dat toeliet, uiteraard. De voortschrijdende ondergang van het Vrije Westen manifesteert zich altijd het duidelijkst wanneer het mooi weer is. Nu het dankzij de opwarming van de aarde wel vaker mooi weer zal zijn, zal ook de definitieve ondergang van de maatschappij wel snel een feit zijn. Zo zag je maar weer dat alles met alles te maken had.

Harry Mulisch nam een trekje van z’n denkbeeldige pijp en ontdekte tot zijn genoegen dat de denkbeeldige pijp niet langer denkbeeldig was. Hij had weer een echte pijpenkop tussen duim en wijsvinger. Eigenaardig, maar niet eigenaardig genoeg om in verwarring van te raken. Het was zoals het was. Laat ik er maar van genieten, dacht Harry Mulisch terwijl hij een trekje nam. De tabak gloeide op in de pijpenkop, rook kringelde traag naar boven.

(Wordt vervolgd)

Advertenties

4 Reacties to “De ontdekking van de Hema (2)”

  1. Paddy said

    hij heb wel een beetje een Wilders-coupe, die Mullis. Of…is het andersom? *spannend muziekje*

  2. Molovich said

    Het is de coupe de Tante Sidonia. Die was het eerst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: