Wilco (The Album)

juli 3, 2009

Wilco (The Album)

Wilco is mijn favoriete band aller tijden. Ik weet eigenlijk niet waarom. Ze maken totaalmuziek zoals Rinus Michels het Nederlands Elftal in ’74 totaalvoetbal liet spelen. Alles staat in dienst van het ultieme geluid, van de perfecte song.

Die hebben ze overigens al gemaakt, die perfecte song: Jesus, etc. Dat viooltje, die steelgitaar, dat getokkel, de melodie, het refrein, die raadselachtige tekst die ongetwijfeld over een tot mislukking gedoemde liefde gaat. Maar helemaal m’n vinger kan ik er niet op leggen. Je voelt de kwetsbaarheid van alles, de wetenschap dat niets blijvend is, de treurigheid van die wetenschap en de berusting die je vindt in een laatste sigaret. Mooier dan dit bestaat niet, vind ik.

Het zal de sfeer zijn waar ik zo van hou. De melancholie, eigenlijk de enige sfeer die er echt toe doet. Je ziet het aan het hoofd van Jeff Tweedy. Daar hangt altijd een regenwolkje boven, als gevolg van chronische migraine en paniekaanvallen.

De nieuwe Wilco (The Album) is gelukkig meer van hetzelfde, hoewel op het eerste gehoor wat opgewekter. Het begint met Wilco (The Song) dat vermoedelijk vanaf nu elk concert van Wilco zal gaan openen. Mocht u de kans krijgen om ze te zien: doe dat, want betere concerten worden er niet gegeven. In Deeper Down krijgt Wilco het voor elkaar om een soort Eagles-pielgitaarriffje niet belachelijk te laten klinken. One Wing heeft de mooiste opbouw sinds jaren, hoe de drums hakkelend steeds meer werk krijgen, om dan bijna ongemerkt in een aangenaam stuwend wandelritme te veranderen. You and I is zowaar een duet met een vrouw. Een nummer dat het gevoel teweeg brengt van op zondagochtend met een lichte kater wakker worden naast je lief die nog in alle rust aan het slapen is. Volgens mij gaat het lied erover dat je elkaar nooit helemaal zult kennen, en soms zelfs vreemden voor elkaar lijkt, maar dat het nu eenmaal zo is en dat het niet erg is. Lief liedje.

De instant klassieker van Wilco (The Album) is I’ll Fight. Een catchy melodie en iets over opoffering. Mooie plaat, kortom. Maar niet zo goed als hun vorige (Sky Blue Sky). Hoewel het nog wel wat vroeg is om dat te zeggen. Afijn, u kunt de plaat een tijdje hier beluisteren.

Advertenties

3 Reacties to “Wilco (The Album)”

  1. Paddy said

    Melancholie, er is inderdaad niets mooier.

  2. matxil said

    “De melancholie, eigenlijk de enige sfeer die er echt toe doet.” Wat een mooie zin. Inlijsten!

  3. Rigo Reus said

    Vrij Nederland (nr. 26. 27 juni)had bij monde, bij geschrifte eigenlijk, van David Kleijwegt, een heel negatieve recensie over Wilco the Album: weeige, lieve, behaagzieke middelbaremannenrock, beetje zeikerige cd noemt Kleijwegt ‘m. Maar ja, hoe serieus moeten we de muziekrecensies van VN nemen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: