You can’t please anyone

mei 28, 2009

Boekverbranding

Hoewel je over heel veel van mening kan verschillen, zijn er aardig wat cultuuruitingen waarover consensus is. De onaantastbare meesterwerken. Boeken, films en platen waarvan het belang niet ter discussie staat. Onder de noemen ‘You Can’t Please Anyone’ verzamelt de website Cinical C-Blog recensies van Amazon-gebruikers die zich niet bij die consensus wensen aan te sluiten.

Zo lezen wij over het epos Gone with the Wind, dat destijds een Oscar of vierhonderd binnen sleepte: “Who wants to spend five hours listening to a bunch of spoiled, racist brats? I’d rather slap Scarlett than kiss her. If this is what The Old South was really like, then thank God those damn Yankees won.” (Overigens ben ik het hier gedeeltelijk mee eens. Die Scarlett is vermoedelijk het vervelendste verwende nest dat ooit op het filmdoek verscheen, werkelijk onuitstaanbaar, maar als halverwege de geuren van ontbindende lijken in haar verwende neusje beginnen door te dringen, pakt de film je langzaamaan toch bij de kladden. Of tenminste bij die van mij.)

Over Let it Bleed van The Rolling Stones: “That’s because the Beatles already released an album and called Let It Be. The Rolling Rip-Offs strike again!”

Mijn voorlopige favorieten zijn de kritieken op Het Dagboek van Anne Frank (dat ikzelf overigens nooit gelezen heb, ik heb hooguit wat films gezien, meestal met Jeroen Krabbé in de rol van vader Frank. En het achterhuis, daar ben ik ook geweest. Maar deze kritieken gaan over het daadwerkelijke boek): “Anne Frank may have become a big writer, but only because she was Jewish and “suffered” during the Nazi era, not because she was a particularly good writer. So if you’re in for feeling sorry once again for the Jews, do read this book, but if you’re looking for a literary masterpiece, then don’t even bother to pick this book up.”

Een andere verwoordt het wat kernachtiger: “Its about some girl and her life – who cares!?! (…) NEXT…” Weer een andere lezer raakt zo verhit dat hij/zij een beproefde nazi-methode gebruikt om zijn/haar woede te bezweren: “This book was soo boring i read 2 pages then i burnt it.”

Over The Big Lebowski, waarvan meerdere wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat dit de grappigste film aller tijden is: “THE BIG LEBOWSKI was more of less a movie about three guys who bowl together. One of the guys was lucky enough to die from a heart attack. He didn’t have to suffer trying to act in an actless story.”

Halverwege de vorige eeuw zond God voor de tweede maal in ons bestaan Zijn Zoon naar aarde. Dit keer probeerde Hij de mensheid te verlossen met gitaarspel. Maar niet iedereen kan Jimi Hendrix waarderen: “Words cannot describe my intense dislike for Jimi’s guitar “skills”. This guy is a HACK. All songs sound exactly the same, the drummer is weak, does the bassist even exist? Listen to some REAL music that actually requires talent- like Nickelback!”

Precies, Nickelback.

En over de Odyssee, het epische gedicht van de blinde bard Homerus kan men ook kort zijn: “This book sucks. I don’t care if Homer was blind or not, this book is like 900 pages too long.”

De vraag nu is of ik zelf ook wat voorbeelden heb van alom gewaardeerde meesterwerken die mij op geen enkele manier konden bevredigen. Of liever nog: meesterwerken die mij woedend maakten. Daar moet ik even over nadenken. Ik kom daar nog wel een keer op terug. Wat nu in mij opkomt:

Ik heb drie keer naar 2001: A Space Oddyssee proberen te kijken. En drie keer ben ik op hetzelfde punt, tijdens de psychedelische tijdreis, in slaap gevallen. Ik heb een hekel aan Annie, maar wie heeft dat niet? Onlangs heb ik The West Side Story voor het eerst gezien, maar de nichterigheid van al dat dansend gespuis kwam de geloofwaardigheid van ‘twee gangs die elkaar naar het leven staan’ niet bepaald ten goede. Verder heb ik iets tegen Haruki Murakami. Niet dat ik meer dan één boek heb gelezen, maar dat ene boek (Kafka on the Shore), vond ik naar het einde toe zeer vervelend worden. Het is mij nooit gelukt verder te komen dan 100 bladzijdes in De Gebroeders Karamazov. Ik vond het maar slap geouwehoer van die Dostojevski. Maar daarin sta ik niet alleen. Dat vond Nabokov bijvoorbeeld ook.

Dali, daar heb ik ook een pleurishekel aan. En u?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: