Mijn leven als weerwolf (over Hombre Lobo van Eels)

mei 29, 2009

Eels - Hombre Lobo

Hombre Lobo heet het nieuwe plaatje van Eels. Wolfman dus. Weerwolf, zouden wij zeggen. Tragische figuren. Hebben vaak een romantische inborst waarvan het onmogelijk te genezen is. Overdag lijden onder het juk van onbereikbare liefdes, met volle maan op jacht om de bloeddorst te stillen. Melancholie en oneindige droefenis, afgewisseld met de roes van de rooftocht. En de volgende dag een even verzadigd als leeg gevoel.

Maar hoe weet u dat zo goed, meneer Molovich. Ik weet dat omdat ik zelf een tijdje weerwolf ben geweest. Eind jaren ’90 was dat. Het leven was eentonig, ik kwam amper de deur uit en alsof dat niet genoeg was zat ik ook nog opgesloten in mijzelf. Maar eens per maand werd ik ’s ochtends volkomen verwilderd wakker. Mijn kleren gescheurd, mijn lichaam onder de modder, mijn poriën in brand, in mijn mond die vreemde, staalachtige smaak van bloed en in mijn hoofd flarden van vlezige orgieën, eindigend gigantische bloedfonteinen. Herinneringen, onmiskenbaar, maar geen herinneringen die van mij waren.

Dat ging zo allemaal z’n gangetje totdat ik op een dag een vriend van mij vertelde dat wij de avond ervoor in de Korsakoff waren geweest en dat ik bij buitenkomst, na de uitsmijter vriendelijk een gulden te hebben toegestopt, als een gek naar de maan begon te blaffen en wegrende. Die vriend van mij er achteraan en die zag toen tot zijn niet geringe afschuw hoe ik om de hoek brullend uit m’n kleren scheurde en binnen tien seconden volledig behaard was. Ik huilde naar de volle maan. Daarna ben ik weggerend.

Nou. Dat verklaarde een hoop, zult u begrijpen. Ik ben toen naar m’n dokter gegaan. En die heeft me Sumatriptan voorgeschreven. Dat is een middel tegen migraine en vernauwt de bloedvaten. Werkt uitstekend. Ik begin het altijd te slikken een paar dagen voordat het volle maan is. Nooit meer verwilderd wakker geworden. Sindsdien is het leven ook een stuk makkelijker geworden. Ik heb geleerd mij meer te uiten, mijn emoties meer de ruimte te geven. Wellicht komt het ook daardoor dat mijn lichaam minder de behoefte heeft om één keer per maand uit z’n voegen te barsten. Maar dat kan ook een kip-of-ei-verhaal zijn.

In ieder geval, Eels heeft dus een nieuw plaatje, Hombre Lobo genaamd. En het is een verschrikkelijk mooi plaatje. Met veel afwisseling tussen rauwe, smerige, vuige expressieve blues en melancholieke, introverte (verloren) liefdesliedjes. Schizofreen, zoals het leven soms kan zijn. Met name als je Marc Oliver Everett heet. Gratis te beluisteren op VPRO’s Luisterpaal.

Advertenties

3 Reacties to “Mijn leven als weerwolf (over Hombre Lobo van Eels)”

  1. Rigo Reus said

    Thnx voor de tip: ’t is een leuke plaat – maar heeft Eels ooit een slechte, ho wacht, Shootenany! en Souljacker waren toch wel de zwakke broeders in het fabelachtig mooie oeuvre van Eels, plaat gemaakt? Die zang, geweldig.
    Laten we ook niet de release van de nieuwe platen van Jason Lytle (Grandaddy)en Connor Obers vergeten.
    (Laten we Mark Rutte wel vergeten-let him rut.)

  2. Max Molovich said

    Bedankt voor de tip qua Jason Lytle. Ik wist niet dat ie een nieuwe plaat had. En als ik het wel had geweten, was het me waarschijnlijk ontgaan, omdat ik niet wist dat ie van Grandaddy was. Wat een schande is, omdat Grandaddy verschrikkelijk mooie muziek maakte.

    Van Conor Oberst wist ik wel dat ie een nieuwe plaat had, die, voor zover ik kan beoordelen, zeer goed is.

    Nu ik dit, behoorlijk bezopen, maar dat terzijde (het gaat alleen wat langzaam omdat mijn vingers nogal vaak de verkeerde toetsen aanslaan), nu ik dit dus aan het schrijven ben, ben ik naar Live at Town Hall van Eels aan het luisteren. With Strings, om precies te zijn. Prachtige plaat. En inderdaad, die zang, geweldig. Er zijn echter ook tijden dat ik de stem van E niet kan velen. Ik moet er voor in de stemming zijn. Of hij faalt soms mij in de stemming te brengen. Ik weet niet wat het is. Momenteel ben ik er behoorlijk ontvankelijk voor, maar soms vind ik het niet om aan te horen. Dat weerhoudt me er dan van om zijn plaat aan te schaffen. Maar deze nieuwe plaat, daar zitten dan weer zulke betoverende momenten tussen, eigenlijk kan ik het me niet veroorloven ‘m niet aan te schaffen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: