BLS 2.8: Allemaal voorspel

juni 16, 2009

Mozes bij de berg Sinai

Zoals we in de vorige Bijbel Lees Sessies lazen had God de Israëlieten manna gegeven toen ze om brood vroegen. Maar zoals dat gaat met het eten van droog brood, ook al is het ‘wit als korianderzaad’ en smaakt het naar ‘honingkoek’ (Exod. 16:31), je krijgt er dorst van. Vooral als je het in de woestijn eet. En daar bevindt de vergadering der Israëlieten zich inmiddels. In de woestijn Sin om precies te zijn. En weer begint het volk te morren.

En weer beginnen ze te twijfelen aan het nut van de hele expeditie: “Waarom toch”, vragen zij aan Mozes, “hebt gij ons uit Egypte gevoerd, om mij, mijn kinderen en mijn kudde van dorst te doen omkomen?” (Exod. 17:3) En met zijn ziel onder de arm roept Mozes God maar weer eens aan om te vragen wat hij toch met dit ondankbare volk aanmoet: “Nog een ogenblik en zij gaan mij stenigen!” (Exod. 17:4) En God strijkt over Zijn wispelturig hart en draagt Mozes zuchtend op om met zijn staf water uit een rots te slaan.

Het water is nog niet gedronken of het volk der Israëlieten krijgt met de volgende beproeving te maken: ze worden uitgedaagd door ene Amalek. Mozes draagt Jozua op om met een aantal mannen de strijd aan te gaan. Hij zal ze, met Gods hulp, wel naar de overwinning leiden. Ze hebben wel voor hetere vuren gestaan. En terwijl Jozua met zijn mannen ten strijde trekt, gaat Mozes op een berg staan en heft hij zijn handen in de lucht: “En wanneer Mozes zijn hand ophief, had Israël de overhand, maar wanneer hij zijn hand liet zakken, had Amalek de overhand.” (Exod. 17:11) Tot zonsondergang heft Mozes, daarin ondersteund door Hur en zijn broer Aäron, zijn handen ten hemel en is de overwinning een feit. “En de Here zeide tot Mozes: Schrijf dit ter nagedachtenis in een boek, en prent het Jozua in, dat Ik de herinnering aan Amalek onder de hemel volledig zal uitwissen.” (Exod. 17:14) Mocht je dat willen, die herinnering uitwissen, dan moet je het niet in een boek gaan opschrijven, lijkt mij. Maar dat terzijde.

In de dagen daarna krijg Mozes bezoek van Jethro, de priester van Midian en zijn schoonvader, de vader dus van Zippora. Jethro maakt een brandoffer en slacht wat dieren voor God. Zo ziet Hij het graag. De volgende dag kijkt Jethro toe hoe Mozes rechtspreekt over het volk. En Jethro, een praktisch man, ziet met lede ogen aan hoe Mozes de kleinste geschillen moet zien op te lossen. Aan het einde van de dag is Mozes op. Stom, vindt Jethro. Want onnodig. Wat je moet doen is mannen aanwijzen, wijze mannen van onbesproken gedrag, mannen die niet op macht of winst uit zijn, maar op de gunst van God. Geef hen de leiding over duizend man. En geef uit die duizend man tien mannen de leiding over honderd man. En uit de honderd man twee mannen de leiding over vijftig man, en uit die vijftig man vijf mannen de leiding over tien man.

Amper gewend aan de nieuwe hiërarchie komt de vergadering der Israëlieten aan in de woestijn Sinaï. Mozes spreekt weer wat met God en krijgt de opdracht de Israëlieten te vertellen dat zij een ‘koninkrijk van priesters’ zullen vormen. En het volk antwoord dat ze eindelijk begrepen hebben hoe groot Hij is en dat ze alles zullen doen wat Hij hen zegt. God gromt tevreden. Hij heeft ze eindelijk waar Hij ze hebben wil. Hier was het Hem allemaal om te doen. Hij zegt dat Hij aan Zijn volk zal verschijnen als een donderwolk. De Israëlieten moeten zich wassen en mogen drie dagen niet met hun vrouwen verkeren en dan zal Hij tot hen komen. Maar wee degene die in de buurt komt, die zal een gewisse dood sterven. En Mozes daalt weer af naar het volk en vertelt wat God hem gezegd heeft. Het volk wast z’n kleren en onthoudt zich drie dagen van seksueel verkeer.

En op de derde dag, als het morgen wordt, splijten donder en bliksem de hemel in tweeën. De berg van Sinaï verdwijnt in een zware wolk van rook, er klinkt sterk bazuingeschal. De berg beeft, het volk ook. Mozes wandelt naar boven, God tegemoet. Het bazuingeschal zwelt aan, de berg beeft heviger, Mozes roept God aan, God antwoordt in donderslagen. Het moet een indrukwekkend schouwspel zijn geweest. Niet zonder reden. Dat zou me wat zijn, God die als een soort Hans Klok Zijn volk komt vermaken op hun vrije dag, een buiging maakt en weer voor onbepaalde tijd verdwijnt. Nee, al die show was ter introductie van waar het Hem allemaal om te doen is: de Tien Geboden. Eerlijk gezegd denk ik dat alles wat hiervoor te lezen was een opmaat was naar die Tien Geboden. Van de Zondvloed tot aan de vlucht uit Egypte, met alle beproevingen en alle machtsvertoon van dien. Zoals gezegd: eindelijk heeft Hij de Israëlieten waar Hij ze hebben wil. Eindelijk is de tijd rijp om de Tien Geboden er doorheen te drukken. Je kunt veel van Hem zeggen, God weet hoe Hij iets moet opbouwen. Bovendien heeft Hij alle tijd van de wereld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: