Hondenfundamentalist

juni 2, 2009

Hondenfundamentalist

Je hebt van die hondenfundamentalisten. Liefhebbers zijn het niet. Het lijkt er in ieder geval niet op dat ze van hun hond(en) houden. Ze kunnen hun macht laten gelden, daar is het ze om te doen.

Afgelopen zaterdag op een strandje aan de Sloterplas, daar was zo’n hondenfundamentalist. Hij had drie honden bij zich. En vrouw en kind. Eén van die honden was z’n eigen hond, de andere waren ‘logés’, zoals hij aan een collegahondenbezitter vertelde. Zijn eigen hond heette Rocco, een enorme zwarte bullebak. Vermoedelijk hadden we te maken met een soort die verwant was aan de Mastino Napolitano. De tweede hond, die Boris heette, was een Chinese shar-pei. Meer rimpel dan hond. Kijken permanent verontwaardigd en chagrijnig. De derde hond heette Rex en was waarschijnlijk een vuilnisbak met in ieder geval een herder als voorouder. Het zoontje van de hondenfundamentalist heette Damien, op z’n Engels uitgesproken, zoals de zoon van de duivel in The Omen heet.

De hondenfundamentalist was wat vreemd uitgedost. Hij had blond piekhaar, waarop op een zonnebril prijkte. Hij droeg een zwarte spijkerbroek en een wit T-shirt met daarboven een zwarte bodywarmer, terwijl het in de schaduw toch een graad of 25 was dus verwarming had zijn body niet echt nodig, maar ik vermoed dat hij de bodywarmer droeg vanwege het grote aantal zakken, waarin hij hondenbrokjes kon bewaren die hij aan zijn honden kon uitdelen om ze te belonen wanneer ze iets deden wat hij had opgedragen. Of vanwege de voor zijn hond vertrouwde geur. Wellicht had hij eroverheen gepist, zodat de honden ook konden ruiken wie er hier de baas was.

Wat die bodywarmer ook voor nut had, het mocht niet baten, want geen van honden deed wat de hondenfundamentalist hen beval. Zijn stem was na jaren bevelen schreeuwen permanent schor. De hondenfundamentalist zat naast Boris de shar-pei die hij aan het fietsje van zijn zoontje had vastgebonden. Rex rende naar een andere hond. REX HIER KOMEN, schreeuwde de hondenfundamentalist. Rex kwam niet. Hij schreeuwde het nog een keer, maar Rex zat achter een Mechelse herder aan. Rocco ging zich er ook mee bemoeien. ROCCO GODVERDOMME HIER!, schreeuwde de hondenfundamentalist, JE ZOU BETER MOETEN WETEN. Maar ook Rocco dacht er het zijne van en weigerde naar zijn baasje te luisteren.

De hondenfundamentalist begreep dat zijn autoriteit op deze plek niet zwaar genoeg woog en deed een paar stappen vooruit om zijn bevelen extra kracht bij te zetten. BORIS BLIJF, beval hij de shar-pei. Boris stond op om te kijken wat er aan de hand was en sleepte het fietsje van het zoontje achter zich aan. IK ZEI BLIJF, schreeuwde de hondenfundamentalist. Hij draaide zich om en schreeuwde ROCCO EN REX HIER KOMEN. Rocco en Rex kwamen niet, Boris liep naar zijn hondenvriendjes toe, het fietsje achter zich aan. De hondenfundamentalist liep naar zijn honden toe en schreeuwde naar zijn honden dat ze moesten meekomen. De honden kwamen niet mee. En na een keer of tien tevergeefs MEEKOMEN te hebben geschreeuwd, pakte hij Rex bij zijn lurven beet en sleurde hem mee naar de plek waar hij eerder had plaatsgenomen.

AF, schreeuwde hij tegen Rex toen ze op de plek waren. Rex ging niet liggen en de hondenfundamentalist schreeuwde nog en paar keer AF, totdat hij begreep dat hij kon schreeuwen tot hij een ons woog, maar dat Rex nooit van z’n leven zou gaan liggen, en dus trok de hondenfundamentalist de poten onder Rex vandaan. Zo’n bevel moet en zou opgevolgd worden, desnoods onder dwang, anders heeft het geen zin. BLIJF, schreeuwde hij nu naar Rex, waarna hij Boris de shar-pei ging halen. Rex trippelde weer achter de hondenfundamentalist aan.

Zo bleef dat maar door gaan. Constant hoorde je de hondenfundamentalist bevelen schreeuwen en constant deden de honden niet wat hen bevolen werd.

Toen begon Damien met modder te gooien. DAMIEN GODVERDOMME NIET MET MODDER GOOIEN, HIER KOMEN, schreeuwde de hondenfundamentalist tegen z’n zoontje, een schriel, bleek mannetje, net als zijn vader getooid met blond piekhaar. Net als de honden deed Damien niet wat de hondenfundamentalist hem opdroeg. Hij gooide nog een keer met modder.

In een aflevering van Southpark schakelt de moeder van Cartman een Latino-versie van Martin Gaus in om haar zoon onder controle te krijgen. Deze hondentrainer doet Cartman een wurgriempje om en geeft ‘m elke keer een doodsruk zodra hij vervelend doet. Cartman wordt poeslief en groeit heel even uit tot een voorbeeldig kind.

In het Parool las ik dat Ruby, een American staffordshire terriër uit Zuid-Oost dreigde afgemaakt te worden tot groot verdriet van zijn eigenaar. Die had ‘m al eens van het spuitje gered nadat zijn oogappeltje een kind had aangevallen. Ruby was in therapie bij Martin Gaus gegaan. Nadat Martin Gaus Ruby weer wat dierenmanieren had bijgeleerd, kreeg de eigenaar zijn hond terug, met de aanbeveling dat Ruby niet uitgelaten mocht worden samen met zijn andere hond,. Dat had het baasje toch gedaan. En weer was Ruby in de fout gegaan. Dit keer had ze een vrouw aangevallen. ‘Uitgevallen’, verbeterde Martin Gaus. Ruby had niet de intentie gehad de vrouw dood te bijten. Hij wilde haar alleen maar waarschuwen dat ze niet te dicht bij z’n vriendinnetje mocht komen. Misschien wordt de hond nu alsnog afgemaakt. Of Martin Gaus gaat ‘m adopteren.

Hondenfundamentalisten denken dat honden en mensen op dezelfde manier in elkaar zitten. Dat moeten ze zelf weten natuurlijk. Maar voor die honden en dat zoontje vond ik het wel tragisch. En voor zijn vrouw ook. En voor de hondenfundamentalist zelf ook trouwens. De hele dag dat zinloze geschreeuw, je moet er maar tegen kunnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: