Lachen met Lama

juni 3, 2009

De Dalai Lama moet lachen

De Dalai Lama was te gast in Nova College Tour, geleid door Twan Huys aan wie ik mij met de keer dat ik ‘m zie meer begin te ergeren. (Hij luistert nooit, stelt zo nu en dan ronduit onbeschofte vragen, walst over z’n gesprekspartners heen en vergoelijkt alles met z’n onschuldige lieve-jongens-gezicht, maar dat terzijde.)

Ik heb er weinig van begrepen, dat hele college van de Dalai Lama. Na al die jaren van omgang met de groten der aarde, met bezoekjes aan de ranch van Bush, de wierookwinkel van Merkel en de bidruimte van Richard Gere, spreekt de Dalai Lama nog steeds een soort Engels waarbij vergeleken zelfs Yoda (door wie de Dalai Lama zich volgens mij voor een belangrijk deel heeft laten inspireren) een wonder van grammaticale kunde is. De Dalai Lama weigert in ieder geval lidwoorden te gebruiken. Wat zijn goed recht is natuurlijk, maar dan moet hij niet verwachten dat ik ‘m goed kan volgen.

En elke keer als hij weer iets lidwoordloos zei, vouwde hij zijn handen samen, boog naar het publiek en lachte. Waarop ook het publiek lachte. (Dat publiek wist volgens mij ook bij God niet wat ze met de Dalai Lama aanmoesten, maar ze lachten maar, want het was toch een charismatisch leider die daar op het podium tot hen sprak.)

Het lachen van de Dalai Lama. Ooit zag ik Michael Palin in zijn reisprogramma een ontmoeting hebben met de Dalai Lama. Michael Palin was erg vereerd dat hij de Dalai Lama mocht bezoeken. Hij wilde hem van alles vragen, maar elke vraag werd beantwoord met onnozel gelach. Michael Palin, die met zijn verleden als lid van Monty Python wel wat onnozelheid gewend was, wist niet wat hij er mee aan moest.

De Dalai Lama’s wijsheid (of ons idee van zijn wijsheid, beter gezegd) is voornamelijk gebaseerd op zijn gewoonte om alles weg te lachen. “De Chinezen martelen uw volk, hè.” “Ja, hahahahaha.” Wat een wijs man, denken wij dan met z’n allen. Niet eens onterecht misschien, want dat de Dalai Lama met zijn Tibetaanse onderdanen begaan is, hoeft, hoop ik toch, niet in frage gesteld te worden. Dat je, ondanks alle ellende, in staat bent om alle ellende weg te lachen, is bewonderenswaardig. Maar om dan maar mee te gaan lopen lachen, wat al te vaak gebeurt wanneer de Dalai Lama zich omringd weet door andere mensen, is een heel andere zaak.

In ieder geval, Michael Palin wist niet zo goed hoe hij me zo’n lachende Lama moest omgaan. En ik wist het ook niet. Twan Huys wist het wel. Die lachte gewoon volop mee, ook al begreep hij er geen reet van, want je gaat mij niet vertellen dat hij wel kon decoderen wat de Dalai Lama allemaal zei.

Uiteindelijk ging het allemaal om de noodzaak tot dialoog, als ik het een beetje goed begrepen heb. De nieuwe generatie moest de oorlog laten voor wat ie was, en moest de dialoog zoeken. Ook met bijvoorbeeld Osama bin Laden. Er liepen nog wel een paar duizend Osama bin Ladens rond. Die allemaal wel een gebouwtje of wat wilden neerhalen. Maar ook voor hen zou dat enkel een kortstondige bevrediging betekenen. Een kortstondige bevrediging van een dieper liggend probleem. En om dat dieper liggende probleem ging het natuurlijk. Dat moest worden bloot gelegd in die dialogen. Zolang alles maar bespreekbaar wordt, zal het zichzelf wel oplossen. Dat was in ieder geval de taak van de generatie die het in de 21e eeuw voor het zeggen zouden krijgen.

Kortom, voor zover ik hem kon volgen, heeft de Dalai Lama mij in dat kleine vraaggesprekje met Nederlandse studenten niet bepaald het idee gegeven dat ik met een groot spiritueel leider van doen had. Hij heeft een onmiskenbaar talent, de Dalai Lama, maar waar ‘m dat nu precies in schuilt, dat kon ik niet achterhalen. Of zouden ze dat nu charismatisch leiderschap noemen? Of is dit het voordeel van de twijfel? Of een zorgvuldig georkestreerde publicrelationscampagne, om met Freek de Jonge te spreken. Of is het niks behalve een verlangen naar zuiverheid?

Misschien dat het met ondertiteling wel lukt om tot de Dalai Lama door te dringen. Wellicht laat ik u dat nog weten. Om 23.15 uur wordt de uitzending herhaald, mét ondertiteling.

PS: Met ondertiteling was het allemaal een stuk duidelijker en had de Dalai Lama best nog wat zinnigs te vertellen. Op vragen waar hij de Chinezen mee kon beledigen gaf hij eenvoudigweg geen antwoord. Wij moesten aan de lange termijn denken. We leven in een wereld die kleiner wordt, oorlog levert geen overwinning meer op omdat iedereen van iedereen afhankelijk is. Het was zaak om de kloof kleiner te maken. Dat er lieden zijn die er juist op uit zijn om die kloof te vergroten, werd genegeerd. Maar een mogelijk antwoord op alle problemen was vrijwillige geboortebeperking. We moesten allemaal maar monnik of non worden, dan zou het allemaal goed komen.

Advertenties

8 Reacties to “Lachen met Lama”

  1. Rigo Reus said

    Het is wierook, met 1 r, (zag het laatst nog bij een juwelier: sierraden, en ik dacht, ha, een nieuw spelletje). En het is: zich ergeren aan, je kunt je niet aan iets irriteren, wel aan iets ergeren. Iets kan jou wel irriteren.
    Het is mischien tijd voor een verandering van persoon van de Lama, troonswisseling, of hoe heet dat.

  2. Molovich said

    Ah, bedankt, meneer Reus. Maar volgens mij moet de Dalai Lama eerst sterven voordat hij kan reïncarneren.

  3. Molovich said

    Ik had aanvankelijk nog een stukje over dat je voor een dialoog twee mensen nodig hebt, en voor klappen maar één. Dat bleek echter een gedachte die niet door de Dalai Lama werd geuit, maar door een Tibetaan uit een reportage. Dus dat stukje heb ik maar geschrapt. Mijn fout. Excuses daarvoor. Nederige excuses welteverstaan.

  4. mescaline said

    Maar de mens achter de Lama was onzichtbaar ?

  5. Max J. Molovich said

    De mensch Lama zou ik willen omschrijven als een kribbig lachebekje.

  6. Dit is het beste stuk over het bezoek van de Dalai Lama dat ik tot nog toe gelezen heb.

  7. Rigo Reus said

    Dat was een zuur reactietje van mij, gisteren. Sorry. Dat kwam waarschijnlijk omdat ikzelf ook een beetje zuur was, gister. En dat is prima, of nou, eigenlijk ook niet, maar als ik dan toch zo ben, dan moet ik niet gaan schrijven. In ieder geval dan niet op andermans sites. En het lag niet aan het artikel of aan de Lama, dat vermeld ik er dan nog maar nadrukkelijk bij.

  8. Max J. Molovich said

    Zuur of niet zuur, u reageert maar. Of moet ik ‘u reazuurt maar’ zeggen. HAHAHAHAHAHAH!$##@!! REAZUREN! Of reazeuren natuurlijk. Das ook geinig.

    Trouwens, Peter, bedankt hè.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: